Alles tegelijk!

Ik zit momenteel in een hele verwarrende fase.
Er is zoveel gebeurd de laatste weken, ik ben van links naar rechts gevlogen en heb enorm veel emoties gevoeld tijdens dat vliegen.

Gevoel van trots en blijheid werden ineens weggevaagd door immens verlies en verdriet. Daarbij kwam nog eens het gevoel van bepaalde mensen uit mijn omgeving die mij het gevoel van onbegrip, verwarring en onmacht gaven. Ze gaven mij het gevoel dat ik iets vreselijks gedaan had en ik kon mijn vinger er gewoon niet opleggen wat dat nou was.
Dan is het wel lastig als men niet gewoon duidelijk is, maar het afdoet met berichten als “ik volg mijn gevoel” en “ik voel onrust” (lekker duidelijk).
Ik ben iemand die gewoon zegt als er iets is, ik draai er niet omheen want dat maakt situaties alleen maar nep en lastig.
En als ik ergens een gevoel in heb, dan weet ik dat ook te benoemen en uit te leggen en dan kom ik niet met blabla als “ik volg mijn gevoel, want ik heb de woorden niet” 
Weet je.. daar ligt mijn zolder vol van, leg het er maar bij.

Zo waren er een tal van dingen die ineens gebeurden, allemaal op korte termijn en allemaal wel dingen die mijn danig raakten.
Ik ben sowieso wel een denker (wisten jullie al). Alles gaat tig keren door mijn hoofd en probeer ik te analyseren, misschien wel een manier te vinden er anders mee om te gaan. Vaak is dat makkelijker gezegd dan gedaan, ook dat weten we allemaal. Ik had er in ieder geval heel veel moeite mee en begon weer weg te kruipen in een schulp, zodat ik in die veilige bubbel zat en misschien een manier kon vinden hoe ik dit allemaal kon plaatsen.

Vorige week had ik ook weer een uur therapie en daar begon ik gelijk te vertellen hoeveel verschillende emoties ik gevoeld heb in de laatste weken. Toen ik over mijn tante begon te vertellen, brak ik volledig. Ik heb gejankt als een gek en dat is iets wat ik niet snel doe in bijzijn van anderen. Maar ik had geen kracht meer iets tegen te houden, dus ik heb hem stamelend verteld dat het verlies en de pijn die ze achterlaat mij enorm aangrijpt en dat die tranen nog behoorlijk achter mijn ogen zaten. Dat was wel een aparte sessie 😛

Maar weet je nu wat gek is?
Ik heb een kalmte over mij heen gekregen die bijna eng is.
En dan met betrekking tot de mensen die mij dat nare gevoel gaven. Die mij in het ongewisse lieten met wazige woorden en berichten.
Ik trek mijn schouders op en denk bij mijzelf:
Prima, je doet en denkt maar. Ik kan mijzelf in de spiegel aankijken en oprecht zeggen dat ik niets verkeerd heb gedaan.
Een ieder die nog probeert mij te laten wankelen, moet gewoon gaan en mij met rust laten.
Hoe vreselijk het ook is, het verlies van mijn tante heeft mijn ogen wel anders doen kijken naar dingen. Ik heb het er ook al een aantal keer met mijn oom over gehad. Prioriteiten in het leven zijn belangrijk, dat wordt op zulke momenten wel keihard duidelijk gemaakt.
En die prioriteiten liggen niet bij mensen die denken een spel met mij te kunnen spelen of mij dingen in de schoenen proberen te schuiven die helemaal niet kloppen. Als je zo’n houding wilt aannemen, dan kun je inderdaad beter mijn leven uit wandelen..

Verlies is pas pijnlijk als je het als verlies ziet.

XmelX

10 thoughts on “Alles tegelijk!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s