Week 8 – 2022

Maandag 21 Februari
Voor het werk Kyra even naar het station gebracht en op kantoor kon ik heerlijk doorwerken. Mijn collega had vrij en ik ging eigenlijk uit van een hectische dag, maar dat was dus niet zo. Na het werk gaan sporten met Mike en we zijn gestart met zijn schema. Hij heeft tot nu toe kunnen klooien op alle apparaten, maar nu gaan we toch met schema’s werken. Eens kijken waar zijn krachten liggen en wat hij zelf leuk vindt. Het ging wel goed en qua gewicht doet hij het ook al aardig. Blijft leuk om met mijn koters te sporten 😀 Na het sporten gegeten en daarna hadden we een filmavond: Venom, let there be carnage.
Grappige film, niet heel fantastisch helaas maar vooral een hele gezellige avond gehad.

Dinsdag 22 Februari
Vandaag was het weer een gekkenhuis op kantoor. Gek hoe dat elke dag weer anders is. Ik vertrok pas om half zes naar huis en kwam dus ook pas om zes uur thuis aan. Kyra had het eten al klaar staan en aangezien het weer bijzonder hard regende, heb ik gewoon met de kinderen meegegeten. Kyra vroeg of ik dan mee ging naar Fit4Free dus dat heb ik maar gedaan. Met de insteek dat ik daar op de loopband mijn training kon volbrengen. Na een kwartier op de loopband, moest ik stoppen.. de pijn in mijn heup was zo intens! Op een loopband ren ik sowieso al niet zo lekker maar het lijkt ook alsof elke stap veel harder neer komt ofzo.. Nou ja, ik ben maar gaan rekken en zelfs bij het rekken van mijn heup sprongen de tranen in mijn ogen. Het leek wel alsof ik iets gescheurd had! Ik heb nog eens geprobeerd te rennen maar dat ging echt niet. Dus de rest van het uur maar gefietst. ’s Avonds heb ik mijn fysio geappt, want ik kan gewoon niet meer pijnvrij rennen en het nog is nog maar anderhalve maand tot de kwart marathon in Rotterdam! Dit kan ik nu echt niet gebruiken.

Woensdag 23 Februari
Ontzettend slecht geslapen, bij elke draai werd ik wakker van de pijn. Ook word ik vaak wakker uit een droom over het werk, over wat ik nog allemaal moet doen en hoe ik de fouten ergens uit moet halen. Bijzonder vervelend kan ik je zeggen! Tot één uur gewerkt en daarna een uur gaan sporten met de kinderen. Direct daarna Kyra naar het ziekenhuis gebracht en vervolgens Mike naar de bioscoop gebracht. Ik kon gelijk weer Kyra gaan ophalen, want het was een kleine ingreep (moedervlek verwijderen) en dat is normaal zo gedaan.. was het niet dat de boel weer eens enorm uitgelopen was en ik drie kwartier buiten heb staan wachten! Gelukkig stond ik in het zonnetje en had ik mijn Shokz bij mij zodat ik naar een luisterboek kon luisteren en de tijd zo aan mij voorbij vloog. Thuis heb ik gekookt, samen met Kyra en Semm gegeten en daarna kon ik Mike gaan ophalen van de bioscoop. We zijn vervolgens met z’n twee aan de laptop gaan zitten en hebben gezocht naar een zomervakantie. Mike wil dolgraag een keer naar Spanje, hij wil de taal een beetje leren en door kleine dorpjes lopen. Geen Barcelona of Madrid, maar een wat kleinere plek waar we in wat minder drukte kunnen rond wandelen. Bilbao is het geworden! We gaan 6 dagen met z’n tweetjes naar Bilbao en Mike werd al blij toen hij de foto’s van de stad zag 🙂 We hebben er nu al zin in! 😀

Donderdag 24 Februari
Ik heb vandaag op kantoor weer van alles door elkaar gedaan maar ook wel veel af gekregen.  Hopelijk kan ik volgende week heel veel werk verzetten tijdens de carnavalsvakantie. Ik reed weer pas om half zes naar huis en kwam om zes uur pas binnen. Kyra had alweer gekookt en we hebben samen gegeten. Daarna heb ik afgewassen, wat was gedaan, mijn tas al zover gepakt en vervolgens met de benen hoog en een wijntje erbij op het weekend getoast. Het wordt morgen een drukke dag, dus ik ben vroeg naar bed gegaan.

Vrijdag 25 Februari
Om half acht was ik al in de winkel en om half negen had ik alles gekocht en thuis neer gezet. Snel nog de boel ingeruimd en daarna naar mijn fysio gegaan. Ik heb haar mijn klachten verteld en ze is even gaan voelen en duwen. Niks gescheurd, geen slijmbeursontsteking.. godzijdank! Maar wel weer hetzelfde verhaal als altijd bij mij: overbelasting. Doordat ik hypermobiel ben, moeten mijn spieren extra hard werken om alles op zijn plek te houden en als ik dan wat enthousiast ben (wat ik meestal wel ben eigenlijk), dan heb ik, zonder dat ik het merk, spieren heel snel overbelast. Ik ga de pijn pas voelen als ik al te ver ben gegaan en dat heb ik dan weer te danken aan mijn hoge pijngrens. Alle spieren en aanhechtingen om mijn heup zijn overbelast, dus geen wonder dat ik last heb. Ik gaf gelijk aan geen tijd te hebben om niks te doen omdat ik echt die kwart marathon wil lopen en ze gaat mij tot die tijd behandelen en helpen zodat ik dat ook kan doen. Hoe ik hem uit ga rennen, maakt niks uit, ik had gehoopt een mooie tijd te kunnen neerzetten maar zoals het er nu uit ziet, mag ik al blij zijn als ik hem uit krijg gerend. Ik heb een dry needling behandeling gehad en mijn nagels diep in de bank geduwd want dat was focking pijnlijk! Als een oude dame nog een vriend geholpen tot een uur of twaalf, daarna omgekleed, de rest van de spullen in mijn tas gegooid en naar mijn moeder gereden. Van daaruit zijn richting Twente gaan rijden en dik vier uur later waren we pas op onze eind bestemming! IMG_20220225_160120 (Klein)Wat een drukte op de weg zeg, niet te doen! In de avond zijn we naar mijn tante gegaan die in een verzorgingstehuis ligt omdat ze gevallen was en een scheurtje in haar bot heeft. Ze wil niet tussen de “oude mensen” zitten dus ze woont nog op zichzelf (mevrouw is 92 jaar.. en ziet zichzelf nog altijd niet als oud!! hahahahaha geniale vrouw of niet dan!). Maar ze heeft nu toegegeven en als ze hier uit is dan gaat ze echt naar een soort van bejaardentehuis waar ze hulp krijgt die ze toch echt wel nodig heeft. Het was fijn om even bij haar te zijn en morgen gaan we ook nog langs. Toen we in haar huis waren (waar wij zolang mogen slapen), zijn we op de bank geploft en hebben we een zak chips open getrokken. Totaal geen zin om te koken of om nog iets te doen, want we waren allebei moe. De fles wijn was zo leeg en toen zijn we ook maar meteen gaan slapen.

Zaterdag 26 Februari
Ik was er al op voorbereid.. slapen naast iemand die snurkt is niet mijn sterkste kant en ook nu weer ben ik vroeg in de ochtend op de bank gaan liggen. Ik had zelfs oordoppen in, maar die had ik net zo goed niet in hoeven doen.. pfff. Om acht uur ben ik broodjes gaan halen en hebben we ontbeten. Na een douche waren we fris en monter en zijn we met de bus naar de stad gegaan.

Voor iemand die nog nooit in Enschede is geweest: ga!! Het is een fantastische stad, met een nog betere markt en wij hebben dan ook echt genoten! Als ik niet zo’n verdomde last en pijn aan mijn heup had, hadden we nog langer en meer gelopen, maar na een paar uur was het voor mij echt klaar. We hebben nog een heerlijk stuk gebakken vis gekocht en zijn weer terug naar huis gegaan. Daar hebben we de vis opgegeten en heb ik daarna nog een paar uur slaap op de bank ingehaald. In de avond zijn we weer naar mijn tante gegaan en dat was weer heel gezellig. IMG_20220226_192433 (Klein)We hebben haar wat vis meegenomen en echt gelachen. Het is een mens van de dag geworden, dat heb je toch met die leeftijd dus ik denk dat we volgende maand gewoon weer een weekend gaan. Zolang het nog kan moeten we dat vooral doen. Na dit bezoekje zijn we naar andere familie gegaan en daar hebben we de avond geborreld. Rond half twaalf waren we thuis en ik ben gelijk naar bed gegaan.

Zondag 27 Februari
Dit keer lag ik nog vroeger op de bank en heb ik daar nog wat uurtjes geslapen, want naast mijn moeder liggen is gewoon echt niet meer te doen (zonder elk half uur wakker te worden). Nadat mam ook wakker was en we gegeten hadden, zijn we onze spullen bij elkaar gaan zoeken, hebben we de boel nog opgeruimd zodat alles netjes was en zijn we weer richting huis gereden. In Nijmegen nog een tussenstop gehad bij vrienden van mijn ouders en rond één uur waren we thuis. Kyra en Semm lagen allebei op de bank te slapen toen ik thuis kwam, nog aan het bijkomen van hun gefeest tijdens Carnaval. Ik heb mijn spullen opgeruimd en toen ze wakker waren hebben we uitgebreid gepraat over onze weekenden. We hebben samen gegeten en rond zeven uur kwam Mike ook thuis. Kyra en Semm hebben zich klaar gemaakt voor hun derde avond Carnaval in de stad en ik heb ze om kwart over tien gebracht. Daarna ben ik gelijk naar huis gegaan want ondanks dat de kinderen vakantie hebben, moet ik gewoon werken.

Lekker weekje was het en een heerlijk weekend omdat ik mijn tante weer heb gezien 😀

XmelX

Ik ben er eindelijk weer <3 – deel 1

Vrijdag 8 oktober We waren op tijd op het vliegveld en ook snel verlost van onze koffers. We hebben vervolgens de tijd gedood door leuke gesprekken voordat we het vliegtuig in gingen. De vlucht ging echt chill, geen last van … Lees verder

Week 05 – 2021

Maandag 1 februari Vandaag zijn mijn nieuwe collega’s op kantoor begonnen en dat was een gezellig begin. Ze zitten meestal in hun eigen kantoor, dus je hoort ze amper. Maar ze lopen ook vaak rond en dat is wel gezellig. … Lees verder

Week 03 – 2021

Maandag 18 januari Vandaag was zo’n dag die je niet wilt aan het begin van de week. Ik heb het wel druk qua werk, maar dat is altijd wel goed te regelen. Als er echter de hele dag werklui rondlopen, … Lees verder

Divine Intervention

Een lange weg met heel weinig schaduw zag ik voor me en ik vroeg me af waarom we niet gewoon de dolmus (busje) konden nemen om naar het winkelcentrum te gaan, dat gaat veel sneller en ik wilde niet te laat terug zijn in het hotel. We hadden al een paar uur over de markt in Fethiye gelopen, gezocht naar kruiden, kleding, prulletjes en gewoon gekeken naar wat ze allemaal verkopen op zo’n markt. Ik vind het heerlijk om over zo’n markt te lopen waar mensen hun eigen verbouwde groente en fruit verkopen, waar kramen vol met noten en kruiden liggen, snuisterijen en zoete lekkernijen, de geur van zo’n markt is heerlijk, de mensen die met volle overgave proberen hun spullen te verkopen, ik krijg er werkelijk geen genoeg van. Samen met mijn vrouwtje en mijn schoonmoeder hadden we toch wel al het een en ander gekocht en ons moedertje wilde ook nog even naar het nieuwe winkelcentrum en even langs het tankstation waar één van de bazen van het hotel was. Door de hete zon zijn we het stuk gelopen, wat in een normale situatie heel goed te doen is maar het was al goed warm en dan moet je je werkelijk voortslepen. Voordat we bij het winkelcentrum aankwamen, zijn we gestopt bij het tankstation en kregen we een kopje koffie, dat was al een heerlijke onderbreking, we zaten even lekker koel en konden onze energie bijvullen. Na een kwartiertje zijn we weer gegaan en het winkelcentrum lag om de hoek dus daar waren we zo. Voor de maatstaven van Fethiye was dit winkelcentrum echt mooi, het was er heerlijk koel en er waren 2 verdiepingen met winkels. We zijn een paar winkels in gegaan, hebben wat rond geneusd en besloten toen om dit maar eens wat uitgebreider te doen als het slecht weer zou zijn. Na een klein uur stonden we dus weer buiten te wachten op de bus die ons weer naar Ölüdeniz zou brengen, maar die bus liet wel behoorlijk op zich wachten. Normaal rijden ze elke paar minuten wel langs, maar in dit geval dus niet. Na 10 minuten te hebben gewacht, besloten we weer terug naar het tankstation te lopen, omdat de baas ons dan wel een ritje naar het hotel kon verzorgen (dat is het voordeel van goede vrienden te zijn met de bazen van het hotel: ze doen werkelijk alles voor je! Zo lief!). En inderdaad, mam had het nog niet goed en wel gevraagd of hij was al aan het knippen met de vingers en iemand pakte gelijk sleutels van een auto en binnen 5 minuten zaten we in de auto onderweg naar het hotel. 10 keer beter dan een volle dolmus, dat is een ding wat zeker is. Wat nog fijner was, was dat we ook echt direct voor het hotel werden afgezet, dus we hoefden niet nog eens de berg omhoog te lopen in de inmiddels tot 32 graden opgelopen temperatuur, ideaal!

Al snel zagen we Frido bij onze hotelkamer staan en ik zei vrolijk gedag, maar zijn reactie daarop was gematigd en je kon zien dat er iets niet goed was. Bedenkend wat er gebeurd kon zijn, liep ik richting de kamer en mijn vrouwtje nam de afkorting door van het muurtje te springen (want zij zag ook gelijk dat er iets niet pluis was) waardoor ze eerder dan ik in de kamer was. Toen ik de hotelkamer in liep zag ik Kyra uit de badkamer richting ons lopen en hoorde ik Frido nog iets zeggen van een dokter en ziekenhuis, de rest kreeg ik niet mee want één blik op Kyra zei mij genoeg: hier was iets goed mis. Op de vraag wat er in hemelsnaam gebeurd was kregen we een vloed van informatie over ons heen (die in ieder geval ík totaal niet kon filteren, want ik zag alleen een doodsbang gezicht voor me, vermoeid, een oog zo dik dat ze moeite moest doen om ze open te houden en bijna happend naar adem). Frido had een arts laten komen, die zei dat ze direct naar het ziekenhuis moest, maar Kyra had geweigerd, ze wilde nergens naar toe als wij er niet bij waren. Ook een spuit wat ze moest hebben weigerde ze, ze wilde niks gedaan krijgen zonder dat wij er bij waren. Een sterke pijnstiller had ze wel geaccepteerd en de resterende tijd had ze op bed gelegen, op ons gewacht. Frido kon alleen maar aanzien wat er gebeurde, hij snapte dat ze niet mee naar het ziekenhuis wilde en geen spuit wilde en bleef verder volledig kalm onder de hele situatie. Hij deed wat hij moest doen, probeerde ons te bereiken maar de enige telefoon die wij bij ons hadden was leeg en dus het enige dat hij verder kon doen was wachten tot we er weer waren en Kyra proberen te helpen zo goed en kwaad als hij kon.

Maar wat was er nou gebeurd ? We lieten Kyra en Frido hun verhaal doen. Ze waren samen in de kids club en Kyra ging op een gegeven moment even naar de kamer om te plassen, ze voelde zich niet goed, haar keel en mond jeukte ontzettend, ze kreeg direct heel veel last van haar lucht en haar oog zwol op, zo erg dat ze er niets meer door zag. 10 minuten nadat ze deze verschijnselen kreeg, kwam Mike naar de kamer om iets te halen en Kyra vroeg direct aan Mike om Frido te gaan halen, wat hij ook meteen gedaan heeft en toen Frido de kamer in kwam en Kyra zag, schrok hij zich wezenloos en is gelijk de dokter gaan bellen. Toen hij aan Kyra vroeg wat er gebeurd was en zij geen idee had, vroeg hij of ze misschien iets aparts gegeten had. En ja hoor: 2 Cashewnoten. Daarna begon de jeuk in haar keel en mond. Toen dit ons verteld werd keken Carolien en ik elkaar aan en wisten we genoeg: dit was duidelijk een allergische reactie en dus absoluut niet iets waar je heel makkelijk over moet denken. Godzijdank deed Frido dat wel, bleef hij rustig en wist Kyra heel goed (door haar verleden met haar luchtwegproblemen) hoe ze met weinig zuurstof overweg kan. Toen de arts op de kamer was en haar zuurstofgehalte meette was die nog maar 90%, dat was ook de rede (denken wij) waarom de dokter haar direct naar het ziekenhuis wilde laten vervoeren. 90% is veel te weinig en te lang zo’n laag gehalte kan leiden tot beschadigingen in hersenen en/of organen. Eigenlijk had hij haar op dat moment geen keus moeten laten, want ze had dringend medische hulp nodig, maar dat is achteraf gepraat.. De arts is weggegaan en Kyra heeft zich staande gehouden tot wij er waren (dat was een tijdsbestek van maar liefst 2 uur!!) en toen lag ze huilend bij Carolien op schoot, blij en opgelucht dat wij er waren. De klachten waren inmiddels uitgegroeid tot een hevige buikpijn en Carolien is, na haar gerustgesteld te hebben, naast haar gaan zitten met haar handen op haar buik. Zo hebben ze een minuut of 5 gezeten en toen ze daarna even de kamer uitliep om wat eten te halen ben ik bij Kyra op bed gaan liggen, achter haar met mijn hand op haar buik zodat we samen de pijnscheuten konden opvangen. Dit was werkelijk barbaars, ze krioelde op bed van de pijn, huilde, smeekte bijna om het op te laten houden. Het enige wat ik wilde was de pijn van haar afnemen, het op laten houden en haar helpen, maar ik kon niks anders doen dan wat ik deed, bij haar zijn, heel dicht bij haar zijn, haar laten voelen dat ik er was, dat ik de pijn met haar samen wilde opvangen. Meer kon ik niet en dat is het ergste gevoel wat je als ouder kan hebben, het niets anders kunnen doen dan er zijn, terwijl je kind crepeert van de pijn. Carolien kwam weer binnen, zag hoe de pijn Kyra bijna teveel werd en terwijl ze haar bord met spaghetti begon te eten (zonder het eigenlijk te proeven) zag ik aan haar dat ze hulp zocht, antwoorden zocht en dat was waar ik op wachtte, want mijn gemoedstoestand begon langzaam over te gaan in paniek en dan zoek ik zelf ook een blik, een uitdrukking waardoor ik weet dat er hulp gezocht of geboden gaat worden. Na een paar minuten zei Carolien dat de buikpijn minder zou gaan worden en toen dat ook het geval was heb ik Kyra een half flesje water laten drinken omdat ik het idee had dat dat zou helpen.  Ik wist verder ook niet wat ik moest doen, Kyra was doodmoe van de pijn, haar lucht was nog altijd slecht en ik had geen idee hoe het nu verder moest. Carolien en ik hadden vrijwel constant oogcontact en ik zag aan haar dat ze niet kon zeggen wat ze wilde om paniek te voorkomen, maar het was alsof ze mij ook zei dat het goed zou komen. We vroegen aan Kyra of ze niet kon overgeven want dat wat in haar maag zat moest er duidelijk uit. Op ons verzoek is ze naar de badkamer gegaan en het duurde niet lang voordat er 2 enorme golven van spuug de wc in vlogen, we zijn bij haar op de badkamer gaan staan en ze heeft wederom een vinger in haar keel gestoken om nog meer eruit te gooien. 5 keer in totaal heeft ze gespuugd tot er echt niks meer uit kwam en toen begon de ellende weer opnieuw. Haar maag was dan wel leeg, maar we wisten natuurlijk beiden dat de noten weer door de slokdarm naarboven waren gekomen, door haar keel en mond en dus weer een reactie teweeg zou brengen. Het duurde dan ook niet lang voordat ze weer last van haar lucht ging krijgen, voordat haar keel en mond weer begon te jeuken en ze zelfs gelijk hees werd. Ze is op bed gaan zitten en concentreerde zich op haar lucht, ik keek Carolien aan, lichtelijk in paniek want als ze dit nog eens moest doorstaan, werd het wel heel erg heftig voor haar en of dat kleine lichaampje dat nog eens verwerkt kreeg was dan de vraag. Ik keek Carolien vragend aan, zonder dat Kyra het zag en ze zei tegen Kyra dat we het nog 10 minuutjes aan zagen en anders toch even de dokter raad gingen plegen. Kyra knikte, praten kon ze al niet meer want er kwam geen geluid uit en toen Carolien vroeg of ze nog kon slikken, probeerde ze het maar schudde ze nee. Dat was het moment dat Carolien mij aan keek en zei dat we het toch even moesten na laten kijken. Ik wist genoeg, ze wilde geen paniek zaaien door het tegen Kyra te zeggen maar ze had duidelijk medische hulp nodig en snel !

Rustig liep ik de kamer uit om naar de receptie te gaan en eenmaal uit het zicht van Kyra ben ik gaan rennen. Paniek voelde ik niet meer, Carolien’s blik was geruststellend, maar gaf ook duidelijk aan dat we actie moesten ondernemen. Zo snel als ik kon ben ik naar de receptie gerend, vroeg voor een dokter en gelukkig kwam de manager om de hoek die het vanaf het begin had meegkregenen die meteen zei dat hij de ambulance ging bellen, ik moest met Kyra zo snel mogelijk naar de receptie komen. Dat heb ik gedaan en binnen een mum van tijd stond de ambulance er en werd ze achterin op de brancard gelegd. Ik ging mee achterin en Carolien zat voorin, ze had nog wat besproken met de manager en daarna vertrokken we. Eenmaal onderweg pakte de ambulancebroeder een slangetje en sloot hem aan op een apparaatje, Kyra draaide zich om naar mij en ik zag paniek in haar ogen, ze klopte op haar arm en ik stelde haar gerust door te zeggen dat ze geen infuus gingen aanleggen of een spuit gingen zetten. Pas toen hij een zuurstofslangetje in haar neus deed, begreep ze dat ze geen spuit kreeg en ging ze weer rustig liggen. Toen klikte hij een metertje op haar vinger die haar hartslag en zuurstof meette en tot mijn grote schrik was haar zuurstof 92% en haar hartslag 156…. Haar zuurstof was wel al wat gestegen, maar nog altijd veel te laag en zeker ook omdat het al zo lang laag was, kon dat nare gevolgen hebben. De broeder hield het metertje nauw in de gaten, net zoals ik. Mijn hartslag was vast niet zo hoog als dat van Kyra maar ik voelde haar spanning en mijn hart klopte als een idioot in mijn keel. Als alles maar goed kwam… Dat was het enige dat telde. Na dik 10 minuten zei hij tegen mij : ” She’s oke now.” Haar hartslag was inmiddels gedaald naar 86 en haar zuurstof was 98%… Dat had ze dus duidelijk nodig: zuurstof.  Nog een minuut of 10 later kwamen aan in het ziekenhuis en werd ze naar een bed gebracht. Daar werd weer haar hartslag en zuurstof gecontroleerd en tevens haar bloeddruk gecheckt. Er kwam een vrouw uitleggen wat ze gingen doen en die wilde tevens haar verzekeringspasje hebben. Ze begon gelijk te miepen dat dit europese dekking was en Turkije niet in de EU zat en het dus cash afgerekend diende te worden. Carolien snuifde naar haar en zei dat de verzekering alles dekte en we geen geld bij ons hadden en toen droop het mens af met de mededeling dat ze de verzekering wel even ging nakijken. Met een dankbare blik naar Carolien dat ze dit voor haar rekening nam, keek ik weer naar Kyra die duidelijk met de minuut aan het opknappen was. Haar stem kwam weer terug en ze zei dat ze geen spuit wilde hahahahaha, dat bleef ze toch duidelijk aangeven. Er kwam een dokter nog wat dingen nakijken en ik zei hem in het engels dat ze noten had gehad en waarschijnlijk een allergische reactie had gehad, hij knikte alleen en liep toen weer weg. Niemand die ons nog wat kwam uitleggen daarna, maar er stond wel ineens een man achter ons die vroeg of ik papieren kon invullen. Terwijl ik gegevens begon in te vullen, vroeg Carolien wat er nu ging gebeuren. Hij had een vriendelijke lach en zei dat ze een “shot” kreeg. Kyra begreep direct wat hij bedoelde en zei voor de zoveelste keer dat ze geen spuit wilde. Ik vroeg, terwijl ik aan het schrijven was, wat voor iets ze wilde toedienen en hij zei doodleuk “steroïden”. Ik schudde al met mijn hoofd en zei dat ik dat niet wilde, de vriendelijke lach verdween als water voor de zon en hij zei in slecht Engels dat we konden gaan als we geen hulp wilden. De arrogantie droop van hem af en toen we meer informatie wilde over wat er in die spuit zat, kwam er weinig nuttigs uit. We kregen er geen hoogte van maar Carolien en ik wisten heel zeker dat ze geen steroïden moest hebben en toen besloot Carolien de manager te bellen om te kijken of hij meer informatie eruit kreeg. In mijn haast had ik er totaal niet aan gedacht een telefoon mee te nemen, gelukkig vult Carolien mij aan in zo’n situaties en had zij de dingen bij zich waar ik niet bij stil had gestaan. Toen ze de manager aan de lijn had en de arts de telefoon wilde geven, wilde hij hem in eerste instantie niet aannemen maar toen ik heel boos tegen hem zei dat dit de manager van het hotel was, pakte hij de telefoon aan en begon hij verder in het Turks te praten. Even later kreeg Carolien de telefoon terug en zei de manager dat hij hem niks wilde uitleggen en dat het een arrogante man was. We besloten op dat moment weg te gaan, Kyra had haar stem weer terug, zag er alweer een heel stuk beter uit, haar zuurstof bleef goed en dat gaf ons wel aan dat het wel goed kwam. De manager snapte ons besluit, zei dat hij ons persoonlijk kwam ophalen en ondertussen een andere arts voor informatie ging raadplegen. Ik heb vervolgens de papieren half ingevuld en niet ondertekend op hun buro gegooid en we zijn naar buiten gelopen, net zo arrogant als we daar behandeld werden.

Eenmaal buiten ben ik met Kyra op een bankje gaan zitten en heb ik haar nauwlettend in de gaten gehouden. Haar lucht was een heel stuk beter, ze had weer kleur in haar gezicht, de zwelling in haar gezicht was ver weg en ze begon ook weer praatjes te krijgen. Ook had ze honger en dorst en wilde ze graag weer terug naar het hotel.  Ik was opgelucht, heb wel duizend bedankjes in mijn hoofd naar boven gestuurd, want dit had veel erger kunnen aflopen dan het nu gegaan was. Carolien en ik bleven veel oogcontact houden, we wisten beiden wel dat dit veel ernstiger was dan we Kyra lieten geloven en op zo’n momenten ben ik zo vreselijk dankbaar dat ik zonder enige twijfel op haar kan vertrouwen, dat we elkaar kunnen helpen en dat we zonder een woord te wisselen precies weten wat we van elkaar vragen.

Later op de avond, toen alles in bed lag en we even konden bijpraten over wat er allemaal gebeurd was, kregen we snel duidelijkheid over hoe ernstig de hele situatie was. Kyra had een anafylactische shock en die kan levensbedreigend zijn. Dat kwam behoorlijk binnen kan ik je zeggen, geen ouder wil zoiets zien bij haar kind, zeker niet als je de gevolgen kent van zo’n reactie. Door het rustige en kalme handelen van Frido, door de kennis van Kyra hoe ze met weinig zuurstof om moet gaan, door het niet realiseren van de ernst van de situatie en de pure wilskracht van Kyra, heeft zij met alleen zuurstof een anafylactische shock weerstand geboden. Dit in combinatie met ons vertrouwen in elkaar en heel veel hulp van boven (ik kan jullie niet dankbaar genoeg zijn) is dit met een sisser afgelopen en mag je van een klein wondertje spreken.

Een nare ervaring, vervelend om op zo’n moment erachter te komen dat je dochter een allergie heeft voor noten, maar tegelijkertijd ook magisch hoe hulp geboden wordt van een onverwachte hoek… goddelijk!