December 2019

 

1 december: Uit eten met Alique in Live Piano’s. Dit restaurant is pas een paar maanden open en heeft (zoals de naam al zegt) Live muziek (piano en soms drum). Het was een onwijs gave avond. Het eten was heerlijk maar de muziek maakte de avond zo veel beter! Hier kom ik echt nog heel vaak terug 😀 fbt
4 december: Vreselijke dag was dit. Nadat ik Mike op school had afgezet, heb ik een aanrijding gehad 😦 Het was mijn schuld, geen idee wat er nou precies mis ging maar ik heb een andere auto in de deur geramd. Niet hard gelukkig, ik trok op dus stond bijna stil maar toch… 😦 Ik ben zo enorm afwezig en in de auto kan dat duidelijk heel gevaarlijk zijn!
6 december: Mijn eerste afspraak bij de psycholoog. Ik was enorm gespannen en vond het maar niks. Gelukkig hoefde ik alleen wat punten te verduidelijken en moest ik voor de volgende keer een aantal vragenlijsten invullen. Het was ook een aangename vrouw, dat scheelt ook wel. In de middag had ik een lunch met Stephanie en Aimee en ’s avonds heb ik films gekeken met Michael.
11 december: Een afspraak op Mike’s school. Wederom wat vragenlijsten invullen m.b.t. bepaald gedrag van hem en dan gaan we hopelijk in Januari een afspraak krijgen met de schoolarts 🙂
13 december: de vervolgafspraak bij de psycholoog. Nadat ze mijn lijsten had geanalyseerd, waren een aantal dingen gelijk duidelijk. Ik heb absoluut specialistische zorg nodig, ik heb een PTSS syndroom en de kans is groot dat er nog meer uit komt, maar daar moet de specialist zich mee bezig gaan houden. Voordat ik daar terecht kan, sta ik natuurlijk op een wachtlijst die ongeveer vier maanden kan duren, maar het begin is er.
’s Avonds ben ik nog langs mijn nicht gegaan die jarig was (en die ik vergeten was te feliciteren whahahahaha, echt weer iets voor mij 😛 )
14 december: Met mijn pa de stad in geweest om voor mam een cadeau te halen. Je moet mijn vader en mij niet in de stad vrij rond laten lopen 😀fbt We hebben echt de grootste lol gehad 🙂 en een mooi cadeau gevonden! ’s Middags en de rest van de dag heb ik met Joyce doorgebracht, samen gegeten, film gekeken en enorm gelachen 😛
15 december: Naar zaalwedstrijden van Mike gaan kijken, beide gewonnen en hij heeft zelfs twee keer gescoord 😀
17 december: Gezellige avond met Elvina, Debby en Gertie 🙂
18 december: Nog een gezellige avond met Alique en Joyce 🙂 En ook met Valentina, Tyler en Mike naar het Mijnmuseum gegaan. Valentina en mij moet je ook niet te lang samen laten hahahahahahaha 😛 Hilarisch!
19 december: BHV cursus gehad en ik ben weer competent verklaard 😀
20 december: Met Mike in de avond de stad in gefietst en genoten van Wintertijd in Heerlen. Nog naar de dansparade gekeken en heerlijke churro’s gegeten. fbt
21 december: Met Valentina en Tyler naar het Continium geweest. De jongens hebben zich heel goed geamuseerd met allerlei proefjes en dingen uitproberen. Echt een hele leuke dag was het.  In de vooravond zijn we naar mijn ouders gegaan en hebben we het Pensioen van mijn moeder gevierd ! 🙂 Eindelijk mag ze het werk achter zich laten en gaan genieten van alles wat ze wilt! ❤
22 december: Vanmiddag weer met Mike naar Wintertijd in Heerlen gegaan. We hadden afgesproken met zijn vriendinnetje en aanhang 🙂 Het was een hele leuke middag en we hebben daarna heerlijk gegeten bij de Griek. In de stromende regen zijn we naar huis gefietst en als verzopen katten kwamen we aan, dat was nog eens lekker!!
23 december: Na een lange dag werken, zijn we daarna naar de stad gegaan samen met de kids en mijn ouders. We hebben wat rond gelopen zijn gaan eten bij Bueno. Heerlijke avond gehad.
24 december: Ik had vrij vandaag (onverwacht dus heerlijk!) en ben in de ochtend lekker gaan sporten. ’s Avonds zijn we gaan uit eten bij de Griek met z’n vieren en thuis hebben we al wat cadeaus uitgepakt, spelletjes gedaan en een film gekeken. Een hele andere kerstavond dan we gewend zijn, maar we hebben echt een hele leuke avond gehad.

25 december: Eerste Kerstdag.. we zijn gaan ontbijten bij mijn ouders en daarna hebben we de cadeaus uitgepakt. Iedereen heeft geweldige cadeaus gekregen en we hebben allemaal genoten van deze ochtend. Tegen twee uur heb ik Mike naar zijn vader gebracht, Kyra en Semm zijn vertrokken naar zijn familie en ik ben nog tot de avond bij mijn ouders gebleven.
26 december: Tweede Kerstdag… Om 10 uur was ik in de stad en heb ik een koffie gedronken in mijn favoriete koffietent. Ik heb ze ook meteen een doosje Merci gegeven, want ik ben echt heel blij met ze!IMG_20191226_112359 (Small).jpg Ik heb daar een paar uur gezeten (gelezen in mijn nieuwe boek!!) en daarna ben ik naar huis gegaan. De rest van de dag in mijn Kerst onesie op de bank gehangen. Top dag!
27 december: Bij Michael en Joyce gegeten en de hele avond spelletjes gedaan. Hele leuke avond!
28 december: Weer de hele avond bij Michael en Joyce spelletjes gedaan, maar dit keer had ik teveel gedronken, dus werd het een gezellige sleep over 😛
31 december: Oudjaarsdag. Oliebollen bij mijn ouders gehaald en de hele dag met Mike doorgebracht. We hadden niet eens door dat het al bijna middernacht was en nadat we een half uurtje naar het vuurwerk hadden gekeken zijn we naar bed gegaan.
For me.. the perfect ending of a year that went from left to right!

We gaan zien wat 2020 gaat brengen.
Hoe was jullie Nieuwjaar?

XmelX

Frustraties (met mijzelf vooral!)

Het is ongelooflijk.. ik heb vier artikelen klaar staan, maar ik krijg ze gewoon niet af gemaakt. Of ik moet er nog foto’s bij zetten, of ik moet nog wat vragen beantwoorden.. of ik krijg er geen eind aan gebreid… *zucht*

Hopeloos is het!
Het is echt niet dat ik mijn blog wil verwaarlozen, maar als ik eens een paar uur de tijd heb lig ik meestal schaamteloos te slapen (ik ben echt über moe!) of ik zit simpelweg op de bank voor mij uit te staren (en te wachten tot ik in slaap val).

Er moet iets veranderen, dat is een feit. Het praten bij de psycholoog heeft nog weinig opgeleverd, behalve dat de aanvraag voor specialistische zorg is aangevraagd (want die heb ik blijkbaar echt nodig en dat kan helaas vier maanden duren). In die tussentijd vonden we het wel verstandig dat ik toch af en toe even binnen kwam om met haar te praten (wat we nog niet echt gedaan hebben omdat we eerst die aanvraag de deur uit moesten werken), maar dat heb ik voor mij uitgeschoven tot na nieuwjaar. Ik wil gewoon tijdens de feestdagen nergens aan hoeven denken en zeker geen extra stress oproepen. De gedachte dat ik moet gaan praten met haar, levert toch nog altijd wat ongemak op bij mij. Dat ligt verder niet aan haar, want ze is hartstikke lief en aardig maar dit is helemaal nieuw voor mij en oppervlakkig praten doe ik heel eenvoudig, maar dieper op zaken in gaan is nooit aan de orde gekomen en dat bezorgt mij dus die bibbers.

Mijn feestdagen worden dus rustig. Zoals het er nu uitziet werk ik gewoon tussen Kerst en Nieuwjaar en vanaf 2 uur op Eerste Kerstdag gaan de kinderen naar hun papa en komen ze op 31 december weer terug. Dus ik heb even rust in huis..
Niet dat mijn kinderen de boel gek maken, het zijn echt schatten maar ik hoef dan gewoon voor niemand anders iets te doen, ik krijg niet elke dag de vraag wat we gaan eten en ik hoef met niemand rekening te houden. Simpele dingen waar ik intens van kan genieten.

Dat alleen zijn is altijd een verademing geweest voor mij. Opstaan in stilte.. ontbijten in stilte.. en dan eens kijken wat ik ga doen. Ik kon echt de hele dag alleen zijn en dan nog het gevoel hebben dat de dag omgevlogen was. Fijn gevoel is dat hoor 🙂
Maar de laatste tijd lijken de muren op mij af te komen als ik een dag alleen ben. Dan zoek ik iets waar ik naar toe kan, waar veel mensen zijn, of vraag ik anderen of ze langs komen of dat ik bij een ander langs kan gaan. Best wel een shift van mijn gedrag want ik dring mij niet graag op aan anderen, ik vraag ook zelden iets aan een ander en probeer alles zelf eerst op te lossen. Maar als je alleen bent en je wilt niet alleen zijn, dan moet je wel uitreiken. Heel vervelend is dat!

Ik denk dat ik na de Kerst gewoon eens in de auto stap en ga rijden..
Geen idee waarheen..
Gewoon weg.

Maar ja, dan ben ik weer alleen hè!
Pfff, ik frustreer mijzelf enorm, merken jullie het??

Wat zijn jullie plannen met de Kerst?

XmelX

“Goede” voornemens

We kruipen weer langzaam naar het einde van het jaar toe.
Alhoewel het voor mij niet voelt alsof we gekropen hebben. Maar ik hoor het iedereen zeggen: “Wat gaat het snel hè! Het is alweer bijna 2020, er is alweer bijna een jaar voorbij!”
En het klopt, het gaat ook snel. Waarom is dat toch? Dat we het gevoel hebben dat de tijd zo snel gaat?
Enfin, daar wilde ik het nu eigenlijk niet over hebben, maar die vraag popte ineens in mijn hoofd 😛

Wat er wel nu weer ter sprake gaat komen, zijn de welbekende goede voornemens!
Elk jaar weer hoor ik mensen roepen over dingen die ze gaan aanpakken, andere manier van eten, gezonder worden, meer sporten, minder snoepen, meer aan jezelf denken, minder alcohol nuttigen, verzin het maar.. de gekste dingen komen voorbij.
En ik kan dan alleen met mijn hoofd schudden en met mijn ogen rollen.
Alsjeblieft zeg.. hou toch op!

Ik zat laatst met mijn zoon (elf jaar) in de auto en toen begon hij over goede voornemens. Dat had hij namelijk al een aantal keren voorbij horen komen en hij vond het toch maar een raar iets.
“Waarom zou je in het begin van een nieuw jaar dingen willen veranderen, die je nu ook al kan veranderen?”
Ja, dit is echt een zoon van mij! Zo trots op wat er soms uit zijn mond komt 😀
Maar het is precies dit waarom ik elke keer met mijn ogen draai en met mijn hoofd schud als ik dit mensen hoor zeggen: Waar wacht je op? Begin er nu gewoon aan! Als je echt dingen wilt veranderen, dan wacht je er niet mee maar dan ga je direct aan de slag.
Het roepen: “vanaf 1 januari ga ik dit echt anders doen!”  is het verschuiven van dingen die je graag anders ziet, maar waarvan je toch wel weet dat je ze niet vol gaat houden. Hou dan gewoon je mond!

Wil je afvallen? Laat die chocolade dan vanavond al staan!
Wil je minder alcohol drinken? Drink dat biertje dit weekend al niet meer!
Wil je meer tijd voor jezelf maken? Annuleer dan nu al een afspraak die niet noodzakelijk is en denk aan jezelf!

Zo simpel is het.

1 januari is niet heiligmakend.

1 januari is gewoon een woensdag.

En nu zeg eens: Heb jij goede voornemens ??? 😛

XmelX

This is me.

Ken je dat?
Dat lichaam en geest totaal verschillende kanten op willen?
Je hoofd zegt het één en je lichaam vertelt je iets heel anders?

Voor het geval je dit wereldvreemd is, dan ben je een gezegend mens.
Maar ik gok dat de meeste wel weten hoe dit conflict voelt.
Verwarring.
Chaos.
Je compleet verdwaald voelen.
Emoties vliegen alle kanten op.
Het is werkelijke waar één grote warboel in de bovenkamer.

Het is iets waar ik al decennia mee loop.
Ja echt, zo lang al.
Ik heb nooit hulp gehad, nooit hulp gevraagd. Dat is mij niet geleerd geworden dus ik weet niet beter dan alles zelf gewoon op te lossen.
De laatste vier en een half jaar ben ik alleen geweest (en dat ben ik nog) en heb ik alle tijd genomen om mijzelf te leren kennen, aan mijzelf te werken en te groeien.
Ik heb grote stappen gemaakt, ik ben op mijn bek gegaan en kon weer een paar stappen terug doen, maar ik ben nooit gestopt met progressie te maken, want van opgeven is hier geen sprake.
Maar hoe hard ik nu ook vecht om vooruit te komen, ik loop tegen muren.
Muren die ik zelf nota bene gebouwd heb.. wederom omdat ik niet beter wist.
Die hebben mij altijd veilig gehouden, daar kon ik altijd achter schuilen en mij verbergen voor alles en iedereen.

Maar in die vier en een half jaar heb ik ook geleerd mijzelf te zíjn.
Het enige wat hier nog aan ontbreekt is het afbreken van die muren.
De bescherming die mij in bepaalde situaties helpt om ergens doorheen te komen, moeten plaats gaan maken voor de naakte confrontatie.
Zolang ik blijf schuilen, zal ik nooit volledig mijzelf kunnen zijn.
Maar ik weet niet hoe.
En dat weet ik al een tijd niet.
Dus is de enige oplossing is hulp vragen.
Voor een ander eenvoudig en een opluchting.
Voor mij?
Een gevecht, een meters hoge drempel en ik voel angst.
Een gevoel dat ik niet snel heb, maar de laatste tijd voel ik wel meer wat ik normaal niet voel.
Dus het is tijd.
Tijd om die drempel te beklimmen en aan de bel te trekken.

De stap is gezet.. ik heb hulp gevraagd.
Opluchting?
Nee.. nog altijd verwarring, chaos, angst.
De weg is nog lang gok ik, maar ik heb alle tijd.
Geen idee hoe dit proces gaat lopen, misschien ventileer ik het wel via mijn blog.
Misschien helemaal niet.
Ik weet het niet.

Het is in ieder geval wel een geruststelling dat ik ergens mijn ei kwijt kan, zonder veroordeeld te worden.
Het zou wel eens heel persoonlijk kunnen gaan worden…

Xmelx