Even heel eerlijk..

Ik ga even heel eerlijk zijn: het gaat niet goed, het gaat helemaal niet goed.
Die hele corona scheisse, de verplichtingen en beperkingen die er allemaal bij komen kijken, hebben een hele vervelende werking op mij.

Verschrikkelijk! Ik kan het niet anders zeggen. Kriebelig, geïrriteerd, ongeduldig en volledig van de kaart.. zo voelt het.
Het ging al niet al te best voordat die idioterie begon, maar met dit erbij heb ik helemaal het gevoel alsof ik overloop.

Godzijdank zie ik wel mijn vriendinnen met regelmaat. We houden afstand en het is echt stukken minder fysiek dan ik gewend ben. Dat is ook even wennen hoor. Ik ben van het knuffelen en kussen als ik mijn ladies zie, maar nu is het een glimlach en een knikje vanaf anderhalve meter. Bleghz! Af en toe is een knuffel zoveel waard, de warmte die je voelt en het fijne gevoel wat je er van krijgt… ik mis het enorm.

Af en toe gewoon even de deur uit gaan, hapje eten, terrasje doen, filmpje kijken in de bios. Dat was mijn ontspanning, mijn ontsnapping ook. En nu mag je en blokje om lopen en zorgen dat je niet in de buurt van andere mensen komt. Boodschappen doen is mijn wekelijkse uitje geworden, hoe sneu is dat!

En als je ergens bent, je neus laat zien in je favoriete koffietent bijvoorbeeld, dan wordt er meestal gevraagd hoe het met je gaat. De laatste keer reageerde ik zoals ik mij voelde.. dus niet met het antwoord wat iedereen verwacht.
“Nee, het gaat niet goed, ik vind het vervelend, kan er slecht mee omgaan dus ik vind het helemaal niet leuk.” 
“Sja, wen er maar aan want het duurt nog wel even..” 
Ja dat weet ik ook wel! Maar jíj vroeg aan mij hoe het met mij ging en ik geef simpelweg eerlijk antwoord! Je hoeft mij niet te zeggen dat het nog wel even duurt, zo slim ben ik zelf ook wel!!
Dit denk ik dan…. ik zeg verder niks, maar ik denk dit wel. Het heeft geen zin om mensen af te snauwen omdat ik momenteel niet lekker in mijn vel zit. Zo steek ik dan weer niet in elkaar.

Het is blijkbaar lastig mee omgaan als mensen zich geen weg in deze situatie kunnen vinden en dit ook toegeven. Ik ben niet de persoon die maar zegt dat het goed gaat, terwijl ik van binnen gek word (mits je mij niet boeit, dan gaat het je gewoon geen reet aan) Ik kan er niet meer van maken.
En ik weet ook wel dat er mensen, families zijn die het stukken moeilijker hebben, die misschien hun baan kwijt zijn door dit fiasco, familieleden in het ziekenhuis hebben liggen en noem maar op.
Maar wil dat zeggen dat ik niet mag zeggen dat het niet goed gaat?
Moet ik mijn waarheid maar inslikken, omdat het voor anderen vast nog moeilijker is?
Elke situatie is anders, ieder persoon is anders. Niemand kan daar een oordeel over vellen en iedereen mag zijn eigen gevoel hierin hebben. Goed of slecht.

Ik kon wel janken toen ik hoorde dat volgende maand terrassen, restaurants en bioscopen waarschijnlijk weer open gaan! Maar er blijven restricties en die blijven een vieze smaak in de mond geven. Het leven wordt anders, dat is gewoon zo.
Maar deze chagrijn gaat daar dus echt wel gebruik van maken!
Ik zit op dat terras!
Aan die tafel in een restaurant en in de bioscoop!
Proberen mijn draai weer te vinden in dit bizarre jaar. Het zal mijn mentale staat waarschijnlijk niet veel helpen, maar daar wordt op een andere manier aan gewerkt..

Hoe gaat het met jullie??

XmelX

Week 14 – 2020

Maandag 30 maart
..ik zou eigenlijk moeten gaan noteren wat ik heb gegeten elke dag, want er is verder gewoon niets anders te melden. Ik ga naar mijn werk, kom naar huis en werk verder, kook, eet en doe verder niks want er is niks wat je kán doen!
Begint mij echt al de kont uit te hangen. Voor de tv hangen is echt niks voor mij, dat verveelt mij gewoon want ik hou niet van tv kijken. Ik lees dus wat meer.. dat dat weer wel.

Dinsdag 31 maart
En dan word je wakker en heb je een ziek kind in bed liggen.. damn. Kyra heeft koorts.
Dat wil eigenlijk zeggen dat ik niet naar mijn werk mag, maar dat het hele gezin in thuis-quarantaine moet. Ik ben toch naar mijn werk gegaan, want het kan heel goed zijn dat ze vanmiddag al oké is en er verder niks aan de hand is. Op kantoor heb ik het wel gemeld, maar de reactie was vooral voorspelbaar. Toen ik thuis kwam, was de koorts zeker nog niet weg en Kyra zag er ook heel beroerd uit. Ze krijgt geen hap door haar keel, maar drinkt gelukkig wel. In de avond was haar koorts gestegen tot 39,4 graden.. 😦

Woensdag 1 april
Nog altijd koorts bij Kyra en ik heb vanmorgen maar even de huisarts gebeld wat nu te doen (ik ga niet af op verhalen die ik lees op social media). Het was heel simpel: kind in de gaten houden, na nog 3 dagen koorts weer bellen, krijgt ze andere symptomen erbij dan ook direct bellen. En het hele gezin moet thuis blijven. Pas 24 uur nadat ze helemaal klachtenvrij is, mogen we weer de deur uit. Aangezien ik nog papieren thuis had, die echt naar de zaak moesten ben ik toch naar mijn werk gegaan. Ik heb mijn werk daar gedaan en aangegeven dat ik morgen thuis moet blijven, want we moeten het zekere voor het onzekere nemen en de maatregelen volgen (eigenlijk had ik al helemaal niet mogen gaan!) Wederom een verwachte reactie en een beetje verslagen ben ik naar huis gegaan. Met Kyra ging het vandaag al gelukkig iets beter, de koorts was gezakt tot een kleine verhoging en ze at weer.  Ook in de avonduren bleef haar temperatuur laag en voordat ze ging slapen was hij zelfs nog maar 37 graden.

Donderdag 2 april
Vanmorgen gelijk bij Kyra gaan kijken (om half 8) en ze had niks meer van koorts of verhoging. Ze had ook goed geslapen en draaide zich gelijk nog een keer om. Ik ben naar beneden gegaan, ontbijtje gemaakt, koffie gezet en gaan werken (ik had uiteraard werk mee naar huis genomen). Ik heb mij daar de hele dag mee bezig kunnen houden en ondertussen ook kunnen genieten van het feit dat Kyra weer helemaal de oude was (ze begon gelijk weer over alles te zeuren hahahahaha, yep! dan is ze weer oké 😀 ).
In de middag hadden Mike en ik een genotsmomentje, toen we onze bestelling van Dunkin’ Donuts gebracht kregen 😀IMG_20200402_113523 (Small) Sja, je moet jezelf wel zo’n moment gunnen he 😉
Na het eten was het weer hetzelfde liedje.. afwassen, wat huishouden en dan op de bank knallen.. bleghz! Ik ben weer gaan lezen.

Vrijdag 3 april
In de ochtend de boodschappen gedaan (is echt het uitje van de week voor mij!) en tussendoor bij mijn ouders op de koffie gegaan en hun verse broodjes gebracht. Nadat ik thuis wat had opgeruimd en gepoetst, ben ik in de middag nog langs Michael en Joyce gegaan en hebben we weer een beetje bij kunnen praten (zij binnen, ik buiten, raam open en de nodige afstand.. 😦 ). Ik zal blij zijn als ik weer gewoon over de vloer kan komen hoor, want ik vind dit echt niks. De rest van de dag was the same as always..
Kyra had ’s avonds zin in wat lekkers en heeft even in de keuken gestaan.. IMG_20200403_193445 (Small)je moet er maar van houden hè 😉

Zaterdag 4 april
De weekenden zijn echt minder leuk/gezellig/sprankelend/opwindend/fascinerend/ondernemend als je nergens naar toe kan. Ik ben met Mike wel wat gaan fietsen, want het was heerlijk weer. IMG_20200404_124518 (Small)We hebben nog lekker een koffie en een milkshake gedronken en zijn daarna weer naar huis gegaan. Ik ben nog dropjes gaan brengen naar Joyce en daar heb ik in de tuin gezeten. Iedereen was buiten en het blijft een idioot fenomeen dat je op afstand moet zitten van elkaar. Maar ja, beter dit dan helemaal niemand kunnen zien. Dat is ook niks. De kinderen waren thuis aan een puzzel begonnen (1.000 stuks) en normaal is dit echt niks voor Kyra hahahahaha, heeft ze helemaal geen geduld voor 😛

Zondag 5 april
In de ochtend heb ik tijdens het ontbijt ook nog wat stukjes gelegd van de puzzel. Ik vind dat een heerlijke bezigheid, maar heb de kinderen het vooral laten doen. De laatste 30 stukjes heb ik hun dan ook laten leggen 😀 Ik ben nog naar mijn ouders gegaan en daar hebben we heerlijk in de tuin gezeten. Het was prachtig weer, dan is het echt goed vertoeven in de tuin. Kyra ging bij Semm eten en ik heb met Mike alleen gegeten. Daarna hebben we nog een Marvel film gekeken (dat vind ik dan weer leuk, zo af en toe!).

Een week met vooral heel weinig doen (omdat je gewoon weinig kanten op kunt) en heel veel lezen… Die hele quarantaine gaat enorm in mijn hoofd zitten! Bah!

XmelX

En hoe gaat het met jou?

Het is nu dik drie weken geleden dat onze minister President te kennen gaf dat we maatregelen moesten gaan treffen om dit virus te beperken. Het kwam er eigenlijk op neer dat alles wat met sociaal contact te maken had, gesloten werd. Er werd gevraagd om alleen voor het hoognodige de deur uit te gaan en zelf sociale contanten tot het minimum moest beperken. Anderhalve meter afstand houden, handen vaak wassen en thuis blijven. Als iemand in het gezin bepaalde klachten had, moest men zelfs in thuis-quarantaine. Allemaal voorzorgen die nodig zijn om de capaciteit in de ziekenhuizen aan te kunnen en het virus te beperken.

Uiteraard houd ik mij hier ook aan.. Ik kom nergens meer, behalve bij mijn ouders waar ik soms nog een boodschapje voor doe. Zij komen uiteraard ook nergens.
Ik vind het vreselijk wat er in de wereld gebeurd, hoe dit virus om zich heen heeft geslagen. Maar ik denk dat iedereen heel erg zijn best doet en zich aan de maatregelen houdt. De hele wereld komt samen, de aarde krijgt een reset en het is te hopen dat we er ook wat van leren. Ik heb te doen met de mensen die ziek zijn, de mensen die geliefden hebben verloren zonder misschien ook afscheid te kunnen nemen. Het raakt mij absoluut, net als iedereen gok ik. En iedereen kent ook wel iemand die ziek is geworden, of die iemand verloren heeft… zo heftig is het wel.

Dit is een moeilijke tijd, voor iedereen. De één gaat er makkelijker mee om dan de ander. Sommige zijn aan het klussen geslagen, doen een grote opruiming of kunnen eindelijk hun series kijken waar ze nooit tijd voor hebben gehad. We gaan er allemaal anders mee om.

Ik heb het zwaar. Dat mag ik wel hardop zeggen. Ik kan hier heel slecht mee omgaan.
Vanaf het begin ben ik halve dagen op kantoor gaan werken en de rest van de dag werk ik thuis, omdat ik voor mijn gevoel de kinderen gewoon niet zo lang alleen kan laten. En voor hoe lang? Hoe lang blijft alles gesloten? Dat weet nog geen mens.. Dan zou ik een slechte moeder zijn, dat kon mijn gevoel gewoon niet verwerken.
Maar ik had niet gedacht dat ik zoveel moeite zou hebben om zoveel thuis te moeten zijn en op elkaars lip te zitten. Ik kon normaal even verdwijnen, naar de film, naar een vriendin, even een hapje eten ergens. Gewoon even weg.. Nu kan ik alleen een wandeling naar nergens maken en meestal neem ik mijn zoon dan ook mee, want anders krijgt hij totaal geen beweging. Doordat ik nu ook veel thuis werk, lijk ik ook veel minder tijd te hebben voor andere dingen. Het is net alsof de dag ineens nog maar 20 uur heeft..
De praktijkondersteuner heeft alleen nog telefonisch consult en daar kan ik dus niks mee. Ik hou niet van bellen en ik kan al helemaal niet over zulke dingen praten over de telefoon dus dat is ook opgehouden.
Langzaam begint dit mentaal wel zijn sporen achter te laten.. ik sluit mij af, voel steeds minder en de muren worden hoger en dikker. Ik begin weer achter zo’n pantser te zitten, waar ik jaren in heb gezeten en die ik veilig en prettig vond. Maar dat stopt je groei en dat is nooit goed dus daar wilde ik uit. Daar was ik ook uit en op weg om die groei weer in te zetten (door onder andere therapie), maar alles ligt ineen weer stil…
Ik ben niet blij wat er nu met mij gebeurt, maar ik heb de discipline momenteel ook niet om mijzelf op te rapen en recht te houden. Het lukt mij gewoon niet.
De automatische piloot gaat aan en daar word ik toch echt niet blij van 😦

Hoe gaat het met jullie??

XMelX