Even heel eerlijk..

Ik ga even heel eerlijk zijn: het gaat niet goed, het gaat helemaal niet goed.
Die hele corona scheisse, de verplichtingen en beperkingen die er allemaal bij komen kijken, hebben een hele vervelende werking op mij.

Verschrikkelijk! Ik kan het niet anders zeggen. Kriebelig, geïrriteerd, ongeduldig en volledig van de kaart.. zo voelt het.
Het ging al niet al te best voordat die idioterie begon, maar met dit erbij heb ik helemaal het gevoel alsof ik overloop.

Godzijdank zie ik wel mijn vriendinnen met regelmaat. We houden afstand en het is echt stukken minder fysiek dan ik gewend ben. Dat is ook even wennen hoor. Ik ben van het knuffelen en kussen als ik mijn ladies zie, maar nu is het een glimlach en een knikje vanaf anderhalve meter. Bleghz! Af en toe is een knuffel zoveel waard, de warmte die je voelt en het fijne gevoel wat je er van krijgt… ik mis het enorm.

Af en toe gewoon even de deur uit gaan, hapje eten, terrasje doen, filmpje kijken in de bios. Dat was mijn ontspanning, mijn ontsnapping ook. En nu mag je en blokje om lopen en zorgen dat je niet in de buurt van andere mensen komt. Boodschappen doen is mijn wekelijkse uitje geworden, hoe sneu is dat!

En als je ergens bent, je neus laat zien in je favoriete koffietent bijvoorbeeld, dan wordt er meestal gevraagd hoe het met je gaat. De laatste keer reageerde ik zoals ik mij voelde.. dus niet met het antwoord wat iedereen verwacht.
“Nee, het gaat niet goed, ik vind het vervelend, kan er slecht mee omgaan dus ik vind het helemaal niet leuk.” 
“Sja, wen er maar aan want het duurt nog wel even..” 
Ja dat weet ik ook wel! Maar jíj vroeg aan mij hoe het met mij ging en ik geef simpelweg eerlijk antwoord! Je hoeft mij niet te zeggen dat het nog wel even duurt, zo slim ben ik zelf ook wel!!
Dit denk ik dan…. ik zeg verder niks, maar ik denk dit wel. Het heeft geen zin om mensen af te snauwen omdat ik momenteel niet lekker in mijn vel zit. Zo steek ik dan weer niet in elkaar.

Het is blijkbaar lastig mee omgaan als mensen zich geen weg in deze situatie kunnen vinden en dit ook toegeven. Ik ben niet de persoon die maar zegt dat het goed gaat, terwijl ik van binnen gek word (mits je mij niet boeit, dan gaat het je gewoon geen reet aan) Ik kan er niet meer van maken.
En ik weet ook wel dat er mensen, families zijn die het stukken moeilijker hebben, die misschien hun baan kwijt zijn door dit fiasco, familieleden in het ziekenhuis hebben liggen en noem maar op.
Maar wil dat zeggen dat ik niet mag zeggen dat het niet goed gaat?
Moet ik mijn waarheid maar inslikken, omdat het voor anderen vast nog moeilijker is?
Elke situatie is anders, ieder persoon is anders. Niemand kan daar een oordeel over vellen en iedereen mag zijn eigen gevoel hierin hebben. Goed of slecht.

Ik kon wel janken toen ik hoorde dat volgende maand terrassen, restaurants en bioscopen waarschijnlijk weer open gaan! Maar er blijven restricties en die blijven een vieze smaak in de mond geven. Het leven wordt anders, dat is gewoon zo.
Maar deze chagrijn gaat daar dus echt wel gebruik van maken!
Ik zit op dat terras!
Aan die tafel in een restaurant en in de bioscoop!
Proberen mijn draai weer te vinden in dit bizarre jaar. Het zal mijn mentale staat waarschijnlijk niet veel helpen, maar daar wordt op een andere manier aan gewerkt..

Hoe gaat het met jullie??

XmelX

En hoe gaat het met jou?

Het is nu dik drie weken geleden dat onze minister President te kennen gaf dat we maatregelen moesten gaan treffen om dit virus te beperken. Het kwam er eigenlijk op neer dat alles wat met sociaal contact te maken had, gesloten werd. Er werd gevraagd om alleen voor het hoognodige de deur uit te gaan en zelf sociale contanten tot het minimum moest beperken. Anderhalve meter afstand houden, handen vaak wassen en thuis blijven. Als iemand in het gezin bepaalde klachten had, moest men zelfs in thuis-quarantaine. Allemaal voorzorgen die nodig zijn om de capaciteit in de ziekenhuizen aan te kunnen en het virus te beperken.

Uiteraard houd ik mij hier ook aan.. Ik kom nergens meer, behalve bij mijn ouders waar ik soms nog een boodschapje voor doe. Zij komen uiteraard ook nergens.
Ik vind het vreselijk wat er in de wereld gebeurd, hoe dit virus om zich heen heeft geslagen. Maar ik denk dat iedereen heel erg zijn best doet en zich aan de maatregelen houdt. De hele wereld komt samen, de aarde krijgt een reset en het is te hopen dat we er ook wat van leren. Ik heb te doen met de mensen die ziek zijn, de mensen die geliefden hebben verloren zonder misschien ook afscheid te kunnen nemen. Het raakt mij absoluut, net als iedereen gok ik. En iedereen kent ook wel iemand die ziek is geworden, of die iemand verloren heeft… zo heftig is het wel.

Dit is een moeilijke tijd, voor iedereen. De één gaat er makkelijker mee om dan de ander. Sommige zijn aan het klussen geslagen, doen een grote opruiming of kunnen eindelijk hun series kijken waar ze nooit tijd voor hebben gehad. We gaan er allemaal anders mee om.

Ik heb het zwaar. Dat mag ik wel hardop zeggen. Ik kan hier heel slecht mee omgaan.
Vanaf het begin ben ik halve dagen op kantoor gaan werken en de rest van de dag werk ik thuis, omdat ik voor mijn gevoel de kinderen gewoon niet zo lang alleen kan laten. En voor hoe lang? Hoe lang blijft alles gesloten? Dat weet nog geen mens.. Dan zou ik een slechte moeder zijn, dat kon mijn gevoel gewoon niet verwerken.
Maar ik had niet gedacht dat ik zoveel moeite zou hebben om zoveel thuis te moeten zijn en op elkaars lip te zitten. Ik kon normaal even verdwijnen, naar de film, naar een vriendin, even een hapje eten ergens. Gewoon even weg.. Nu kan ik alleen een wandeling naar nergens maken en meestal neem ik mijn zoon dan ook mee, want anders krijgt hij totaal geen beweging. Doordat ik nu ook veel thuis werk, lijk ik ook veel minder tijd te hebben voor andere dingen. Het is net alsof de dag ineens nog maar 20 uur heeft..
De praktijkondersteuner heeft alleen nog telefonisch consult en daar kan ik dus niks mee. Ik hou niet van bellen en ik kan al helemaal niet over zulke dingen praten over de telefoon dus dat is ook opgehouden.
Langzaam begint dit mentaal wel zijn sporen achter te laten.. ik sluit mij af, voel steeds minder en de muren worden hoger en dikker. Ik begin weer achter zo’n pantser te zitten, waar ik jaren in heb gezeten en die ik veilig en prettig vond. Maar dat stopt je groei en dat is nooit goed dus daar wilde ik uit. Daar was ik ook uit en op weg om die groei weer in te zetten (door onder andere therapie), maar alles ligt ineen weer stil…
Ik ben niet blij wat er nu met mij gebeurt, maar ik heb de discipline momenteel ook niet om mijzelf op te rapen en recht te houden. Het lukt mij gewoon niet.
De automatische piloot gaat aan en daar word ik toch echt niet blij van 😦

Hoe gaat het met jullie??

XMelX

De ergste van 2016..

Ik denk dat de moeilijkste dag in 2016 voor mij, Kerstavond was.
Al ruim voor die avond voor de deur stond, had ik er al slapeloze nachten van, een knoop in mijn maag en bedenkingen.

Ik heb er over gedacht Kerstavond thuis te vieren, gewoon niet naar mijn ouders te gaan, maar na een aantal gesprekken met Kyra hierover, wist ik dat dit geen optie zou zijn.
Al is het alleen voor die twee.. maar die avond ga ik ze niet ontnemen.
Ook had ik mijn moeder ruim vooraf al te kennen gegeven dat ik moeite had met die avond, met een avond doorbrengen samen met mijn broer en zijn vrouw.
Die mij het hele jaar compleet genegeerd hebben, totaal geen intentie hadden om ook maar enigszins contact met mij te krijgen, maar dan wel ineens met Kerst “gezellig” samen de avond door brengen ?!
Dit zou een hele kluif voor mij gaan worden, want ik ben daar echt niet goed in.
Doen alsof, alles maar even vergeten voor een avond met gezellige babbels, met mensen die mij normaal als lucht behandelen en licht in de ogen niet gunnen (zo voelt het althans).
Mijn moeder heeft een aantal keer het afgelopen jaar gevraagd waarom ik niet eens met mijn broer wil gaan praten.
Waarom ? Wat weerhoudt het mijn broer om met míj te komen praten?
Aangezien hij het zo nodig vond de deur voor mijn neus dicht te smijten zonder enige uitleg ?
Hoezo zou IK dan degene moeten zijn die nu met hem moet gaan praten ?
IK heb hem tenslotte niks uit te leggen.
Op die momenten wil mijn moeder de beweegredenen van mijn broer uitleggen aan mij maar ik ben dan heel kort en laat haar niet uitpraten.
“Jij hoeft niet te praten voor hem, als hij mij iets te melden heeft dan mag hij dat zelf doen. Voor een ander praten is dom en zorgt alleen voor meer onrust, onbegrip en verkeerde opvattingen. Ik wil er niks van horen, nogmaals: als hij mij wat te melden heeft, dan weet hij mij te vinden!”
En dat standpunt heb ik nog altijd.
Noem het trots, eer of ego, maar ik zie niet in dat ik voor hem moet gaan kruipen of hem achterna moet lopen als een hondje.

Ik had niks verwacht het afgelopen jaar, dan valt het ook niet tegen.
Maar als mijn nichtje het vormsel doet en mij niet even verteld wordt dat dit plaats gaat vinden, dan ben je in mijn ogen een klootzak. Ik hoef geen uitnodiging voor feestje, want daar ga ik toch niet naar toe, maar heb tenminste het fatsoen mij te laten weten dat ze het vormsel doet zodat ik er in de kerk bij kan zijn.
Stuur ik een berichtje of ze misschien kleren moeten hebben voor mijn nichtje, reageren ze helemaal niet. Ze lezen het wel, maar nemen de moeite niet om even ja of nee te zeggen.
“Dat vind ik ook niet normaal!” zei mijn moeder toen ze dit hoorde.
Maar nadat ze mijn broer en zijn vrouw gesproken hadden, stond ze ineens achter hun en begreep ze wel waarom ze dat niet hadden gedaan.
Lekker achter mijn rug om lullen (blijkbaar kan ik mijn gevoel jegens mijn broer niet meer naar haar uiten zonder dat het bij mijn broer terecht kom) en niet gewoon met mij contact opnemen om misschien een uitleg te geven want sja… ik heb er tenslotte niks mee te maken!

Al die dingen liggen al een jaar op mijn lever en dan ineens moet ik een confrontatie aan gaan, zonder dat ik een confrontatie aan kan gaan.
De kinderen zijn erbij, dus dan ga ik geen discussie voeren, dan hou ik mijn mond over dingen die de kinderen niets aan gaan.
Maar ik moet er wel een avond mee doorbrengen..
De woorden die ik er met mijn moeder nog over gehad heb, een aantal dagen voor Kerstavond, waren niet mis. Ik was keihard en heel boos, waardoor ik mijn stem ook verheven heb (doe ik niet snel), maar haar opmerkingen maakten mij gewoon echt woest!
In eerste instantie snapt ze mij en begrijpt ze dingen ook niet en nadat ze duidelijk mijn broer en haar vrouw gesproken heeft over de dingen die ik haar in vertrouwen heb gezegd, staat ze ineens achter hun !?
Zo zit mijn familie dus in elkaar… zoals de wind waait..
Ik snap het niet ..
Dat wil ik ook niet..
Ik ga in ieder geval niet meer met mijn moeder praten over mijn broer, daar komen alleen maar verhitte discussies van en heeft totaal geen zin. Bovendien vind ik het nogal lullig dat mijn gesprekken doorverteld worden, die in een totaal andere emotie verteld worden en dus volledig uit hun context getrokken worden.
Zo is alle commotie ook ontstaan, zo is het allemaal begonnen.. dingen in andere woorden doorlullen, zonder over de consequenties na te denken maar dan wel gaan verwachten dat ik hun rotzooi ga opruimen.

En dan moest Kerstavond nog beginnen.
Het gevoel was zwaar, de steen in mijn maag was een aanzienlijke rots geworden en met de ziel onder mijn armen ben ik richting mijn ouders gegaan.
Ik had mij inmiddels voorzien van torenhoge muren, een aantal maskers en een wit licht om mij heen gezet zodat ik hopelijk die uurtjes door zou komen zonder volledig uit mijn plaat te gaan. De hulp van anderen (in gedachten) hebben ook goed gedaan, dat geeft kracht en moed!
Maar vanaf moment één dat ze binnenkwamen, heel vriendelijk en overdreven “Hoi!!” zeiden, voelde ik alleen maar vuur van binnen.
Ik heb mij gericht tot de kinderen, zat met ze te praten tot aan het eten en tijdens het eten zat ik in mijn eigen bubbel. Ineens vroeg mijn moeder of ik het niet grappig vond, maar ik had totaal niets mee gekregen. Blijkbaar werd er een mop verteld waar iedereen om moest lachen, maar ik at gewoon door. Dus ze vertelde hem nog een keer en toen weer iedereen begon te lachen, zei ik:
“Nee.. ik vind hem niet grappig, bovendien hou ik niet van moppen”
en ben doorgegaan met eten (die is waar! ik hou echt niet van moppen en kan er zelden om lachen). Na het toetje en het opruimen van de tafel, zaten de kinderen samen bij elkaar op de bank en ik zat in de hoek aan de tafel naast mijn vader.
Mijn moeder wilde een spel doen (Keezen) en omdat er maar 4 personen mee konden doen, heb ik mijn vader geholpen.
Elke keer als mijn broer of zijn vrouw iets tegen mij zei en ik antwoordde, walgde ik van mijzelf. Ik verlaagde mij tot hun niveau en ondanks dat dit mij enorm veel moeite kostte, deed ik het toch 😦
Kyra kwam nog even bij mij zitten en fluisterde in mijn oor of ik het wel leuk vond, ik zei niks maar keek haar alleen aan.
“Nee dus.. het spijt mij mama” zei ze, waarop ik in haar oor fluisterde dat het wel goed kwam en ze een leuke avond ervan moest maken.

Dit heeft ze gelukkig gedaan! De kinderen waren heel blij met al hun cadeaus en nadat ik nog een spelletje Mouthguard Challenge met ze heb gedaan, deed ik daarna nog met de volwassenen een spel.
Ik dronk een biertje en zat naast mijn broer.. hij liet mij ineens een filmpje zien van hun verbouwde huis en het leek net alsof ik in een film zat.
Schreeuwend van binnen, maar de rust zelve van buiten.
Om half 12 vond ik het welletjes, de kinderen waren moe, ik had mijn neus er van vol en ondanks dat het nog geen Kerstmis was (we blijven normaal tot na 12 uur), wilde ik niets anders dan naar huis gaan. We hebben alle spullen gepakt, ik heb de kinderen een kus gegeven, mijn ouders een knuffel en hun bedankt voor alles, heb mijn omgedraaid en ben vertrokken zonder mijn broer en zijn vrouw nog een blik te geven.
Ik kon het niet meer opbrengen.

Eenmaal thuis zijn de kinderen direct hun bed in gekropen en ik heb nog beneden op de bank gezeten.
Gehuild
Vol walging van mijzelf
Dat ik ze een blik gegund heb
Dat ik hun vragen beantwoord heb en zelfs een glimlach gegeven heb
Ik was verward, vroeg mij af wat het nou was dat mij zo boos maakte.
Was het omdat ik uitleg wilde?
Was het omdat ik eindelijk eens begrepen wil worden?
Dat er naar mij geluisterd wordt?
Of was het omdat ik mijn broer terug wil?

En nog weet ik niet wat ik voel.. weet ik niet wat ik wil..
De muren die ik voor mijn eigen bescherming om mij heen gezet heb, krijg ik nu ineens niet meer zo snel weg en blokkeren mij behoorlijk.
Niet handig, heel storend en het is lang geleden dat ik van die muren af wilde, want ze voelen nu als een last in plaats van een bescherming.

Ik wil er vanaf, ik wil niet meer achter die muren zitten.
Ik wil ademen, voelen, bereikbaar worden..

En dat allemaal door één avond !

XmelX

Week 1..

De eerste week in het nieuwe jaar.. hij begon een beetje met mixed feelings. Op maandag komt de broer van mijn ex-vriendin altijd bij ons eten en meestal kijken we dan nog een serie samen, dat was deze maandag ook … Lees verder

I’m fine..

Hoe hard je soms ook probeert je gemoedstoestand te veranderen, omdat je heel goed weet dat je zo vreselijk negatief voelen totaal niets oplevert, het wil zo ééns in de zoveel tijd gewoon niet lukken.

Dan ga je al met lood in je schoenen naar afspraken toe, dan bekruipt je telkens het gevoel: gaat mij dit allemaal wel lukken ?! en blijf je maar denken en denken en denken..

En ik weet heel goed dat ik er mijn kostbare tijd en energie niet in moet steken, als je aan een bepaalde situatie op dit moment niets kunt veranderen, dan moet je er niet over piekeren, dan moet je het loslaten…

Maar soms lijken die woorden zo vreselijk moeilijk.. dan lukt mij dit simpelweg niet. Dan gaan mijn radertjes in mijn hoofd weer op volle toeren en als dat eenmaal gebeurt, is het hek van de dam.  Dan is het beste wat ik kan doen, alles over mij heen laten komen, mij een dag vreselijk k## voelen, waarnaar ik de volgende ochtend waarschijnlijk weer met goede moed opsta.

Daar houd ik mij maar aan vast.. aan morgen. En dan hoop ik gewoon maar dat deze dag héél snel voorbij is!

today_is_not_my_day-359971

XMelX