Normen en waarden..

Deze week had ik een extra middagje vrij om mijn zoontje van school op te halen en naar een naschoolse activiteit te brengen: Atletiek. Ze hebben een proeflesje op school gehad en hij vond het zo leuk dat hij heel graag mee wilde doen aan deze activiteit. Ik vind sporten heel belangrijk, dus vond het maar al te leuk dat hij dit wilde doen.

Nadat ik even met de “leraar” gesproken had, zei hij dat we de eerste les wel mochten kijken, de andere lessen waarschijnlijk niet want de kinderen zijn toch extra afgeleid als de ouders mee kijken. Ik maakte al een sprongetje, want had niet gedacht dat we de mogelijkheid kregen om te kijken, maar er werd netjes een bankje neer gezet voor de ouders die konden en wilden blijven kijken.

Mike had er zin in, hij kon niet wachten om te rennen en even heerlijk zijn energie kwijt te kunnen aan alles wat hij moest doen tijdens dat uur. Het ging in deze les voornamelijk om rennen (sprintjes, estafette, start oefenen, zoiets dus) en het was leuk te zien hoe leuk hij het vond. Bovendien voelde ik mij enorm trots, niet omdat hij de hele tijd de snelste was (want dat was niet zo), maar meer omdat hij echt heel mooi rent. Hij gebruikt zijn armen goed, houdt zijn bovenlijf vrij stil en maakt mooie bewegingen met zijn benen… het sporten zit duidelijk ook in zijn genen en daar ben ik heel blij mee! Na circa 10 minuten begon het wat rumoeriger te worden op de bank (dat is dus waar ik zat.. bij de ouders!). De kinderen luisterden ontzettend goed naar wat hun gezegd werd en ze hadden (op één kindje na) heel veel plezier in alles en dat vond het merendeel van de ouders op de bank waarschijnlijk een reden om vooral niet meer te gaan letten op wat hun kinderen aan het doen zijn, maar zich vooral bezig te houden met zichzelf.

Het gepraat werd steeds luider, in mijn ogen ook steeds irritanter, het leek wel een gezellig thee partijtje met vriendinnen! Ik zat er niet eens naast, (ik zat op een ander bankje, wat meer apart van de rest) maar het was moeilijk om niet te horen wat ze allemaal zeiden, zo hard praatten ze. Ik heb eens een paar keer hun kant op gekeken met een onheilspellende blik, maar die vrouwen waren zo druk met zichzelf en hun luide geklets, dat ze dat niet eens opmerkten. Dat kun je toch niet maken ? Je komt toch voor je zoon of dochter, om te kijken hoe ze omgaan met het nieuwe dat hun aangeboden wordt? Zien hoe ze genieten van het rennen/spelen met klasgenoten, gewoon hoe ze bezig zijn!  Want zeg nou eerlijk: in het “drukke” leven van een (al dan niet werkende) ouder hebben we daar toch veel te weinig tijd voor !? Ik zie niet vaak hoe mijn kinderen op school bezig zijn, hoe ze leren, gymen en buiten spelen of hoe ze met hun vrienden omgaan. Dit zijn dan van die momenten dat dat wel kan. Want de kinderen die daar waren vonden het leuk dat hun ouders er waren, je zag dat ze af en toe eens keken en zwaaiden, maar dat ging heel snel over en toen werd hun aandacht volledig gelegd op waar ze mee bezig waren en dachten ze er totaal niet meer bij na dat mamma of pappa er ook waren.. dan zie je pas hoe je kind is, oplettend of afwezig, luid of stil, actief of lui.. Ik kan van die momenten enorm genieten en dus erger ik mij des te meer als een paar van zo´n kakelkippen daar totaal niet bij stil staan.

Een half uur nadat ze bezig waren kwam er ineens een turkse moeder met haar 2 kinderen onze kant op lopen. Het derde kind had zich aangesloten bij de atletiek groep (te laat is in dit geval echt een understatement) en de moeder ging 2 plaatsen links van mij zitten. Ze instrueerde haar kinderen om naast mij plaats te nemen in plaats van naast haar.. Ik dacht op dat moment nog wel “waar is dit nu goed voor?” , maar mijn focus lag vooral op Mike dus liet ik het maar lopen. Na nog geen 5 minuten begreep ik waarom die moeder haar kinderen niet gewoon bij zich hield.. stil zitten was duidelijk not done! De één duwde de hele tijd met zijn rug tegen de muur waardoor de bank telkens bewoog, de ander (die naast mij zat) vond het leuk om elke keer op de bank te gaan staan en dan eraf te springen. Nu heb ik weinig moeite met kinderen die niet als poppen doodstil naast je zitten, maar dit adhd gedrag was een beetje teveel van het goede. Daarnaast gebruikte de jongen naast mij, mij vooral als steun om de bank op te komen (het was een jochie van een jaar 4, 5 maar met toch wat  overgewicht dus hij had echt hulp nodig om op het bankje te stappen). Of hij greep mij bij mijn been, of mijn schouder, zelfs mijn hoofd heeft hij als steun gebruikt. Ergens vond ik het wel aandoenlijk, maar ik werd serieus gek van het gewiebel en geduw naast mij, dus kon ik het niet laten om ze beiden eens even aan te kijken met mijn “moeder” blik en ze stopten prompt met alle fratsen. Niet lang natuurlijk want toen liep de kleinste naar zijn moeder en vroeg in half turks, half nederlands naar haar telefoon. Zonder aarzelen kreeg hij die ook gewoon (O M G !) en ging hij naast mij zitten met de telefoon. Toen kon je merken dat die 2 knulletjes helemaal opleefden door het irriteren van elkaar, want ze waren de telefoon telkens aan het afpakken van elkaar en deden er verder niks nuttigs mee. Toen werd hun moeder ineens boos en moesten ze de telefoon terug geven, maar daar was de jongste het duidelijk niet mee eens en hij trok gewoon de telefoon uit zijn moeders handen.. (O M G  !). Ze liet het ook nog toe !! ik kon mijn ogen niet geloven.. een kind van 4, 5 jaar die maar kan doen en laten wat hij wil, de telefoon van zijn moeder gewoon uit haar handen rukt omdat hij die wil hebben en zijn broertje ook gewoon het bloed onder de nagels uit kan blijven halen zonder dat er iets van gezegd wordt..

Ik hoor mensen zeggen: de jeugd van tegenwoordig.. daar kun je niks mee! Vind je het heel gek !!??! Als kinderen al op deze manier worden opgevoed !? Waar zijn je eigen normen en waarden in hemelsnaam gebleven ?! Hoe kun je je kinderen dan überhaupt daar iets van meegeven !? En dan heb ik het echt niet alleen over de 2 Turkse jongens, maar zeker ook over die klipgeiten van ouders, die hun kinderen na 10 minuten gewoon vergeten, omdat ze te druk zijn te praten over hun eigen soap van een leven !!! Kinderen zijn niet schuld aan gedrag dat zij vertonen, dat ligt nog altijd bij de ouders want die geven de basis en die voeden de kinderen op! Ik kan mij gruwelijk ergeren aan dit soort taferelen.. net zoals ik er met mijn verstand niet bij kom, dat als je naar een restaurant gaat en je kinderen gezellig meeneemt, ook een Ipad meeneemt zodat de kinderen maar stil zijn en zich gedragen (O M G!). Ik weet niet hoeveel mensen dat nog doen, maar als ik met mijn kinderen ergens ga eten en ik neem iets mee voor ze, dan is het een kleurboek en kleurtjes! Want geloof het of niet: dat vinden kinderen leuk!! kleuren !!

Normen en waarden beginnen bij jezelf.. als je die zelf niet hebt, dan kun je ze ook niet meegeven aan je kinderen. Je ziet het steeds vaker.. zo jammer 😦

XmelX

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s