This is me.

Ken je dat?
Dat lichaam en geest totaal verschillende kanten op willen?
Je hoofd zegt het één en je lichaam vertelt je iets heel anders?

Voor het geval je dit wereldvreemd is, dan ben je een gezegend mens.
Maar ik gok dat de meeste wel weten hoe dit conflict voelt.
Verwarring.
Chaos.
Je compleet verdwaald voelen.
Emoties vliegen alle kanten op.
Het is werkelijke waar één grote warboel in de bovenkamer.

Het is iets waar ik al decennia mee loop.
Ja echt, zo lang al.
Ik heb nooit hulp gehad, nooit hulp gevraagd. Dat is mij niet geleerd geworden dus ik weet niet beter dan alles zelf gewoon op te lossen.
De laatste vier en een half jaar ben ik alleen geweest (en dat ben ik nog) en heb ik alle tijd genomen om mijzelf te leren kennen, aan mijzelf te werken en te groeien.
Ik heb grote stappen gemaakt, ik ben op mijn bek gegaan en kon weer een paar stappen terug doen, maar ik ben nooit gestopt met progressie te maken, want van opgeven is hier geen sprake.
Maar hoe hard ik nu ook vecht om vooruit te komen, ik loop tegen muren.
Muren die ik zelf nota bene gebouwd heb.. wederom omdat ik niet beter wist.
Die hebben mij altijd veilig gehouden, daar kon ik altijd achter schuilen en mij verbergen voor alles en iedereen.

Maar in die vier en een half jaar heb ik ook geleerd mijzelf te zíjn.
Het enige wat hier nog aan ontbreekt is het afbreken van die muren.
De bescherming die mij in bepaalde situaties helpt om ergens doorheen te komen, moeten plaats gaan maken voor de naakte confrontatie.
Zolang ik blijf schuilen, zal ik nooit volledig mijzelf kunnen zijn.
Maar ik weet niet hoe.
En dat weet ik al een tijd niet.
Dus is de enige oplossing is hulp vragen.
Voor een ander eenvoudig en een opluchting.
Voor mij?
Een gevecht, een meters hoge drempel en ik voel angst.
Een gevoel dat ik niet snel heb, maar de laatste tijd voel ik wel meer wat ik normaal niet voel.
Dus het is tijd.
Tijd om die drempel te beklimmen en aan de bel te trekken.

De stap is gezet.. ik heb hulp gevraagd.
Opluchting?
Nee.. nog altijd verwarring, chaos, angst.
De weg is nog lang gok ik, maar ik heb alle tijd.
Geen idee hoe dit proces gaat lopen, misschien ventileer ik het wel via mijn blog.
Misschien helemaal niet.
Ik weet het niet.

Het is in ieder geval wel een geruststelling dat ik ergens mijn ei kwijt kan, zonder veroordeeld te worden.
Het zou wel eens heel persoonlijk kunnen gaan worden…

Xmelx

Note to self

Hou op!

Hou op met je angst en onzekerheden!
Durf risico’s te nemen en kansen te wagen.
Ga er niet van uit dat alles hetzelfde blijft en iedereen hetzelfde is.
Jezelf verstoppen in je veilige cocon is lekker makkelijk, maar het zal je niet helpen om uit die sleur te komen waar je zo over zit te klagen of om te groeien waar je zo naar verlangt.

Dus sta op en ga de deur uit.
Hou op met denken en waag eens een gok.
Sta niet te klappertanden, maar ga op die vrouw af en spreek haar aan.

Angst is een emotie die je helemaal niet moet toelaten in je leven. Het zuigt de positieve energie uit je en vult zich met nog meer twijfel en onzekerheid.
En voor iemand die geen blad voor haar mond neemt, haar duidelijke mening heeft en uit, die sterk in haar schoenen lijkt te staan, laat je jezelf nu wel heel erg kennen!
Dit ben jij niet.
Dit is het resultaat van het wegduiken, het schuilen en verstoppen van situaties die je eigenlijk gewoon weer wilt ervaren.
Dat wat je hebt meegemaakt zijn ervaringen die je moet meenemen in je groei maar niet moet gaan gebruiken als reden om jezelf af te sluiten van het “leven”.
Op deze manier mis je ontzettend veel moois dat had kunnen gebeuren, moois wat je had kunnen ervaren en waar je misschien de meest intense herinneringen van had kunnen maken.
Is het dat waard?
Nee, dat dacht ik toch ook niet!

In hemelsnaam Mel.. leef!!

XmelX