Puur genieten!

Het weekend begint bij mij eigenlijk al op donderdagavond 17:15 uur, want dan vertrek ik op mijn werk richting de BSO om mijn zoon op te halen en kan ik mij al richten op mijn vrije vrijdag en dus het weekend. Deze “vrije” vrijdag was al bijna zo hectisch als mijn vorige “klassieke woensdag”, maar op die dag wil ik ook altijd zoveel mogelijk doen, dus geen klagen hierover. Bovendien wist ik dat zaterdag een heerlijke dag ging worden, want ik had weer een sauna-date met mijn schoonmoeder gepland, dus dan maakt zo´n drukke dag helemaal niets meer uit toch 🙂

Toen ik zaterdagochtend het gordijn open maakte schrok ik wel even; blijkbaar had ik de weersverwachting gemist, want er lag al een behoorlijk laagje sneeuw waarvan ik niet wist dat die ging vallen! De kinderen waren natuurlijk helemaal door het dolle heen en ik had gelijk mixed feelings. Ik verheugde mij enorm op een dagje sauna, maar tegelijkertijd wilde ik heel graag thuis blijven om te gaan sleeën, sneeuwpop maken en een sneeuwballengevecht te doen met de kids. Sneeuwen doet het niet zo vaak en naar een sauna gaan kan ik wanneer ik dat wil.. Ik had de sneeuwbroeken al van zolder gehaald en de sleeën uit de stal gevist, zodat ze de sneeuw in konden en Carolien benadrukte dat het helemaal goed ging komen. Nog altijd met een dubbel gevoel ben ik richting mijn schoonmoeder gereden en toen begon het gezeik al. Op het moment dat sneeuw blijft liggen, gaan mensen 30 kilometer per uur rijden, denken ze over een rotonde te moeten kruipen en op een snelweg durven ze niet harder dan 60 kilometer per uur. V-R-E-S-E-L-I-J-K !! Ik kan er toch echt niet tegen hoe men in paniek raakt als zoiets gebeurt, belachelijk gewoon! Door als een stel bejaarden te gaan rijden en maar te pas en te onpas op de rem te drukken (wat je dus echt níet moet doen als het sneeuwt), creëer je net ongelukken en opstoppingen! Het duurde niet de normale 15 minuten voordat ik bij mijn schoonmoeder aankwam, maar 35 minuten !! Ik zag mijn geest al kruipen want de sauna waar we naar toe zouden gaan, was ongeveer 50 minuten rijden… met een beetje pech zou dat op deze ochtend zo´n anderhalf tot 2 uur worden. Dat ging we dus mooi niet doen. Ik zag aan mijn schoonmoeder´s gezicht dat ze echt graag naar de sauna wilde, dus in plaats van niet te gaan, zijn we uitgeweken naar een sauna in Duitsland.

Uiteindelijk bleek dit een prima oplossing te zijn; binnen een half uur waren we aangekomen en konden we beginnen met een dagje genieten van alle rust die zo´n dag met zich mee brengt. Eerst een opwarmertje gedaan, een sauna van 55°, waarnaar we onze eerste opgieting van die dag hadden. Heerlijk was het, een combinatie van pepermunt en sneeuw waarbij de sneeuw zorgde voor extra warmte. Denk dat het op het einde wel zo´n 110° was en er waren dan ook mensen die voortijdig de sauna uit liepen. Ik genoot er volop van en na de sauna zijn we buiten in het koude water (die dan ineens niet meer zo koud is) gaan afkoelen. Zo´n opgieting (met telkens andere geuren) hebben we 4 x gedaan die dag, tussendoor nog in een stoombad of een infra rood cabine geweest en ook de tijd genomen om even heerlijk te zitten, gewoon wat te kletsen, een boekje lezen of het volk dat er liep bekijken (dat brengt ook altijd leuke taferelen met zich mee hahaha).

De laatste opgieting voor ons was om 6 uur, daarna hebben we een hapje gegeten en tegen 7 uur zijn we ons gaan aankleden. Nadat ik mijn schoonmoeder thuis had afgezet ben ik direct naar huis gereden, waar ik nog net op tijd was om de jongste in bed te leggen en de oudste een dikke kus en knuffel te geven. Samen met mijn vrouwtje heb ik nog een kopje thee gedronken, de dag bij gepraat en heerlijk op tijd zijn we in ons bed gekropen.

Al met al een heerlijke zaterdag, ontspanning, zuivering en genot… Puur genieten dus!

MB

Een Klassieke Woensdag..

Als alleenstaande moeder van 2 kinderen, werk ik part-time, 3½ dag per week. Dit betekent dat ik op woensdagmiddag en vrijdag vrij ben. Inmiddels gaan beiden kinderen op vrijdag de gehele dag naar school (op een aantal vrije dagen na) en heb ik die dag dus tot 14:30 uur tijd om de dingen die ik “moet” of “wil” doen, ook daadwerkelijk te doen. Geregeld een kopje koffie drinken hier en daar om bij te praten, uiteraard de boodschappen voor (zover mogelijk) de hele week in huis halen en met de resterende tijd poetsen, de nodige telefoontjes plegen en alles wat er de rest van de week is blijven liggen, afhandelen. Geloof mij: de tijd vliegt !! het is 14:30 voor ik er erg in heb.

Woensdag is dan weer een heel ander verhaal. Je zou denken: lekker, altijd op woensdagmiddag vrij, dat breekt zo heerlijk de week! Maar steeds vaker merk ik toch wel dat die woensdagmiddag echt een ren-en-rij-heen-en-weer-dag is aan het worden. Veel afspraken worden op die woensdagmiddag gepland omdat de kinderen dan ook vrij zijn. Mijn dochter zit op het middelbaar en die is op woensdag pas rond 15:15 uur thuis. Maar mijn zoon haal ik om 12:45 uur uit school, dan rijden we meestal even langs de winkel voor wat dingetje te halen die echt niet kunnen wachten tot vrijdag, dan gaan we thuis een broodje eten en daarna moet hij zijn taak van die dag doen (op woensdag is dat zijn kamertje stofzuigen). Van een zesjarig jongetje verwacht je daar niet al te veel van (maar taken horen er nu eenmaal bij), maar mijn kereltje zet netjes alles wat op de grond staat op zijn bed, zuigt de hele kamer en zet dan weer alles netjes terug. Méér dan je kunt verwachten vind ik, dus ik ben hartstikke trots op hem dat hij dit nu al zo goed doet. Na zijn taak te hebben gedaan (en ik heb ondertussen al de afwas gedaan, de kattenbak geschept en de waterbak van onze poes schoongemaakt), pakken we de zwemspullen en gaan we naar zwemles (van 14:30 tot 15:00). Deze week moesten we na de zwemles heel snel terug naar huis, hopen dat mijn dochter er ook al was, omdat we om 15:30 uur een afspraak hadden bij de orthodontist. Gelukkig, ze kwam net binnen, dus tas in de hoek gooien en gelijk weer de auto in. We waren op tijd bij de orthodontist, even een praatje gemaakt met een “oude bekende” en om 15:45 uur werden we naar binnen geroepen. Dit was de eerste keer dat het uitliep, want normaal kom je binnen en kun je gelijk doorlopen. Enfin, wij met z´n allen naar de behandelruimte en er werd een nieuw stangetje in haar beugel geplaatst. Dit ging deze keer niet heel makkelijk en we zijn alles bij elkaar zeker een half uur binnen geweest, wat eigenlijk ook niet normaal is, maar volgens mij hadden ze in de praktijk ook zo´n Klassieke Woensdag!

Om 16:30 uur waren we thuis, eigenlijk hadden we alle drie al best honger, maar ook mijn dochter moest haar taak doen en daarbij kwam ook nog eens dat ze op donderdag een proefwerk Biologie had die nog goed geleerd moest worden. Bepakt met een sopje, stofzuiger en dweil zijn we met z´n drieën naar boven gegaan, dochter ging haar kamer poetsen en mijn zoon en ik zijn op haar bed gaan zitten waarnaar ik de hele stof van Biologie hardop ben gaan doornemen (vind ik overigens heerlijk om te doen, want zo worden die stijve hersenen ook weer eens geprikkeld met allerlei kennis). Tussen het poetsen door heb ik mijn dochter de stof afgevraagd en maar constant blijven herhalen, zodat de dingen die ze moeilijk vond wat beter bleven hangen. Na 3 kwartier hadden we al een groot deel erin gekregen en was ze inmiddels klaar met haar kamer (gepoetst, gezogen en gedweild) en ben ik eten gaan koken. De kinderen zijn nog even boven gebleven, om te leren en te spelen en na ongeveer 40 minuten stond het eten op tafel.

18:30 was iedereen klaar, dochter inmiddels alweer boven aan het leren, zoonlief aan het spelen met de auto´s en ik aan de afwas, gelijk de oven en gasfornuis een stevige beurt gegeven, daarna de strijk naar beneden gehaald en gestreken. Tussendoor nog even een tekenfilm voor mijn zoon opgezet en nog een machine was opgevouwen. Om 19:45 kwam mijn dochter naar beneden, klaar met leren en ik ben mijn zoon naar boven gaan brengen, wassen, tanden poetsen, boekje lezen, licht uit en slapen. 20:00 uur weer beneden, met een kopje thee erbij heb ik mijn dochter nog eens alles afgevraagd voor haar proefwerk. Het zat er allemaal goed in, dus dat moet goed komen donderdag. Inmiddels weet ik ontzettend veel van onze huid (3 lagen, waarvan de bovenste laag ook nog eens 2 lagen heeft, het eiwit collageen ervoor zorgt dat de huid elastisch blijft en dat de onderhuidse bindlaag verbinding maakt met de spieren, pezen en botten) en denk ik dat ik ook best een goed punt voor dat proefwerk zou krijgen 🙂 . Om 20:30 uur is ze naar boven gegaan om te slapen en nadat ik nog een kopje thee heb gemaakt kon ik eindelijk op de bank ploffen om even op adem te komen van weer zo´n Klassieke Woensdag.

Echt top die woensdagmiddag “vrij”; misschien moet ik afspraken in het vervolg op vrijdagmiddag plannen, zodat ik íets meer tijd heb om alles te doen wat ik eigenlijk wil doen. Ik ben in ieder geval blij als het vrijdag is !!

MB

Karma

Hoe ga je er mee om, als er iemand in je leven is die er alles aan doet om je op welke manier dan ook te dwarsbomen, je leven zuur te maken en je alle schuld in de schoenen te schuiven, verwijten te maken en mensen tegen je op probeert te zetten ?

Er zullen (gelukkig) niet veel mensen zijn die in zo´n situatie zitten, die dus ook geen moment over zo´n dingen nadenken (nogmaals gelukkig) en hier totaal geen antwoord op weten. Troost je, als je wél in die situatie zit, weet je er ook geen antwoord op. Eigenlijk moet je er ook niet teveel over nadenken, dat is je kostbare tijd niet waard. Maar er zijn gewoon momenten dat het zo erg wordt, dat het bijna niet te doen is om dat gevoel naast je neer te leggen. Je voelt je gekwetst, onbegrepen, alleen gelaten, maar ook boos, woest en in staat om dingen kapot te maken. Het gevoel is niet te beschrijven, ik heb er ook echt een hekel aan als mij dit overkomt. Dat wil ik echt niet!! Ik wil geen haatgevoelens jegens iemand hebben; iemand of iets haten past niet in mijn leven. Maar als de kwetsende dingen zich blijven opvolgen, alleen maar met nare, negatieve dingen gegooid wordt, waardoor men zichzelf volledig vrijpleit voor alles en ik voor alle problemen opdraai, dan borrelt de woede gewoon omhoog. Dan kan ik het even niet stoppen en dan wil ik schreeuwen, schelden, gooien met iets, mensen wakker schudden en alle bewijzen op tafel gooien waardoor mij helemaal niks verweten kan worden. Dat wil ik, maar dat doe ik natuurlijk niet. Wat ik dan wél altijd doe is mijn steun en toeverlaat mailen, bellen of aanspreken en mijn frustratie even allemaal eruit gooien. Zij laat mij dan uitrazen en dan gaan we een gesprek aan waardoor ik weer met een nuchtere blik kan kijken naar de situatie.

Ik realiseer mij dan weer vrij snel dat die persoon zo vreselijk negatief leeft, op een niveau zit die lager is dan bijvoorbeeld mijn kinderen (6 en 12 jaar) en “hij” dus eigenlijk te onnozel is om te beseffen wat “hij” eigenlijk doet en aanricht. Karma werkt op deze mensen altijd het beste, de realisatie van iemand die zo narcistisch is zal waarschijnlijk nooit komen en als die al komt, dan zal het zeer waarschijnlijk te laat zijn om de gemaakte schade nog te herstellen. Met narcisten kun je eigenlijk niet omgaan, zij maken hun eigen realiteit en het interesseert hun niet wie en wat zij op die weg allemaal kapot maken, want zij zijn het toch niet schuld. Voor een realistisch persoon als ik is het ongelooflijk om te begrijpen hoe die mensen kunnen leven. Dat is mijn valkuil ook, de onmacht en het niet kunnen begrijpen.

Gelukkig ben ik wel op een punt in mijn leven gekomen, waarin ik valkuilen kan ontwijken, waarin ik ze vaak zie aankomen en de schade daardoor aanzienlijk kan beperken. En als mij af en toe niet lukt om die te ontwijken, heb ik altijd nog mijn wederhelft, die mij blindelings aanvoelt en mij op afstand al rustig kan krijgen. Door onze kalmte en rust in deze situatie, zullen wij er ook het minst geschaad uit komen.

Leugens achterhalen je altijd, net zoals Karma en geloof maar: die zal niet fijn zijn, die is nooit fijn !

“Don´t waste your time on revenge. Those who hurt you will eventually face their own Karma”

MB

2015

Alweer een jaar voorbij. Ik zal niet de enige zijn die vindt dat het enorm snel gaat, zo´n jaar. Zelf ben ik heel blij afscheid te kunnen nemen van 2014, zoals ik dat ook was toen 2013 voorbij was.. beide jaren waren voor mij niet al te geweldig. Ik probeer zo goed als ik kan te kijken naar de leuke dingen die we in het afgelopen jaar meegemaakt hebben, gelukkig zijn er dat nog wel genoeg, maar het was gewoon een zwaar jaar. We hebben allemaal (ja echt, allemaal !!) de nare eigenschap om de negatieve en slechte dingen makkelijker te onthouden en te gebruiken, dan de positieve of leuke dingen. Waarom dat is, geen idee, maar dat is blijkbaar heel menselijk. Ik gruwel mij hieraan, vind het vreselijk!! Zelf betrap ik mij er ook vaak genoeg op, mijn denkpatroon is dan volledig op het negatieve ingesteld, terwijl je hele instelling verandert, alles mooier en leuker wordt, als je dat simpelweg achterwege laat en je focust op leuke, positieve, vrolijke en fijne dingen.

Wat heeft het voor zin om eeuwig na te denken over de dingen die misgaan, die je vervelend vindt of waar je een rot gevoel van krijgt? Je kunt er toch niks meer aan doen, dus waarom zou je er je hoofd nog over breken? Probeer het eens in een ander licht te bekijken, probeer het eens bij jezelf te zoeken en er iets van te leren, het dus omdraaien in iets positiefs. Het is zo simpel (dat lijkt niet zo, dat ís gewoon zo!), maar toch zo moeilijk. Ik neem mijzelf gewoon als voorbeeld, ik ben een vrij positief ingesteld persoon, doe mijn uiterste best om dat ook zo te houden, maar als het eens goed tegenzit, dan is het zo makkelijk die hele manier van denken om te gooien en jezelf als slachtoffer te zien en te zeggen: Ja maar.. (daar beginnen die zinnen altijd mee, let er maar eens op). Of nog erger, denken: Waarom gebeurt mij dit nou weer? Totaal nutteloos om zo te denken, je schiet er niks mee op, sterker nog: als je zo denkt, verandert je hele houding, de sfeer die om je heen hangt en je eigen manier van doen. Dat beïnvloedt dan weer de mensen die om je heen staan, zij pikken dit op (of je het nu wilt of niet), met als resultaat dat de hele sfeer negatief beïnvloed wordt.

Wat je veel beter kunt doen, is zeggen wat je denkt, uit het feit dat je je rot voelt en waarom, laat weten wat je zo moeilijk vindt aan een situatie of de manier waarop je er mee om moet gaat en praat er gewoon over. Zo laat je je naasten weten wat er speelt, snappen ze je beter, kun je er over praten en is dat gevoel veel sneller van je af. Wederom iets wat zo simpel is, maar het uitvoeren ervan toch lastiger lijkt dan men denkt. Het is veel makkelijker weg te duiken in je gedachten, de dingen in je hoofd proberen te regelen (wat 9 van de 10 x toch niet lukt) en het maar bij jezelf te houden. Echter werkt dit altijd veel slechter dan je zelf denkt, want zo weten de mensen die om je heen staan niet wat er is, kunnen ze niet plaatsen waarom je zo neerslachtig bent en begrijpt niemand meer iets van je. Ik geloof niet dat dat de insteek is van dingen oplossen. Je mond open trekken op het moment dat je zo´n gevoel hebt, zeggen wat je denkt op het moment dat het gebeurt en niks in je hoofd laten zitten wat van belang is, dán maak je alles bespreekbaar en kun je veel beter omgaan met tegenslagen.

Ik heb genoeg tegenslagen gehad, al bijna 3 jaar lang moet ik omgaan met een regelmatige tegenslag en heel vaak kan ik daar prima mee omgaan door mijn positieve instelling. Maar zelfs ik ben af toe menselijk om weg te kruipen en te denken dat ik het allemaal niet meer trek, zonder dat te delen met de mensen om mij heen. Ik kan mezelf wel voorhouden dat niemand er dan iets van merkt omdat ik probeer zo normaal mogelijk te doen, maar zo werkt het bij ons (gelukkig) niet. Vaak wordt het al opgemerkt voordat ik het zelf in de gaten heb (dat is best raar soms hahahaha) en het gekke is dat ik er dan elke keer van op kijk dat het zo gemerkt wordt. Denk ik dan echt dat ik dingen bij mezelf kan houden die een last voor mij zijn zonder dat iemand het merkt? Blijkbaar denk ik dat wel, elke keer weer.. maar niets is minder waar en daar kan ik allemaal maar heel blij mee zijn. Dit maakt duidelijk dat ik kan praten over wat ik maar wil, dat ik kan zeggen wat ik maar wil en mijn gevoel over wat dan ook kan uiten, zonder dat hier vreemd, naar of stom op gereageerd wordt.

Ik ben niet van de goede voornemens, als ik iets wil veranderen dan wacht ik niet tot het nieuwe jaar begint, dan begin ik er gewoon meteen mee. Dit is echter iets wat ik echt uit mijn systeem moet gooien, ophouden met weg te kruipen in mijn gedachten en de dingen die in mijn hoofd spoken, ook uitspreken. Het feit dat ik er nu zo over nadenk, dat ik mij bewust ben van mijn hele slechte eigenschap en het dan ook nog net toevallig 2 januari is, zie ik dit dan maar als een goed voornemen voor 2015. Maak mijn leven en het leven van mijn naasten wat gemakkelijker door te zeggen wat ik denk, wat ik voel en wat ik wil.

Voor een ieder die het leest: ik wens iedereen geluk, liefde en gezondheid toe, leef je leven elke dag, geniet elke dag, help een ander die hulp nodig heeft en ben dankbaar voor alles dat je gegeven is.

MB