Week #7

Wel eens het gevoel gehad dat je in een achtbaan van gevoelens zit ? Ik hou op zich wel van achtbanen, maar als het op je eigen gevoel aankomt is een achtbaan ineens minder leuk.

Dinsdagavond ging ik bij mijn ouders langs om even te horen wat er nou allemaal precies gebeurd was met mijn neefje, waardoor hij is te komen overlijden. Het lijden werd te erg, de pijn was ondraaglijk geworden en dus had hij zaterdagavond (13 februari) zelf ervoor gekozen om te gaan slapen en nooit meer wakker te worden. Het afscheid dat er die avond op volgde is indrukwekkend geweest, emotioneel en bewonderenswaardig. Mijn neef was een sterke vent, ook al zat hij in een rolstoel.. ik neem mijn petje voor hem af en voor hoe hij zijn leven geleefd én beëindigd heeft. Toen mijn moeder vertelde hoe die avond/nacht verlopen is, liepen de tranen over mijn wangen.. hij had het zelf prima geregeld, voor zoiets  kun je alleen maar respect en waardering hebben.

Het afscheid voor alle andere familie, vrienden en bekenden was op vrijdag (19 februari), zoals verwacht was het immens druk, circa 200 personen waren er. Het is dubbel als je op zo´n vervelend moment je hele familie weer eens bij elkaar ziet.. Sommige had ik al zolang niet gezien, dat ik mij afvroeg hoe dat eigenlijk zo heeft kunnen lopen. Ik ben naar mijn tante gelopen (de moeder van Theo) en heb haar een knuffel gegeven, heb mij verontschuldigd dat ik niet langs ben gekomen (Theo lag de hele week thuis opgebaard), ik kon het niet opbrengen.. ik had hem in mijn hoofd op een hele fijne manier en zo wilde ik dat ook houden. Ergens vond ik het zo vreselijk eng om hem daar dood in zijn kamer te moeten zien liggen, dat ik het ook echt niet kon opbrengen.
Het afscheid werd merendeel aan elkaar gepraat door zijn zus, ze kwam met geweldige verhalen over Theo´s leven, de dingen die hij deed, zijn passies, zijn grappige momenten.. Ik heb enorm veel respect voor hoe zij dit gedaan heeft.. ze zei een aantal keren hoe trots ze op hem was, maar ik weet zeker dat Theo ook met heel veel trots die middag op haar heeft neergekeken.
Ook de foto´s die tijdens het hele afscheid te zien waren, waren geniaal! Hij had altijd een lach op zijn gezicht en je kon gewoon zien dat hij genoot! Pijn en ongemak liet hij duidelijk niet aan anderen zien.
Ook zijn andere zus en broer zijn aan het woord gekomen, het was overweldigend, emotioneel maar ook mooi om te horen. Hij heeft geleefd, genoten, dingen gedaan die hij wilde doen, zonder dat die rolstoel hem daarin ook maar íets belemmerde.
Na het afscheid heeft iedereen in de zaal een Schrobbelèr gekregen en hebben we met 200 man het glas geheven op Theo.. een standaard koffietafel was niet voor hem weg gelegd, een borrel met bitterballen was wat hij wilde en dat is wat hij ook gekregen heeft. Alleen zijn zussen, broer en ouders zijn met hem naar het crematorium gereden, de rest bleef achter met een laatste groet.

20160219_175328-1

04.04.1986 – 14.02.2016

Je hebt veel mensen geraakt jongen en nu heb je rust gevonden die je echt verdiend hebt!

Naast deze emotionele gebeurtenis, spelen er nog zoveel meer dingen in mijn eigen leven momenteel waar ik veel te veel over na denk en zeker ook de afgelopen week, hebben die dingen mij behoorlijk bezig gehouden. Dingen waarvan ik niet in de gaten had dat ze zo´n impact hebben op mij, dingen die mij boos maken, verdrietig maken, die mij pijn doen en die mij ook wel verwarren. Het wordt tijd dat ik uit deze achtbaan stap, maar ik kan nog niet echt de stop-knop vinden…

Gewoon blijven voelen, alles toelaten en voor zover ik kan, uiten!
Het was het weekje wel zeg.. poe!

XmelX

9 thoughts on “Week #7

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s