Even niet

Ik ben er even moe van.
Moe van dingen die om mij heen gebeuren.
Heeft niets met mij te maken, maar ik speel er wel een rol in.
Meestal de rol van degene die het aanhoren moet/wil/kan en die er dan mee in haar hoofd blijft zitten.
Ken je dat?
Ik word er letterlijk moe van.
Soms lig ik al om negen uur in bed en dan denk maar niet dat ik nog lang in mijn boek lees. Hooguit vijf minuten en dan lig ik al in dromenland.
Afwezig ben ik ook, vaak zit ik gewoon buiten in mijn tuintje en staar..
Niet naar een bepaald punt, maar ik staar dan gewoon en kijk nergens naar.
Mijn gedachtes zijn mijlenver weg.

Er gebeurt ook echt zoveel om mij heen momenteel.
Elke dag lijkt er wel iets bij te komen.
Beetje jammer als je die kamer boven niet uit kan zetten en alle gedachtes gewoon harder, sneller en meer door mij heen gaan.

Dus sorry voor mijn afwezigheid. Ik krijg het gewoon even niet geregeld.

XmelX

Daar waar het gras groener is..

Je moet nooit denken: “Had ik toen maar…” of “Wist ik toen maar…” want dan word je zo in je gedachten gezogen, dat het bijna onmogelijk lijkt om eruit te komen.

Want daar lijkt het gras altijd groener. Natuurlijk had ons leven er heel anders uitgezien als we op voorhand dingen wisten, maar hadden we dan ook de lessen geleerd die we nodig hebben gehad om te komen en te worden waar en wie we nu zijn!? Het zijn niet altijd fijne lessen (meestal niet overigens) maar ze zijn wel noodzakelijk.

Realisatie, erkenning, begrip en berusting stromen hieruit voort.

En toch.. is het soms zo fijn om je een voorstelling te maken hoe je leven er dan misschien uit had gezien..

Als je op dat ene moment die ene vraag had gesteld

Als je tijdens dat ene gesprek even verder had gekeken dan je neus lang was

Als je in die periode van onzekerheid toch uit je comfort zone gestapt was

Wat had mijn leven er dan anders uitgezien

In gedachte zelfs zó anders, dat ik graag (tegen beter weten in) nog even in die gedachten blijf hangen.

XMelX