NN Marathon Rotterdam

9 en 10 april was het dan zover.
Het weekend van de NN Marathon in Rotterdam of zoals gezegd wordt: De Mooiste!
Iedereen die mijn blog wel eens leest, weet dat ik aan het trainen ben geweest voor de kwart marathon. Dit is niet geheel vlekkeloos verlopen mag je wel stellen. Twee maanden geleden kreeg ik een blessure aan mijn heup-spieren en alsof de duivel ermee speelt word ik de week vóór het spektakel nog lichtelijk ziek!! Mijn zoon lag al de hele week met hoge koorts op de bank en hoestte de longen uit zijn lijf en vanaf woensdag begon ik mij dus ook ziek, zwak en misselijk te voelen. Nu ben ik niet heel snel ziek en word ik ook niet snel ziek door anderen om mij heen dus ging ik er wel van uit dat dit een vlaag van een dag was (wat het meestal is). Maar ook donderdag bleef ik mij niet goed voelen en vrijdag idem dito.
Ik heb serieus getwijfeld of ik wel moest gaan, want niets is zo erg als niet finishen! Dan maar gewoon niet starten!
Maar met heel veel paracetamol en vitamine C voelde ik mij dusdanig oké, dat ik het wel aandurfde.

Zaterdagochtend om half negen zijn we vertrokken naar Rotterdam. Mijn moeder (mijn trouwste fan), mijn dochter (die ook al griepverschijnselen begon te krijgen) en mijn zoon (die weer een beetje mens was geworden na een week plat te hebben gelegen). Een behoorlijk zooitje bij elkaar dus 😛
We hebben de auto bij het hotel in Vlaardingen gezet en zijn met de metro naar Rotterdam gegaan (gelijk goed om te weten hoe dit morgenvroeg zou moeten gaan). Binnen een half uur stonden we in het centrum en ben ik gelijk naar de Expo gelopen om mijn startnummer te halen. Het kriebelde over mijn hele lijf, het was nu al zo druk!

Mijn nummer gehaald, nog wat rondgelopen door de Expo en vervolgens nog door het centrum gelopen.

Je moet niet met mijn dochter naar een drukke stad, want die loopt echt alle winkels in! We hebben tot half vijf rond gelopen en toen was ik er wel klaar mee. Ik was moe, gespannen en voelde mij echt niet lekker. In het hotel hebben we even gerust, daarna een hapje gegeten en vervolgens zijn we op bed gaan liggen. IMG_20220409_190029 (Klein)We hebben even met z’n vieren op bed gelegen en toen stelde mijn moeder vast dat het maar goed was dat ik geen temperatuurmeter bij mij had, want dat wilde ik vast niet weten 😮
Ik ben dus maar naar mijn eigen kamer gegaan, heb een lading paracetamol genomen en ben in bed gaan liggen. In no time sliep ik.

fbt

zo voelde ik mij dus 😦

Zondag was ik al om half zes wakker, ik heb even op mijn gemak wat gerommeld in de kamer (zonder Mike wakker te maken) en alles zover klaar gezet. Om half acht hadden we ontbijt en ik heb het bij een kop koffie, een snee brood met pindakaas en een cracker met ei gehouden. Meer dan genoeg! Om kwart voor negen zaten we in de metro en rond negen uur liepen we bij Blaak tussen grote stoeten mensen!! Wat een drukte! Wat een feest!! Zo vroeg al! 😀 Ik werd er blij van, maar tegelijk bleef ik ook wel een beetje bezorgd. Mijn lichaam voelde niet fit, ik had een pijnlijke hoest en was wel bang of ik de lucht überhaupt wel had voor een 10,55 km. Daarnaast voelde Kyra zich ook slechter, werd Mike al pips tussen al die mensen (hij kan echt niet goed omgaan met enorme druktes) en dat werkte ook niet bepaald goed op mijn rust.
*Zucht*
Ik ben om kwart over negen al naar mijn vak gelopen om even wat tijd voor mijzelf te pakken en heb wat positiefs in mijn hoofd gezet. IMG-20220410-WA0011 (Klein)De tijd is niet belangrijk Mel, geniet van dit moment en doe gewoon rustig.
Dit oppeppen deed mij wel goed en even voor de start zag ik mijn moeder weer langs de kant staan, zoekend en gereed met haar telefoon.. zo lief, zij is er altijd bij als ik een run heb en toen ik haar vertelde dat ik mij had ingeschreven voor deze run, heeft zij diezelfde avond nog een hotel geboekt want ze moest absoluut mee om mij te supporten Ik ben naar haar toe gelopen en we hebben nog snel een gesprekje gehad voordat ik ben gestart. Al vanaf het begin stond het vol met mensen die riepen en klapten. Tussendoor stonden er bandjes, groepjes mensen die voor je zongen, overal was muziek, overal stonden mensen hun kennissen aan te moedigen.. je werd er gewoon blij van!

fbtVanaf het begin heb ik een rustig tempo aangehouden, dit alleen omdat ik zeker wilde weten dat ik hem kon uitlopen want ik had niet veel vertrouwen in mijn lijf. De eerste drie kilometer waren lang en zwaar. Ondanks de steun van de mensen langs de kant, ondanks het magische gevoel om tussen al die mensen mee te lopen, ging het in mijn hoofd zitten.. ik was pas op drie kilometer.
Tijd om mijzelf te herpakken en dit om te draaien, want op deze manier ging het niet lukken!
Ik had AL drie kilometer gerend en er stonden nog altijd overal mensen, die speciaal daar stonden om al die renners aan te moedigen. Vergeet de kilometers, vergeet de tijd, kijk om je heen, geniet van het moment en wat je ziet! Screenshot_20220411_060812 (Klein)
En dat hielp. Dat hielp enorm! De mensen van KWF riepen mijn naam elke keer als ik langs een groepje van hun liep en dat geeft zo’n boost! Niet normaal.
Net voorbij de acht kilometer kreeg ik het weer zwaar, het leek alsof ik niet meer vooruit kwam en toen heb ik weer een positieve mantra in mijn hoofd moeten zetten om niet op te geven.
Ik hoorde langzaam het gedruis van de échte drukte weer dichterbij komen en zag dat ik de negen kilometer al voorbij was. Nog even en ik zou de Coolsingel op lopen en dat is hét moment om echt volop te genieten! Kyra wilde persé in de buurt van de finish staan, dus ik hield vanaf 9,5 kilometer mijn ogen open en het moment dat je die Coolsingel dan ook opdraait… Wauw! Rijen dik!! Je wordt er stil van, je gaat er onbewust van glimlachen en ineens lijkt het alsof je op een lopende band loopt.
Ik wist niet waar ik kijken moest, mijn hoofd ging van links naar rechts en ik lachte en gaf high fives aan kinderen die hun handen uitstaken. Toen zag ik ineens de gele jas van mijn moeder en ik rende juichend en als een blij ei langs hun heen. Ik ging het halen!! Ik ging het gewoon halen!! De spanning was er eindelijk vanaf en ik rende in een sprint op de finish af. Die leek heel dichtbij, maar daar had ik mij wel een beetje op verkeken hahahahahaha. Screenshot_20220411_060744 (Klein)
Met de handen in de lucht, mijzelf een staande ovatie gevend, rende ik over de finish!

Ik had het gewoon geflikt! Niet zoals ik wilde, niet zoals ik ervoor getraind had, maar met de griep in mijn lijf, had ik gewoon de kwart marathon gelopen tijdens de Mooiste !!
Met de meute mee liep ik door het runners-gedeelte, kreeg water, AA drink, peperkoek, een banaan.. mijn medaille.. felicitaties.. en ik was helemaal de weg kwijt. Ik wist niet meer waar ik naar toe moest, want mijn medaille moest nog gegraveerd worden.. maar waar was dat ook alweer? Het stond in de mail, maar ik wist het niet meer.. En ik dacht gelijk aan mijn moeder en de kinderen.. waar waren hun? Die stonden al lang te wachten. Hoe zou Kyra zich voelen? Zou Mike het nog trekken? Moest ik maar niet gewoon terug gaan om ze tegemoet te gaan? Zoveel ging er door mij heen en ik stond op een gegeven moment bijna alleen tussen gebouwen.. ik was blijven lopen, zonder te weten waar ik naar toe moest. Ik heb mijn moeder gebeld en ben terug de drukte in gelopen, totdat ik haar gevonden had.

Dan maar geen gegraveerde medaille, want ik vond het niet en ik zag nergens iets staan (achteraf baalde ik wel enorm hoor!!). Toen mijn moeder mij zag pakte ze mij direct vast in een stevige knuffel en feliciteerde mij! Ze was oprecht trots en straalde net zo erg als ik! Samen zijn we naar de kinderen gelopen, die ergens waren gaan zitten en toen ze mij zagen sprongen ze op en kwamen ze met rozen en donuts op mij af gelopen!
Kyra voelde zich duidelijk nog beroerder en Mike was al die mensen spuugzat en wilde weg daar (dat kon je aan zijn ogen zien) en nadat ze mij beiden ook geknuffeld en gefeliciteerd hadden, zijn we richting de metro gegaan en weer terug richting het hotel gereisd.

IMG-20220410-WA0002 (Klein)

nog rood en bezweet, maar voldaan!

Tijdens die rit en wandeling heb ik af en toe wat verteld over hoe ik dit ervaren had maar ergens wist ik niet goed wat ik moest zeggen, leek het allemaal fantastisch in mijn hoofd maar kwamen de woorden er niet overtuigend uit (voor anderen tenminste). De enige die met stralende ogen naar mij keek als ik erover vertelde was mijn moeder, die luisterde ook echt. Maar ook zei had door dat de nadruk teveel op de kinderen gelegd werd. Eentje die zich beroerd voelde (en wij daar elke vijf minuten aan herinnerd werden) en eentje die gewoon naar huis wilde en zich niet zo interesseerde voor de rest.

Een hele ervaring, onwijs mooi om aan mee te doen en zou ik het nog eens doen?
ABSOLUUT !!! 
Zonder enige twijfel!
Volgens jaar ga ik weer! En train ik weer net zo hard en zorg ik dat ik niet ziek ben!
Want ik weet dat ik 5 minuten sneller kan 😀

fbt

Bedankt aan iedereen die mij gesteund heeft, financieel (via bijdrage aan KWF) en door alle berichten en appjes die ik heb gekregen! Mensen hebben mij via de app van NN Marathon Rotterdam gevolgd, ik heb berichten gekregen tijdens mijn run hierover en ik was echt overweldigd door dit alles.

Dank jullie wel 😀 Alleen maar liefde voor jullie ❤

XmelX

9 thoughts on “NN Marathon Rotterdam

  1. Pingback: Week 14 – 2022 | My journey..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s