Confusion

Ik heb zo vaak geprobeerd een blog te schrijven de laatste anderhalve maand, maar ik durfde simpelweg niet, hoe bizar dat ook mag klinken. Het is niet in woorden uit te brengen hoe ik mij gevoeld heb, dus misschien moet ik het ook maar niet gaan proberen uit te leggen. Één ding is zeker: als je denkt dat je het ergste gehad hebt, dan zul je verbaasd zijn hoe veel erger het eigenlijk nog allemaal kan worden. Ik zat met mijn hoofd al bij het opklimmen uit de put van alle ellende, naar het licht toe kruipen die langzaam dat feller begon te worden.. het einde leek in zicht, want de meeste ellende was nu wel achter de rug.

En dan ineens BAM !! Als een klap bij een hele heldere hemel… en als je die niet ziet aankomen, als zo´n gebeurtenis nog geen seconde door je gedachte is gegaan, dan komt dat héél hard aan, maar dan ook echt héél hard. Ik ben niet iemand die snel door haar knieën zakt, ik ben niet iemand die je snel van haar stuk kan brengen maar in dit geval heb ik echt behoorlijk diep gezeten, ben ik meerdere keren door mijn knieën gegaan en was ik toch best een tijd volledig van mijn stuk en ook totaal de weg kwijt. Nu ben ik gelukkig ook niet iemand die zich heel lang in zo´n negatief gevoel laat zitten, ik probeer altijd iets te vinden wat ik kan draaien in iets positiefs, een nieuw inzicht, een andere kijk geven op iets, want je moet je aanpassen aan hetgeen er om je heen gebeurt. In de 38 jaar dat ik hier ben, heb ik dit moeten leren: tegenslagen, verdriet, pijn, verlies, verlangen, dit allemaal om te draaien in iets positiefs, want anders kom je in een negatieve cirkel terecht waar je niet meer uit komt. En alles wat ik in die 38 jaar heb meegemaakt, is werkelijk een schijntje geweest van waar ik de afgelopen maand doorheen ben moeten gaan. Een hel, vanaf dag 1 stond mijn lichaam in vuur en vlam, voelde ik letterlijk pijn en branden in mijn hart, dat ging door merg en been, vloeide door mijn hele lichaam en meer dan apathisch voor mij uit kijken kon ik in het begin niet.

Beter kan ik het niet omschrijven, niemand die zich kan voorstellen hoe dit voelt en dat is maar goed ook, want ik wens dit niemand toe. En dan komt ineens toch het moment van realisatie, dat je iets moet doen, dat het geen zin heeft om je zo te blijven voelen en het heeft mij idioot veel moeite gekost om ook maar íets positiefs te vinden in dit. Heel eerlijk kan ik nu nog altijd niks positiefs bedenken wat hieruit moet voortvloeien, maar dat wil niet zeggen dat ik maar met de pakken erbij neer moet blijven zitten. Met de grootst mogelijk moeite heb ik mij staand gekregen, ben ik langzaam gaan relativeren en tot rust gekomen. Mede dankzij een paar geweldige mensen om mij heen, een stel fantastische kinderen en een dosis wijsheid die ik heb meegekregen de laatste jaren, ben ik weer met mijn beiden voeten op de grond gaan staan, heb ik eens goed naar mezelf gekeken, die persoon in de spiegel moed ingepraat en duidelijk aangegeven dat het oké is om verdriet te hebben, je gevoel en emotie te uiten, maar dat het leven veel te kort is om je te verbergen, om te doen alsof de wereld vergaat en er zoveel verloren lijkt te zijn. Ik heb om mij heen gekeken, gezien wat er allemaal is, wie er allemaal is, wat voor mooie dingen ik elke dag weer zie, doe en ervaar! En zolang je dat doet, weet je dat je op de goede weg bent en het allemaal best goed komt.

Ik ben er nog lang niet, mijn hersenen maken nog meer overuren dan ze ooit gedaan hebben, begrijpen kan ik het nog niet, daar heb je immers antwoorden voor nodig. Accepteren en respecteren kan ik het wel, want als ik dat niet had gekund, dan had ik de afgelopen jaren in een leugen geleefd en uit dát leven ben ik 5 jaar geleden vertrokken. Ik heb goede dagen maar ook nog altijd slechte dagen en ik laat het simpelweg over mij heen komen, elke dag is weer een nieuwe dag en daar probeer ik dan ook het meeste uit te halen.

Someday everything will make perfect sense. So, for now, I laugh at the confusion, I smile through the tears and keep reminding myself that everything happens for a reason.

MB

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s