Even heel eerlijk..

Ik ga even heel eerlijk zijn: het gaat niet goed, het gaat helemaal niet goed.
Die hele corona scheisse, de verplichtingen en beperkingen die er allemaal bij komen kijken, hebben een hele vervelende werking op mij.

Verschrikkelijk! Ik kan het niet anders zeggen. Kriebelig, geïrriteerd, ongeduldig en volledig van de kaart.. zo voelt het.
Het ging al niet al te best voordat die idioterie begon, maar met dit erbij heb ik helemaal het gevoel alsof ik overloop.

Godzijdank zie ik wel mijn vriendinnen met regelmaat. We houden afstand en het is echt stukken minder fysiek dan ik gewend ben. Dat is ook even wennen hoor. Ik ben van het knuffelen en kussen als ik mijn ladies zie, maar nu is het een glimlach en een knikje vanaf anderhalve meter. Bleghz! Af en toe is een knuffel zoveel waard, de warmte die je voelt en het fijne gevoel wat je er van krijgt… ik mis het enorm.

Af en toe gewoon even de deur uit gaan, hapje eten, terrasje doen, filmpje kijken in de bios. Dat was mijn ontspanning, mijn ontsnapping ook. En nu mag je en blokje om lopen en zorgen dat je niet in de buurt van andere mensen komt. Boodschappen doen is mijn wekelijkse uitje geworden, hoe sneu is dat!

En als je ergens bent, je neus laat zien in je favoriete koffietent bijvoorbeeld, dan wordt er meestal gevraagd hoe het met je gaat. De laatste keer reageerde ik zoals ik mij voelde.. dus niet met het antwoord wat iedereen verwacht.
“Nee, het gaat niet goed, ik vind het vervelend, kan er slecht mee omgaan dus ik vind het helemaal niet leuk.” 
“Sja, wen er maar aan want het duurt nog wel even..” 
Ja dat weet ik ook wel! Maar jíj vroeg aan mij hoe het met mij ging en ik geef simpelweg eerlijk antwoord! Je hoeft mij niet te zeggen dat het nog wel even duurt, zo slim ben ik zelf ook wel!!
Dit denk ik dan…. ik zeg verder niks, maar ik denk dit wel. Het heeft geen zin om mensen af te snauwen omdat ik momenteel niet lekker in mijn vel zit. Zo steek ik dan weer niet in elkaar.

Het is blijkbaar lastig mee omgaan als mensen zich geen weg in deze situatie kunnen vinden en dit ook toegeven. Ik ben niet de persoon die maar zegt dat het goed gaat, terwijl ik van binnen gek word (mits je mij niet boeit, dan gaat het je gewoon geen reet aan) Ik kan er niet meer van maken.
En ik weet ook wel dat er mensen, families zijn die het stukken moeilijker hebben, die misschien hun baan kwijt zijn door dit fiasco, familieleden in het ziekenhuis hebben liggen en noem maar op.
Maar wil dat zeggen dat ik niet mag zeggen dat het niet goed gaat?
Moet ik mijn waarheid maar inslikken, omdat het voor anderen vast nog moeilijker is?
Elke situatie is anders, ieder persoon is anders. Niemand kan daar een oordeel over vellen en iedereen mag zijn eigen gevoel hierin hebben. Goed of slecht.

Ik kon wel janken toen ik hoorde dat volgende maand terrassen, restaurants en bioscopen waarschijnlijk weer open gaan! Maar er blijven restricties en die blijven een vieze smaak in de mond geven. Het leven wordt anders, dat is gewoon zo.
Maar deze chagrijn gaat daar dus echt wel gebruik van maken!
Ik zit op dat terras!
Aan die tafel in een restaurant en in de bioscoop!
Proberen mijn draai weer te vinden in dit bizarre jaar. Het zal mijn mentale staat waarschijnlijk niet veel helpen, maar daar wordt op een andere manier aan gewerkt..

Hoe gaat het met jullie??

XmelX

Openheid door een natuurverschijnsel

De laatste paar weken heb ik heel wat gesprekken gevoerd. Ik heb mensen die ik eigenlijk nog amper ken, wat dichter bij laten komen door ze bepaalde dingen toe te vertrouwen. Als ik je mag en het gevoel heb dat … Lees verder

“Cause what if I never love again”

8 maanden ben ik nu vrijgezel.. alleenstaande moeder van 2 kinderen, zonder relatie. In heel veel opzichten werkt dat echt top! Ik hoef mij voor niemand te verantwoorden, ik kan doen wat ik wil zonder dat ik rekening hoeft te … Lees verder

Vooruitgang ?

 

Heb je dat ook al eens gehad ? Dat je dacht iemand goed te kennen, dat je er van uit ging dat die persoon ook eerlijk tegen je was, dat je geen enkel gevoel van twijfel had over de toekomst met die persoon en je gewoon zeker wist dat hoe moeilijk de tijden ook zijn, je er altijd uit zou komen..

En dan ineens, als een slag bij heldere hemel, alles als een kaartenhuis in elkaar stort ?? En je erachter komt dat je belogen bent, voor de gek gehouden bent en ook nog eens bestolen bent ? Er keihard tegen anderen gelogen wordt over een bepaalde situatie en je ineens in het midden van niets lijkt te staan ??

Ik hoop niet al te veel mensen dit gevoel kennen, want het is naar..       Voor degene die dit wel bekend voor komt, hoe lastig is het dan niet om positief tegen zoiets aan te kijken ?  Je verliest op dat moment al je geloof en vertrouwen in relaties, in eerlijkheid en alles wat daarbij komt kijken, want je bent gewoon bedonderd, keihard voor de gek gehouden!  Het is zo lastig om je instelling dan weer om te gooien en open te staan voor anderen, weer onder de mensen te komen, leuke dingen te doen, nieuwe mensen te leren kennen en je vooral niet af te sluiten voor de dingen en mensen die in je leven komen.

Alles gebeurt met een reden, ook de mensen die je tegenkomt, maar als je in zo´n “dip” zit, dan gaat dat langs je heen, dan zie je niet wat er om je heen gebeurt en sta je niet open voor hetgeen dat voor je staat.

Ik wilde een tijd alleen zijn, tijd voor mijzelf hebben, zien en ondergaan wat er allemaal gebeurt is en alles op het gemak een plek geven. Gesprekken aangaan, fouten toegeven, gevoel tonen, uitleg geven, praten, praten en nog eens praten. Het inzien hoe erg ik mijzelf ben kwijtgeraakt, terwijl ik dacht dat ik mijzelf net gevonden had, was het moeilijkste.. Wat maakt mij nu echt míj ?  Tijd heb ik nodig om dit alles in mijn hoofd op orde te krijgen, om te ontdekken waar ik in alles ben gebleven en het laatste waar ik aan wilde denken, was liefde.. liefde van een ander.

Al snel had ik mijn draai gevonden, keek ik weer positief naar dingen en kon ik in alle rust beginnen met het werken aan mijzelf. Het alleen zijn voelde gek genoeg heerlijk en ik realiseerde mij dat ik nooit echt alleen ben geweest. Was dat het probleem dan ? Heb ik nooit echt tijd voor mezelf genomen, zonder dat er een persoon naast mij stond ? Daar had ik natuurlijk liever in gestaan toen ik een stuk jonger was, want nu ben ik als 38 jarige moeder met 2 kinderen ineens alleen, single. Het idee dat ik als 18 jarige alleen en single was, klinkt mij véél beter in de oren maar helaas is mijn situatie net even anders…

Single zijn bevalt mij echter prima, ik roep al 5 maanden dat ik totaal geen behoefte heb aan een relatie, dat komt vast nog wel maar nu echt nog niet. En ik lig niet onder een steen, ik sluit mij niet meer af voor mensen, ik onderneem genoeg met vrienden en heb ook al nieuwe mensen leren kennen waar ik dingen mee ondernomen heb. Van mij uit was dat puur platonisch, want die behoefte aan liefde had ik gewoon nog niet. Ik haal voldoende liefde uit mijn kinderen, mijn vrienden en mijzelf, daar is geen gebrek aan.

En als het dan ineens toch gebeurt ? Terwijl je nog heel erg vecht in je hoofd dat je voorlopig alleen wilt blijven, dat je tijd voor jezelf nodig hebt.. en er ineens een “maar” om de hoek komt kijken ?

Wat dan..

XmelX