Nog meer woorden..

Machteloos..

Ik wil praten, schreeuwen, huilen

Alles eruit gooien wat er in mij broeit

Maar de woorden komen niet

Hoe bizar

Ik heb de woorden niet

Er woedt een oorlog in mij

Een worsteling van uitersten

Het brandt van binnen

Maar ik krijg het niet geblust

In stilte kijk ik weer naar buiten

De regendruppels vallen hard tegen de ramen

Ik verlang naar rust

De rust die het branden blussen kan

Dus ga ik in de regen staan

Maar de druppels vallen langs mij af

Geen druppel die mij raakt

Het blussen kan alleen van binnenuit

En niemand die mij daarbij helpen kan

XmelX

Week 01 – 2020

Ik ga het toch weer eens proberen op te pakken, eens kijken of ik die regelmaat erin kan houden! Weekoverzichten.
Afgelopen jaar ben ik gestopt met de weekoverzichten, eigenlijk omdat ik het idee had dat geen mens er iets aan vindt. Maar ik doe het niet voor anderen.. ik doe het voor mijzelf en ik heb gemerkt dat ik de regelmaat wel mis. De momenten dat ik even kan zitten en bloggen zijn dan vaak momenten die ik weg wuif en iets anders ga doen. Jammer, want dit is toch echt een uitlaat klep.
Misschien dat ik het wel wat beknopter ga doen.. maar dat zie ik wel terwijl ik schrijf.

Maandag 30 december
Voor mij een gewone werkdag. De kinderen zijn nog bij hun vader en ik kon op kantoor even wat werk inhalen. Dat schiet lekker op als geen telefoon gaat en ik door kan werken. Na het werk bij mijn ouders gaan eten en daarna Mike opgehaald. Lekker om hem even een paar dagen bij mij te hebben.

Dinsdag 31 december
Ik was al vroeg op en had al veel gedaan toen Mike beneden kwam. Nadat ik hem een ontbijtje had gemaakt, ben ik boodschappen gaan doen. We zijn nog langs mijn ouders gegaan om oliebollen en wafels op te halen en daarna hebben we thuis nog een chille dag gehad. Een KFC maaltijd naar binnen gewerkt met z’n tweetjes en de rest van de avond op de bank gehangen. Ik ben drie keer in slaap gedommeld en Mike amuseerde zich prima met zijn vrienden online. We geven allebei weinig om Oud en Nieuw, Mike vindt het vooral leuk dat hij laat kan opblijven dan en mijn vragen om eerder naar bed te gaan, wuifde hij dan ook weg LoL. We hebben nog samen naar het vuurwerk gekeken en lagen om half één in bed. Vanuit mijn bed hebben we nog naar wat vuurwerk kunnen kijken en vooral ook heel hard gelachen om onze eigen domme gesprekken.

Woensdag 1 januari
We waren al redelijk vroeg onderweg.. om half twaalf stond ik met mijn Unox muts te huppelen om een beetje warm te blijven. Zoals elk jaar heb ik ook dit jaar de Nieuwjaarsduik gedaan, dit keer in Brunssum. Ik heb hier al een blogje over geschreven en deze kun je hier nalezen Nieuwjaarsduik 2020.
Daarna een rustige middag gehad met Mike en om zes uur heb ik hem weer naar zijn vader gebracht. Een uurtje later kwam Joyce en we hebben de hele avond gekletst.

Donderdag 2 januari
Weer gaan werken en alweer ben ik flink opgeschoten. Ik ben wat langer gebleven en had nu uren langer kunnen blijven want er lag werk genoeg voor mij. Eenmaal thuis heb ik wat makkelijks te eten gemaakt en ben ik op de bank geploft. Niks meer gedaan!

Vrijdag 3 januari
Ik had behoefte om wat langer in bed te blijven liggen maar dat ging helaas niet, want ik moest om 9 uur bij de praktijkondersteuner zijn. Ik keek er tegenop, ik voel mij altijd heel zenuwachtig als ik daar naar toe moet, maar de 30 minuten waren zo om. Het was een fijn gesprek en met name omdat ze nog niet zo aan de zere plekken komt. Ik blijf regelmatig naar haar toe gaan totdat ik naar de specialistische zorg kan gaan. Gewoon om af en toe mijn hart te kunnen luchten als ik daar behoefte aan heb.  Na deze afspraak ben ik een stuk gaan rennen en op bezoek geweest bij Stephanie. Toen ik weer thuis was ben ik op de bank gaan zitten en heb een paar uur gelezen en wat tv gekeken (al weet ik nooit wat ik echt kijk). Ik was blij toen Gertie kwam, want het alleen zijn wordt beklemmend.

Zaterdag 4 januari
Om 9 uur zat ik al op de fiets richting stad en een kwartier later had ik mijn eerste koffie al voor mij staan. Heerlijk de dag beginnen met een Cappuccino Ginger Bread! Ongeveer een half uur later kwam Joyce en zijn we door de stad gelopen. We hadden een lijstje wat we beiden moesten afwerken en nadat we alles konden afstrepen zijn we weer koffie gaan drinken. Toen het tijd was om te gaan, wilde ik niet.. want ik zou de rest van de dag alleen zijn en daar heb ik toch echt moeite mee. Met lood in de schoenen naar huis gefietst en daar ben ik begonnen aan een persoonlijk boekje voor Maaike’s vrijgezellenfeestje. Vervolgens ben ik weer met een boek op de bank gekropen en heb ik gewacht totdat het laat genoeg was om naar bed te gaan. Klaar met deze dag!

Zondag 5 januari
In de ochtend weer gaan rennen maar ik had hele zware benen! Nadat ik in de stad nog wat foto’s had uitgeprint en in het boekje voor Maaike had geplakt ben ik gaan poetsen en later in de middag nog een kopje koffie gedronken bij vrienden. Weer thuis heb ik wat gegeten en was ik blij toen de kinderen weer thuis waren. Mijn emoties zitten echt hoog, ik voel het gewoon kloppen in mijn keel.. zwaar irritant!

Een redelijke rustige week.. maar voor mijn gevoel tegelijk ook heel zwaar. Gevoelens en emoties vliegen momenteel alle kanten op. Ik krijg er ook heel slecht controle over.. beetje jammer.

XmelX

Note to self

Hou op!

Hou op met je angst en onzekerheden!
Durf risico’s te nemen en kansen te wagen.
Ga er niet van uit dat alles hetzelfde blijft en iedereen hetzelfde is.
Jezelf verstoppen in je veilige cocon is lekker makkelijk, maar het zal je niet helpen om uit die sleur te komen waar je zo over zit te klagen of om te groeien waar je zo naar verlangt.

Dus sta op en ga de deur uit.
Hou op met denken en waag eens een gok.
Sta niet te klappertanden, maar ga op die vrouw af en spreek haar aan.

Angst is een emotie die je helemaal niet moet toelaten in je leven. Het zuigt de positieve energie uit je en vult zich met nog meer twijfel en onzekerheid.
En voor iemand die geen blad voor haar mond neemt, haar duidelijke mening heeft en uit, die sterk in haar schoenen lijkt te staan, laat je jezelf nu wel heel erg kennen!
Dit ben jij niet.
Dit is het resultaat van het wegduiken, het schuilen en verstoppen van situaties die je eigenlijk gewoon weer wilt ervaren.
Dat wat je hebt meegemaakt zijn ervaringen die je moet meenemen in je groei maar niet moet gaan gebruiken als reden om jezelf af te sluiten van het “leven”.
Op deze manier mis je ontzettend veel moois dat had kunnen gebeuren, moois wat je had kunnen ervaren en waar je misschien de meest intense herinneringen van had kunnen maken.
Is het dat waard?
Nee, dat dacht ik toch ook niet!

In hemelsnaam Mel.. leef!!

XmelX

 

De ergste van 2016..

Ik denk dat de moeilijkste dag in 2016 voor mij, Kerstavond was.
Al ruim voor die avond voor de deur stond, had ik er al slapeloze nachten van, een knoop in mijn maag en bedenkingen.

Ik heb er over gedacht Kerstavond thuis te vieren, gewoon niet naar mijn ouders te gaan, maar na een aantal gesprekken met Kyra hierover, wist ik dat dit geen optie zou zijn.
Al is het alleen voor die twee.. maar die avond ga ik ze niet ontnemen.
Ook had ik mijn moeder ruim vooraf al te kennen gegeven dat ik moeite had met die avond, met een avond doorbrengen samen met mijn broer en zijn vrouw.
Die mij het hele jaar compleet genegeerd hebben, totaal geen intentie hadden om ook maar enigszins contact met mij te krijgen, maar dan wel ineens met Kerst “gezellig” samen de avond door brengen ?!
Dit zou een hele kluif voor mij gaan worden, want ik ben daar echt niet goed in.
Doen alsof, alles maar even vergeten voor een avond met gezellige babbels, met mensen die mij normaal als lucht behandelen en licht in de ogen niet gunnen (zo voelt het althans).
Mijn moeder heeft een aantal keer het afgelopen jaar gevraagd waarom ik niet eens met mijn broer wil gaan praten.
Waarom ? Wat weerhoudt het mijn broer om met míj te komen praten?
Aangezien hij het zo nodig vond de deur voor mijn neus dicht te smijten zonder enige uitleg ?
Hoezo zou IK dan degene moeten zijn die nu met hem moet gaan praten ?
IK heb hem tenslotte niks uit te leggen.
Op die momenten wil mijn moeder de beweegredenen van mijn broer uitleggen aan mij maar ik ben dan heel kort en laat haar niet uitpraten.
“Jij hoeft niet te praten voor hem, als hij mij iets te melden heeft dan mag hij dat zelf doen. Voor een ander praten is dom en zorgt alleen voor meer onrust, onbegrip en verkeerde opvattingen. Ik wil er niks van horen, nogmaals: als hij mij wat te melden heeft, dan weet hij mij te vinden!”
En dat standpunt heb ik nog altijd.
Noem het trots, eer of ego, maar ik zie niet in dat ik voor hem moet gaan kruipen of hem achterna moet lopen als een hondje.

Ik had niks verwacht het afgelopen jaar, dan valt het ook niet tegen.
Maar als mijn nichtje het vormsel doet en mij niet even verteld wordt dat dit plaats gaat vinden, dan ben je in mijn ogen een klootzak. Ik hoef geen uitnodiging voor feestje, want daar ga ik toch niet naar toe, maar heb tenminste het fatsoen mij te laten weten dat ze het vormsel doet zodat ik er in de kerk bij kan zijn.
Stuur ik een berichtje of ze misschien kleren moeten hebben voor mijn nichtje, reageren ze helemaal niet. Ze lezen het wel, maar nemen de moeite niet om even ja of nee te zeggen.
“Dat vind ik ook niet normaal!” zei mijn moeder toen ze dit hoorde.
Maar nadat ze mijn broer en zijn vrouw gesproken hadden, stond ze ineens achter hun en begreep ze wel waarom ze dat niet hadden gedaan.
Lekker achter mijn rug om lullen (blijkbaar kan ik mijn gevoel jegens mijn broer niet meer naar haar uiten zonder dat het bij mijn broer terecht kom) en niet gewoon met mij contact opnemen om misschien een uitleg te geven want sja… ik heb er tenslotte niks mee te maken!

Al die dingen liggen al een jaar op mijn lever en dan ineens moet ik een confrontatie aan gaan, zonder dat ik een confrontatie aan kan gaan.
De kinderen zijn erbij, dus dan ga ik geen discussie voeren, dan hou ik mijn mond over dingen die de kinderen niets aan gaan.
Maar ik moet er wel een avond mee doorbrengen..
De woorden die ik er met mijn moeder nog over gehad heb, een aantal dagen voor Kerstavond, waren niet mis. Ik was keihard en heel boos, waardoor ik mijn stem ook verheven heb (doe ik niet snel), maar haar opmerkingen maakten mij gewoon echt woest!
In eerste instantie snapt ze mij en begrijpt ze dingen ook niet en nadat ze duidelijk mijn broer en haar vrouw gesproken heeft over de dingen die ik haar in vertrouwen heb gezegd, staat ze ineens achter hun !?
Zo zit mijn familie dus in elkaar… zoals de wind waait..
Ik snap het niet ..
Dat wil ik ook niet..
Ik ga in ieder geval niet meer met mijn moeder praten over mijn broer, daar komen alleen maar verhitte discussies van en heeft totaal geen zin. Bovendien vind ik het nogal lullig dat mijn gesprekken doorverteld worden, die in een totaal andere emotie verteld worden en dus volledig uit hun context getrokken worden.
Zo is alle commotie ook ontstaan, zo is het allemaal begonnen.. dingen in andere woorden doorlullen, zonder over de consequenties na te denken maar dan wel gaan verwachten dat ik hun rotzooi ga opruimen.

En dan moest Kerstavond nog beginnen.
Het gevoel was zwaar, de steen in mijn maag was een aanzienlijke rots geworden en met de ziel onder mijn armen ben ik richting mijn ouders gegaan.
Ik had mij inmiddels voorzien van torenhoge muren, een aantal maskers en een wit licht om mij heen gezet zodat ik hopelijk die uurtjes door zou komen zonder volledig uit mijn plaat te gaan. De hulp van anderen (in gedachten) hebben ook goed gedaan, dat geeft kracht en moed!
Maar vanaf moment één dat ze binnenkwamen, heel vriendelijk en overdreven “Hoi!!” zeiden, voelde ik alleen maar vuur van binnen.
Ik heb mij gericht tot de kinderen, zat met ze te praten tot aan het eten en tijdens het eten zat ik in mijn eigen bubbel. Ineens vroeg mijn moeder of ik het niet grappig vond, maar ik had totaal niets mee gekregen. Blijkbaar werd er een mop verteld waar iedereen om moest lachen, maar ik at gewoon door. Dus ze vertelde hem nog een keer en toen weer iedereen begon te lachen, zei ik:
“Nee.. ik vind hem niet grappig, bovendien hou ik niet van moppen”
en ben doorgegaan met eten (die is waar! ik hou echt niet van moppen en kan er zelden om lachen). Na het toetje en het opruimen van de tafel, zaten de kinderen samen bij elkaar op de bank en ik zat in de hoek aan de tafel naast mijn vader.
Mijn moeder wilde een spel doen (Keezen) en omdat er maar 4 personen mee konden doen, heb ik mijn vader geholpen.
Elke keer als mijn broer of zijn vrouw iets tegen mij zei en ik antwoordde, walgde ik van mijzelf. Ik verlaagde mij tot hun niveau en ondanks dat dit mij enorm veel moeite kostte, deed ik het toch 😦
Kyra kwam nog even bij mij zitten en fluisterde in mijn oor of ik het wel leuk vond, ik zei niks maar keek haar alleen aan.
“Nee dus.. het spijt mij mama” zei ze, waarop ik in haar oor fluisterde dat het wel goed kwam en ze een leuke avond ervan moest maken.

Dit heeft ze gelukkig gedaan! De kinderen waren heel blij met al hun cadeaus en nadat ik nog een spelletje Mouthguard Challenge met ze heb gedaan, deed ik daarna nog met de volwassenen een spel.
Ik dronk een biertje en zat naast mijn broer.. hij liet mij ineens een filmpje zien van hun verbouwde huis en het leek net alsof ik in een film zat.
Schreeuwend van binnen, maar de rust zelve van buiten.
Om half 12 vond ik het welletjes, de kinderen waren moe, ik had mijn neus er van vol en ondanks dat het nog geen Kerstmis was (we blijven normaal tot na 12 uur), wilde ik niets anders dan naar huis gaan. We hebben alle spullen gepakt, ik heb de kinderen een kus gegeven, mijn ouders een knuffel en hun bedankt voor alles, heb mijn omgedraaid en ben vertrokken zonder mijn broer en zijn vrouw nog een blik te geven.
Ik kon het niet meer opbrengen.

Eenmaal thuis zijn de kinderen direct hun bed in gekropen en ik heb nog beneden op de bank gezeten.
Gehuild
Vol walging van mijzelf
Dat ik ze een blik gegund heb
Dat ik hun vragen beantwoord heb en zelfs een glimlach gegeven heb
Ik was verward, vroeg mij af wat het nou was dat mij zo boos maakte.
Was het omdat ik uitleg wilde?
Was het omdat ik eindelijk eens begrepen wil worden?
Dat er naar mij geluisterd wordt?
Of was het omdat ik mijn broer terug wil?

En nog weet ik niet wat ik voel.. weet ik niet wat ik wil..
De muren die ik voor mijn eigen bescherming om mij heen gezet heb, krijg ik nu ineens niet meer zo snel weg en blokkeren mij behoorlijk.
Niet handig, heel storend en het is lang geleden dat ik van die muren af wilde, want ze voelen nu als een last in plaats van een bescherming.

Ik wil er vanaf, ik wil niet meer achter die muren zitten.
Ik wil ademen, voelen, bereikbaar worden..

En dat allemaal door één avond !

XmelX