Een begin is altijd moeilijk

Hoe doe je dat nou ? Waar begin je eigenlijk ? Zoveel behoefte hebben aan schrijven, zo erg dat je vingers jeuken als je pen en papier ziet of een toetsenbord, maar simpelweg niet weten wat je op dat moment … Lees verder

Bioscoopje en dan.. ? Toch maar naar huis :P

Zaterdag weer eens naar de bioscoop geweest met een goede vriendin. We wilden eigenlijk naar The Visit, maar aangezien deze niet draaide op zaterdagavond, zijn we maar naar Crimson Peak gegaan. We houden van horrorfilms, dus de keuze was snel gemaakt.

21:45 uur begon de film en nadat we eerst een drankje hadden gedaan, zijn we op tijd een plekje gaan zoeken in de zaal. Het was niet druk, dus we hadden perfecte plaatsen en we gingen er goed voor zitten want we hadden wel zin in wat heerlijke schrikmomenten! Helaas was de film niet heel erg “horror” en als je bedenkt dat het leukste moment plaats vond in de pauze, dan zegt dat meer dan genoeg over deze film ! Hij was saai, voorspelbaar, zonder enige schrikmomenten, langdradig en vermoeiend… niet echt wat je verwacht van een horror-film dus.

In de pauze daarentegen hadden we wel een leuk momentje met de hele zaal. Mijn vriendin kwam terug van het toilet en zei fluisterend tegen mij dat ze wat drinken ging halen en of ik misschien ook wat wilde. Ik vroeg aan haar waarom ze fluisterde en toen zei ze overdreven luid: “GEEN IDEE EIGENLIJK, WIL JE OOK WAT DRINKEN?!” Ik schrok er een beetje van maar moest zo enorm lachen, toen de man voor ons in de rij zich omdraaide en ook heel luid zei: “NOU ZEG, JE HOEFT NIET ZO TE SCHREEUWEN!” waarop mijn vriendin weer antwoordde: “OH SORRY, WIL JIJ DAN MISSCHIEN WAT DRINKEN ?” , waardoor de hele zaal begon te lachen en de man voor ons de grootste lol had. 🙂 Zoiets is veel leuker dan een zaal met mensen die alleen maar met zichzelf bezig zijn (of met hun telefoon), ik weet het niet maar het maakt zo´n avond toch weer net iets leuker en aangezien de film echt vreselijk slecht was, was dit weer zo´n momentje dat ervoor zorgde dat de avond niet volledig verpest werd.

Na de film hadden we de intentie om nog eentje te gaan drinken ergens, maar we waren allebei zo vreselijk loom en duf geworden van die film dat we er nog weinig zin in hadden. We liepen van de bioscoop even langs het plein met de terrasjes en voor ons liepen een paar meiden die duidelijk onderweg waren naar een café. Uitgedost in veel te dunne kleding voor deze tijd van het jaar, met vreselijke hoge hakken (waarop ik echt minstens één enkel zou breken) waar ze ook nog niet op konden lopen, want het zag er uit alsof ze elk moment op haar gezicht kon gaan. We moesten er enorm om lachen en kwamen ook wel tot de conclusie dat wij op dit tijdstip niet meer moesten beginnen met een avondje stappen. Het was inmiddels middernacht en de tentjes/terrassen waren ook al aardig vol.

Wij zijn meer van het om 20:00 uur, 20:30 uur beginnen en het dan rond 23:30 uur, 00:00 uur voor gezien houden. Dan moeten we plaats maken voor de échte stappers, want daar passen wij duidelijk niet meer tussen hahahaha. Niet omdat wij niet met hoge hakken en veel te dunne kleding rondlopen, maar meer omdat wij denken aan “ons bed” tegen de tijd dat het “op stap gaan” bij de meeste mensen pas begint. Voor ons twee geldt dat in ieder geval wel en wij kunnen ook volledig in een deuk liggen als we op die momenten de geweldige reclame van Andrelon als voorbeeld nemen.                 (2 vriendinnen kloppen bij een 3e vriendin aan en vragen haar of ze mee op stap gaat, waarnaar ze heel droog zegt: “nee ik kan niet, ik heb thee”. Iedereen kent deze reclame wel en elke keer als ik hem zie, krijg ik een glimlach op mijn gezicht omdat ik dan aan mij en mijn vriendinnetje moet denken 🙂 ).

Ik ben nooit een echte stapper geweest en dat zal ik duidelijk ook nooit worden 🙂

MB

Pijnlijk genot

Ik hou van sport!

Zolang ik mij kan herinneren doe ik ook al aan sport. Als jong meisje van een jaar of 8, 9 zat ik op judo, samen met mijn broer. Dat heb ik gedaan tot ik een jaar of 15 was denk ik. 2x per week trainen en op zondag meestal een toernooi. Ik heb heel wat medailles en bekers gewonnen, maar toen mijn broer er geen zin meer in had ben ik ook maar gestopt. Mijn judo-leraar van toen is naarmate ik ouder werd, een goede vriend geworden, eentje die ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven zal hebben, want door al bijna 30 jaar heen zijn we nog altijd goede vrienden en staan we voor elkaar klaar door dik en dun!

Na de judo periode heb ik American Football ontdekt, die sport is echt geweldig maar voor zo´n petit vrouwtje als ik bijna niet te doen om daadwerkelijk de sport uit te oefenen. Ik heb het wel geprobeerd, (was een verdomd goede receiver ook!) maar een kleine 55 kilo is natuurlijk voor de gemiddelde kerel die deze sport beoefent, een veertje die hij weg kan blazen. Dus voor mijn eigen veiligheid ben ik maar overgestapt op voetbal. Ik trainde 2 x per week, wedstrijd op zondag, was trainster van een meisjesteam en die hadden op zaterdag altijd wedstrijd, dus stond gewoon 6x per week op het voetbalveld.  Achteraf gezien was voetbal ook niet zo´n goede keuze want die sport heeft mijn knieën nogal verpest, maar ik was dol op voetbal en heb die sport ook altijd met heel veel plezier beoefend! Ook niet geheel onverdienstelijk, ik had behoorlijk wat doelpunten op mijn naam staan en mijn snelheid liet menige verdedigster gefrustreerd achter, maar uiteindelijk moest ik ook daar mee ophouden, vanwege een gescheurde kruisband. De intentie om verder te spelen na de operatie was er zeker wel, maar inmiddels had ik ook al een dochtertje en was de operatie (kruisbandreconstructie) niet geheel volgens planning gegaan, waardoor mijn knie een heel zwak punt bleef. Voetballen was geen optie meer.

Daarna heb ik nog wel wat gesport (crosstrainer, trilplaat, zwemmen), maar dat was toch niet zo mijn ding. In een fitnessruimte, met al die opgepompte kerels die zichzelf bewonderen in de spiegel en barbies die in hun nieuwste outfit gezellig komen buurten en degene die de beweging wél echt nodig hadden maar wat arrogant bekeken.. ik had er een hekel aan! Toen hield het dus al snel op met mijn beweging.. je krijgt kinderen, leven wordt hectisch, lichamelijk kan je de dingen die je echt leuk vindt niet meer en dan word je lui ! We beweren allemaal dat het niet zo is, maar echt.. we worden lui !!

Na jáááááren van niks doen, ben ik een tijdje geleden begonnen met Yoga, dat wilde ik al heel lang maar als je niets onderneemt dan gebeurt er ook niets. Dus ik heb mijzelf onder de kont geschopt en was na de proefles al verkocht. Het is geen sport waar je bezweet van thuis komt of een enorme conditie mee opbouwt, maar je bent wel heel bewust met je lichaam bezig en dat is momenteel in mijn leven veel belangrijker dan intensieve sport.

Ook af en toe een wandeling maken vind ik heerlijk, maar dat vinden mijn kindjes nogal saai dus dat doen we niet zo heel vaak. Tot ik vorige week met iemand had afgesproken die een wandeling samen gepland had. Ik dacht: Oh lekker! een stukje wandelen! Dus ik had mijn makkelijkste wandelschoenen aangedaan en ging enthousiast richting Maastricht. Na een kort gesprek zijn we gestart met lopen en hij zei dat het een wandeling was van ongeveer 8 kilometer… dat klonk in mijn oren niet zo heel lang.. dik 2 uur later dacht ik daar wel anders over!! De omgeving waar we liepen was geweldig, prachtige uitzichten zo nu en dan, midden door de bossen gelopen, langs weilanden, manoeuvrerend langs grote modderplassen, leuke gesprekken tussendoor, dat was oprecht mooi en leuk om te doen!  Maar ooooooh wat was ik blij toen we eindelijk aankwamen op ons eindpunt en ik even mijn voeten kon laten rusten! Mijn knie heeft het lang goed volgehouden, maar na de daling op de trappen begon hij wat tegen te werken en mijn gemakkelijke schoenen voelde toen ook niet meer zo gemakkelijk! Ik weet nog dat ik bijna aan het eind van de wandeling dacht: ik ben benieuwd of ik straks nog kan lopen als ik even gezeten heb. Na een heerlijke cappuccino en een lekker broodje, was het weer tijd om naar de auto te lopen en richting huis te rijden, maar dat “naar de auto lopen” was inderdaad wel een hels gevoel! De onderkant van mijn voeten voelde aan als één blaar en ik zei al lachend als een boer met kiespijn “oooh, mijn voeten doen nu wel pijn!” Het was echt maar een klein stukje naar de auto maar ik was blij toen ik eenmaal ín de auto zat!

De dagen erna waren het niet veel beter 🙂 De avond na de wandeling waren het nog altijd alleen mijn voeten die pijnlijk aanvoelden, maar de dag erna leken de spieren in mijn rug en benen tegen alles te protesteren. 2 dagen na de wandeling waren mijn billen, heupen en nog altijd benen aan de beurt. Ik had nooit gedacht dat ik die spieren ooit nog eens zo zou voelen en toen kwamen ineens hele fijne herinneringen terug.. spierpijn! Voor de meeste een ware kwelling maar ik vond spierpijn meestal echt een genot! Aan het eind van een week vol sport, kon je op je vrije dag bijna je bed niet uit, voelde je benen als betonnen blokken en voelde je elk spiertje in je lichaam trekken!! Heerlijk vond ik dat, zeker als ik die spieren nog eens extra oprekte en die spierpijn heel even nog heftiger aanvoelde.. Ik dacht dat ik dat nooit meer zou voelen en deze week heb ik het dus weer mogen voelen!! Door gewoon te wandelen 🙂

Zo kan beweging, een wandeling, leiden tot puur genot, een leuke middag en een mooi verhaal om te vertellen 🙂

Thanks Bart 😉

MB

Wat een “frisse” start van de week :)

Gisteren heb ik voor het eerst met mijn grote afvalcontainer achter de vuilniswagen aan gerend, omdat ik hem vergeten was buiten te zetten.

Ineens hoorde ik een grote vrachtwagen de straat in rijden en toen viel het kwartje heel snel!

Helemaal vergeten !!

Ik had mijn restafval container buiten moeten zetten. Snel in mijn crocs geschoten, de sleutel gegrepen en al roepend naar mijn kinderen dat ik de bak buiten moest gaan zetten ben ik de tuin in gerend, heb ik de container gegrepen en tegelijkertijd de poort open gemaakt. Zo snel als ik dat ding achter mij aan kon trekken ben ik naar voren gerend en zag ik de vuilniswagen al langzaam de straat uit rijden. Één vuilnisman zag mij in een ooghoek al aan komen rennen en zette op zijn gemak een container terug op de plaats. De vrachtwagen stopte en de aardige vuilnisman bleef op zijn plaats staan totdat ik bij hem was met mijn container.. hij had totaal niet de intentie ook maar één meter teveel te moeten lopen en mij tegemoet te komen, dat zal wel met de maandagochtend te maken hebben.

Mijn container werd geleegd en op mijn gemak ben ik al glimlachend terug naar huis gelopen. De kinderen stonden aan het raam met een brede grijns en toen ik eenmaal binnen was werd ik hartelijk uitgelachen. Het zag er blijkbaar bijzonder leuk uit, hoe ik probeerde te rennen met een container achter mij aan slepend, op mijn crocs, in mijn dunne vestje, al zwaaiend en roepend naar de vuilnismannen… Toen ze het mij zo vertelde moest ik ook wel lachen, dat zal er inderdaad behoorlijk belachelijk hebben uitgezien, maar mijn container was in ieder geval wel leeg !! 😀

Zo begon mijn week op maandag 12 oktober… hilarisch toch 🙂