Normandië – WOII 75 jaar

In het pinksterweekend ben ik met de kinderen naar Normandië gegaan. Mijn dochter heeft een enorme interesse in de Tweede Wereldoorlog en dit jaar was het 75 jaar geleden dat er een einde kwam aan de vreselijke oorlog. In Normandië waren overal festiviteiten en het zou uitgebreid gevierd worden. Kyra werd dol enthousiast en ik had dan ook heel snel een camping geboekt.

Echter had het nog wel wat voeten in de aarde voordat we daadwerkelijk vertrokken. Aangezien ik momenteel niet op mijn best ben, zag ik heel erg tegen dat weekend op. De weg er naar toe, dat is al 7 uur in de auto zitten en dan ook eens rondlopen in een land waar ik niks mee heb. Ik wist gewoon niet of ik dat wel zou trekken allemaal. De donderdag voordat we zouden vertrekken kwam ik met een steen in mijn maag thuis. Het liefst zou ik gewoon helemaal niet gaan 😦
We zaten aan tafel en Kyra had al een heel schema gemaakt met dingen die ze graag wilde zien en waar ze naar toe wilde. Ik luisterde naar haar en voelde mij steeds slechter. Mijn kinderen voelen mij feilloos aan, dus al snel had Kyra het door en ze zei dat het oké was als ik thuis bleef met Mike en dat zij alleen met Semm zou gaan. Met een trillende stem zei ik dat ik er gewoon enorm tegenop keek, omdat het zo vreselijk veel energie zou vragen die ik gewoon niet heb.
“Mam, ik zie ook wel dat je er helemaal doorheen zit, je bent jezelf niet en bent gewoon uitgeput. Semm en ik vinden het niet erg om alleen te gaan! Maar ik wil dit gewoon écht graag meemaken”
Ik brak. Ik heb gehuild aan tafel en tussen het sniffen door zei ik dat ik haar dit niet alleen wilde laten doen, dat ik er gewoon graag samen met Mike bij wil zijn.
Vrijwel direct zei Semm dat hij wel zou rijden, ik kon achterin zitten en gaan slapen. Hij zou er voor zorgen dat we veilig aankwamen.

Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagochtend zijn we vertrokken en ik heb bijna de hele weg geslapen. Ik viel echt telkens in slaap en elke keer als mijn ogen weer even open waren, dronk ik wat en vielen ze zo weer dicht. Toen we er bijna waren en ik wakker was, vroeg Mike een beetje bezorgd of ik wel oké was. Alles was in orde 🙂

Zaterdag zijn we na een ontbijtje vertrokken en vlak bij onze camping lag de Pegasus Bridge. Bij de brug lag ook een museum en daar zijn we ook naar toe gegaan. Op ons gemak zijn we door het museum gelopen en hebben van alles bekeken, ook een klein filmpje die gedraaid werd. Na ongeveer anderhalf uur bij de brug en het museum te hebben gelopen zijn richting Sante-Mère-Église. Onderweg zagen we echter een bordje met Omaha Beach er op en daar wilde we toch eerst even stoppen. Vlakbij het strand hebben we de auto geparkeerd en zijn richting het strand gelopen.

Het was prachtig daar! Toevallig kwamen er ook wat auto’s en een tank lang gereden en daarna zijn we daadwerkelijk het strand opgegaan.

Tijdens onze wandeling begon het te betrekken en net toen we dachten dat we misschien beter naar de auto konden lopen, brak de hel los. Het begon als een idioot te regenen, echt niet normaal hard!!! Semm rende naar de auto om hem alvast te halen maar tegen de tijd dat hij er was, waren we allemaal volledig doorweekt! 😛
Nog behoorlijk nat kwamen we aan bij Sante-Mère-Église en toen we uitstapte scheen gelukkig de zon. We hebben toch maar paraplu’s meegenomen en zijn het stadje ingelopen. Eerst zijn we over Camp Geronimo gelopen. Een kamp met allemaal auto’s, tanks, vrachtwagens en andere militaire dingen.

Heel indrukwekkend, zeker voor de jongens en terwijl we richting uitgang liepen, kwam ineens een parade langs.
Dat was wel vet om te zien! Vervolgens zijn we een hapje gaan eten en daarna het kerkplein opgelopen waar de bekende parachutist een aantal uur aan heeft gehangen. Kyra en ik zijn nog de kerk in gegaan om even een kaarsje te branden en rustig te zitten.

Die griet verandert in zo’n bewust, dankbaar en rustig meisje als ze in zo’n omgeving is, dat is echt niet normaal. We zaten daar in het bankje even te praten over van alles en tranen liepen over haar wangen toen ze zei hoe dankbaar ze was voor alles. Hoe goed ze het heeft en mede dankzij mensen die gevochten hebben en het leven hebben gelaten in deze oorlog, wij nog in een vrij land kunnen leven.
“Ik moet mij wat vaker beseffen hoe goed wij het eigenlijk hebben! Dank je wel mama!”
Hier doe je het voor, hoe zwaar het misschien ook is.
Vervolgens zijn we nog naar het Airborne Museum gegaan en daarna zijn we richting Colleville-sur-Mer gereden, waar een Amerikaans begraafplaats ligt. Helaas toen we daar aankwamen, sloten net de poorten dus zijn we maar terug naar de camping gegaan.

Zondag zijn we als eerste naar de begraafplaats gegaan, want die wilden we niet nog eens missen en daar hebben we zo’n uurtje rond gelopen. Net toen we weg wilde gaan, vlogen de straaljagers over, in de missing man formatie. Kippenvel !!! Zo’n mooi moment!

We hebben met open mond gekeken, met ieder zijn eigen gedachtes en zijn daarna de auto weer in gestapt en zijn we naar de Battery gereden. Bunkers vlakbij het strand, waar je nog doorheen kan lopen. Als je daar in staat en richting de zee kijkt, vraag je je werkelijk af hoe die soldaten hier gezeten hebben.

Mike vond het heel interessant en spannend om er doorheen te lopen, zodoende dat we er ook wat langer zijn gebleven. Het was een prachtig gebied. We hebben daarna een dorpje gezocht waar we wat konden eten en die hebben we gevonden! Ik weet niet meer hoe het heette maar het lag heel gezellig aan het water en je kon er echt lekker eten! Daar hebben we toch wel een tijdje gezeten, zitten praten over wat we allemaal gezien hebben en hoe we dit weekend ervaren hebben.

Na dit gezellige onderonsje zijn we nog naar een Kathedraal gegaan die daar in de buurt lag en toen we daar binnen liepen, begonnen doedelzakkers te spelen. Dat was echt prachtig!! Na een half uur rond te hebben gelopen, besloten we naar de camping te gaan zodat de jongens nog konden zwemmen. Iedereen was wel moe van alle indrukken, lange ritten en de wandelingen dus we waren redelijk op tijd weer terug op de camping.

Het was een prachtig weekend. We hebben veel gezien, maar we hadden ook nog graag veel meer willen zien.
Dankbaar dat mijn kinderen mij zo enorm gesteund hebben in dit weekend en het was een voorrecht dit te mogen meemaken en ervaren samen met mijn kinderen.

XmelX

One thought on “Normandië – WOII 75 jaar

  1. Bij zo een weekend ben je op momenten stil van wat je te zien en te horen krijgt.
    Maar na een mooie tekst te lezen was ik toch blij een hapje te zien want ook dat mag niet ontbreken natuurlijk.
    Melanie denk eens aan jezelf, je kids hebben je iets gezegd en je brak. Dus nu aan jou om je energie en kracht terug in je eigen lichaam te laten gaan.

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s