Still here

Ik ben er nog. Maar ik heb de grootst mogelijke moeite iets op papier te krijgen. Simpelweg omdat er gewoonweg niks gebeurt!
Nog altijd is het werken, thuiskomen, eten koken, eten, huishouden en verder niks.
Saai.
Vermoeiend.
Sleur.
Ik vind er niks meer aan, maar dat heb ik al een aantal keren in een blog gezet.
Dus om nu elke keer in herhaling te vallen, lijkt mij net zo saai.

Vanaf morgen gaan terrassen open en mag je weer een winkel binnen lopen. Dat is wel een opluchting hoor. Nu is het nog maar de vraag of je een plekje op het terras krijgt, aangezien daar ook allemaal eisen aan verbonden zijn (maximaal 50 personen op een terras bijvoorbeeld) maar dan nog: een begin is er!
En het feit dat je weer door de stad kan lopen en “gewoon” ergens naar binnen kan lopen (mits er niet teveel mensen binnen zijn, want ook daar zitten voorwaarden aan). 
Ik zeur niet. Het gewone leven laat echt nog wel lang op zich wachten (als we die uberhaupt ooit nog terug krijgen), maar we kunnen in ieder geval al iets meer ademen.

Niet dat ik erg hoopvol ben, want als ik de overheid en “experts” moet geloven gaan we nog een golf krijgen, dus kunnen we alsnog straks weer een dikke vette deur tegen onze neus krijgen. Ik verheug mij maar niet meer teveel op dingen.
Morgen heb ik de kans niet om de stad in te gaan, terrasje te doen en zo, want aangezien ik vandaag met Koningsdag vrij ben en nog meer op mijn werk achter ga liggen, was ik van plan morgen wat langer te blijven zodat ik in ieder geval nog iets meer kan doen. Donderdag werk ik gewoon de hele dag en daarna heb ik twee weken vakantie.

Broodnodig, dat zonder meer. Maar aan de andere kant, bibber ik nu al voor mijn terugkomst. Zoveel werk!
Het put mij uit. De gedachtes alleen al en helaas kan ik die gedachtes niet uitzetten. Ik sta echt 24/7 aan en daarom is deze vakantie ook echt nodig. We gaan ook een midweek weg. Andere omgeving, weg van thuis en daar proberen eens even alles los te laten en uit te zetten (ik hoop zo dat het lukt!). Ik kijk er wel echt enorm naar uit, lekker weg met de kinderen en mijn ouders. Dat wordt echt heel gezellig, dat weet ik nu al maar ik hoop ook echt op wat minder brain-activities!

Voordat het zover is, ga ik vrijdag wel al proberen iets mee te pikken van de versoepelingen. Met mijn zoon de stad in, want hij wil echt nieuwe kleren (en dat vraagt hij werkelijk NOOIT, dus daar maak ik maar even gebruik van) en misschien zelf ook nog wat scoren. Mijn kleding zit niet bepaald meer in model maar hangt wat als een zak om mij heen. Ik heb een maat, soms twee maten kleiner nodig, dus nieuwe kleding is voor mij ook geen overbodige luxe.
Gezellig de stad in met zoonlief en dan hopen dat we nog een plekje kunnen grijpen op een terras (maakt niet uit welke!) om even te vieren dat we weer een beetje mogen leven.
Voor zolang dat mag duren.

XmelX

4 thoughts on “Still here

  1. Het is niet makkelijk maar men zal het moeten leren aanvaarden waar we nu mee te kampen hebben. Genieten kan je van kleine dingen maar als genieten vermoeidheid brengt kan het psychische zwaar worden.

    Aum Shanthi

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s