Openheid door een natuurverschijnsel

De laatste paar weken heb ik heel wat gesprekken gevoerd. Ik heb mensen die ik eigenlijk nog amper ken, wat dichter bij laten komen door ze bepaalde dingen toe te vertrouwen. Als ik je mag en het gevoel heb dat … Lees verder

Vooruitgang ?

 

Heb je dat ook al eens gehad ? Dat je dacht iemand goed te kennen, dat je er van uit ging dat die persoon ook eerlijk tegen je was, dat je geen enkel gevoel van twijfel had over de toekomst met die persoon en je gewoon zeker wist dat hoe moeilijk de tijden ook zijn, je er altijd uit zou komen..

En dan ineens, als een slag bij heldere hemel, alles als een kaartenhuis in elkaar stort ?? En je erachter komt dat je belogen bent, voor de gek gehouden bent en ook nog eens bestolen bent ? Er keihard tegen anderen gelogen wordt over een bepaalde situatie en je ineens in het midden van niets lijkt te staan ??

Ik hoop niet al te veel mensen dit gevoel kennen, want het is naar..       Voor degene die dit wel bekend voor komt, hoe lastig is het dan niet om positief tegen zoiets aan te kijken ?  Je verliest op dat moment al je geloof en vertrouwen in relaties, in eerlijkheid en alles wat daarbij komt kijken, want je bent gewoon bedonderd, keihard voor de gek gehouden!  Het is zo lastig om je instelling dan weer om te gooien en open te staan voor anderen, weer onder de mensen te komen, leuke dingen te doen, nieuwe mensen te leren kennen en je vooral niet af te sluiten voor de dingen en mensen die in je leven komen.

Alles gebeurt met een reden, ook de mensen die je tegenkomt, maar als je in zo´n “dip” zit, dan gaat dat langs je heen, dan zie je niet wat er om je heen gebeurt en sta je niet open voor hetgeen dat voor je staat.

Ik wilde een tijd alleen zijn, tijd voor mijzelf hebben, zien en ondergaan wat er allemaal gebeurt is en alles op het gemak een plek geven. Gesprekken aangaan, fouten toegeven, gevoel tonen, uitleg geven, praten, praten en nog eens praten. Het inzien hoe erg ik mijzelf ben kwijtgeraakt, terwijl ik dacht dat ik mijzelf net gevonden had, was het moeilijkste.. Wat maakt mij nu echt míj ?  Tijd heb ik nodig om dit alles in mijn hoofd op orde te krijgen, om te ontdekken waar ik in alles ben gebleven en het laatste waar ik aan wilde denken, was liefde.. liefde van een ander.

Al snel had ik mijn draai gevonden, keek ik weer positief naar dingen en kon ik in alle rust beginnen met het werken aan mijzelf. Het alleen zijn voelde gek genoeg heerlijk en ik realiseerde mij dat ik nooit echt alleen ben geweest. Was dat het probleem dan ? Heb ik nooit echt tijd voor mezelf genomen, zonder dat er een persoon naast mij stond ? Daar had ik natuurlijk liever in gestaan toen ik een stuk jonger was, want nu ben ik als 38 jarige moeder met 2 kinderen ineens alleen, single. Het idee dat ik als 18 jarige alleen en single was, klinkt mij véél beter in de oren maar helaas is mijn situatie net even anders…

Single zijn bevalt mij echter prima, ik roep al 5 maanden dat ik totaal geen behoefte heb aan een relatie, dat komt vast nog wel maar nu echt nog niet. En ik lig niet onder een steen, ik sluit mij niet meer af voor mensen, ik onderneem genoeg met vrienden en heb ook al nieuwe mensen leren kennen waar ik dingen mee ondernomen heb. Van mij uit was dat puur platonisch, want die behoefte aan liefde had ik gewoon nog niet. Ik haal voldoende liefde uit mijn kinderen, mijn vrienden en mijzelf, daar is geen gebrek aan.

En als het dan ineens toch gebeurt ? Terwijl je nog heel erg vecht in je hoofd dat je voorlopig alleen wilt blijven, dat je tijd voor jezelf nodig hebt.. en er ineens een “maar” om de hoek komt kijken ?

Wat dan..

XmelX

Hoe goed ken je jezelf nu echt..

Fouten, we maken ze allemaal. Soms laten we ons leiden door een gevoel maar zegt ons hoofd iets anders. Persoonlijk volg ik 99% van de keren mijn gevoel, keuzes die je met je hart maakt, zijn altijd de juiste. Niet altijd dus.. je gevoel kan beïnvloed worden door omstandigheden, door personen of door emoties. Bij dat laatste ben ik altijd wel op mijn hoede, ik maak zelden een keuze als ik in een emotie zit. Dan trek ik mij liever even terug of houd ik mij even rustig totdat ik mijzelf weer volledig onder controle heb, bekijk de situatie nog eens en maak dan pas een keuze. Maar zelfs dan ga je soms vreselijk de boot in!

Fouten maken is niet eens zo erg, mits je er ook iets van leert. Als je telkens dezelfde fout blijft maken, dan ben je blind voor wat je doet, alles om je heen en kun je nooit groeien als persoon. Bijna 5 jaar geleden heb ik een enorme beslissing moeten maken, die vanaf het moment dat ik hem maakte een bevrijding voor mij was: scheiden van mijn toenmalige partner, waar ik al 17 jaar bij was. Dat het een moeilijke en zware tijd zou worden, was ik mij zeker van bewust maar ik wist ook dat als ik níets zou doen, ik mijzelf volledig zou verliezen en dat was het niet waard! Het heeft nog vrij lang geduurd voordat ik zeker was van het nemen van deze beslissing en de twijfel kwam met name door mijn 2 kindjes, want ging ik deze achtbaan in, dan nam ik hun daar ook in mee en die overweging heeft mij nog wat slapeloze nachten bezorgd. Ook daarin ben ik er nu 100% van overtuigd dat dit uiteindelijk de juiste beslissing was, want met mij en de kinderen is het vanaf dat moment alleen maar bergop gegaan.

Het goede gevoel dat toen over mij heen kwam, had achteraf gezien ook een nadelig effect. Ik was heel standvastig in het doen wat IK wilde, dit was míjn leven en ik had te lang anderen laten bepalen wat ik het beste kon doen, welke weg ik het beste kon inslaan en hoe ik mijn leven het beste kon leven.. Vanaf nu nam ik de touwtjes in eigen handen, nam ik mijn eigen beslissingen zonder ook maar te willen weten wat een ander daarvan vond en liet ik mij door niemand meer beïnvloeden. Voor mensen om mij heen die mij al langer kenden was het nogal een omslag, ik was keihard, liep dwars over iemand heen als het moest, alles om maar duidelijk te maken dat mij niemand meer, op welke manier dan ook, kon zeggen wat ik moest doen, of wat het beste leek om te doen. Voor mensen die mij niet zo goed kenden, leek er weinig veranderd want zij zagen gewoon Mel, “Die weet wel wat ze wil en doet!” .. ze moesten eens weten hoe lang het heeft geduurd voordat ik dat zelf wist, dat waren mensen die mij totaal niet kenden en waar ik ook meteen afstand van nam. Ik tolereerde niets negatiefs meer, want ik stond positief in het leven en wilde mij dus ook alleen maar omringen met positieve dingen en mensen. Mijn koppigheid en keiharde houding in deze, was achteraf gezien totaal overbodig want men had het ook best geaccepteerd als ik het op een normale, passende en geleidelijke manier had aangegeven.

Je moet nooit iets van iemand verwachten, maar toch verwachtte ik dat het direct werd geaccepteerd door mensen om mij heen en was dat niet zo, dan wist je waar de deur was. Ik voelde mij sterk omdat ik eindelijk gelukkig was, straalde dat geluk volgens iedereen ook uit, maar uiteraard moest men ook aan mijn nieuwe instelling wennen. Bij de één lukte dat wat sneller dan bij de ander, maar werd er een opmerking over gemaakt die ik als negatief opvatte, dan denk ik nu dat ik toch wel een afwijzende houding aannam daartegen.  Ik legde iets op aan mensen, misschien op een niet heel handige manier en daar ben ik zwaar de fout in gegaan. Waarschijnlijk hebben sommigen mij proberen te waarschuwen, een gesprek te voeren met mij waarin ze aangaven waar ik mee bezig was en dat het misschien niet zo handig was, maar dat heb ik dan vast gelijk van tafel af geveegd.

Koppigheid, dat zit er nou eenmaal in, al houd ik vaak genoeg mezelf voor de gek door te zeggen dat ik niet koppig ben.. Dat ben ik zeker wel en dat heb ik op een vrij doortastende manier laten weten ook. Je moet iemand accepteren zoals die persoon is, maar ik snap dat er mensen zijn die zich hiervoor omdraaien en bedanken. Moet ik ze dat kwalijk nemen? Ik denk het niet, want er was waarschijnlijk toch geen doorkomen aan bij mij in die jaren. Bovendien kijk ik liever naar mijzelf dan dat ik met vingers naar anderen wijs. Ik stel mijzelf liever de vraag: had ik iets anders kunnen/moeten doen ? Ja, dat had ik kunnen doen. Het is verder niet aan mij om diezelfde vraag aan anderen te stellen, die vraag moet iedereen aan zichzelf stellen. De kracht is om hier ook een eerlijk antwoord op te geven, eerlijk tegen jezelf te zijn en dingen in te zien. Verwijten maken mogen anderen doen, ik veeg liever voor mijn eigen deur.

tegelwijsheid04133

Karma

Hoe ga je er mee om, als er iemand in je leven is die er alles aan doet om je op welke manier dan ook te dwarsbomen, je leven zuur te maken en je alle schuld in de schoenen te schuiven, verwijten te maken en mensen tegen je op probeert te zetten ?

Er zullen (gelukkig) niet veel mensen zijn die in zo´n situatie zitten, die dus ook geen moment over zo´n dingen nadenken (nogmaals gelukkig) en hier totaal geen antwoord op weten. Troost je, als je wél in die situatie zit, weet je er ook geen antwoord op. Eigenlijk moet je er ook niet teveel over nadenken, dat is je kostbare tijd niet waard. Maar er zijn gewoon momenten dat het zo erg wordt, dat het bijna niet te doen is om dat gevoel naast je neer te leggen. Je voelt je gekwetst, onbegrepen, alleen gelaten, maar ook boos, woest en in staat om dingen kapot te maken. Het gevoel is niet te beschrijven, ik heb er ook echt een hekel aan als mij dit overkomt. Dat wil ik echt niet!! Ik wil geen haatgevoelens jegens iemand hebben; iemand of iets haten past niet in mijn leven. Maar als de kwetsende dingen zich blijven opvolgen, alleen maar met nare, negatieve dingen gegooid wordt, waardoor men zichzelf volledig vrijpleit voor alles en ik voor alle problemen opdraai, dan borrelt de woede gewoon omhoog. Dan kan ik het even niet stoppen en dan wil ik schreeuwen, schelden, gooien met iets, mensen wakker schudden en alle bewijzen op tafel gooien waardoor mij helemaal niks verweten kan worden. Dat wil ik, maar dat doe ik natuurlijk niet. Wat ik dan wél altijd doe is mijn steun en toeverlaat mailen, bellen of aanspreken en mijn frustratie even allemaal eruit gooien. Zij laat mij dan uitrazen en dan gaan we een gesprek aan waardoor ik weer met een nuchtere blik kan kijken naar de situatie.

Ik realiseer mij dan weer vrij snel dat die persoon zo vreselijk negatief leeft, op een niveau zit die lager is dan bijvoorbeeld mijn kinderen (6 en 12 jaar) en “hij” dus eigenlijk te onnozel is om te beseffen wat “hij” eigenlijk doet en aanricht. Karma werkt op deze mensen altijd het beste, de realisatie van iemand die zo narcistisch is zal waarschijnlijk nooit komen en als die al komt, dan zal het zeer waarschijnlijk te laat zijn om de gemaakte schade nog te herstellen. Met narcisten kun je eigenlijk niet omgaan, zij maken hun eigen realiteit en het interesseert hun niet wie en wat zij op die weg allemaal kapot maken, want zij zijn het toch niet schuld. Voor een realistisch persoon als ik is het ongelooflijk om te begrijpen hoe die mensen kunnen leven. Dat is mijn valkuil ook, de onmacht en het niet kunnen begrijpen.

Gelukkig ben ik wel op een punt in mijn leven gekomen, waarin ik valkuilen kan ontwijken, waarin ik ze vaak zie aankomen en de schade daardoor aanzienlijk kan beperken. En als mij af en toe niet lukt om die te ontwijken, heb ik altijd nog mijn wederhelft, die mij blindelings aanvoelt en mij op afstand al rustig kan krijgen. Door onze kalmte en rust in deze situatie, zullen wij er ook het minst geschaad uit komen.

Leugens achterhalen je altijd, net zoals Karma en geloof maar: die zal niet fijn zijn, die is nooit fijn !

“Don´t waste your time on revenge. Those who hurt you will eventually face their own Karma”

MB

2015

Alweer een jaar voorbij. Ik zal niet de enige zijn die vindt dat het enorm snel gaat, zo´n jaar. Zelf ben ik heel blij afscheid te kunnen nemen van 2014, zoals ik dat ook was toen 2013 voorbij was.. beide jaren waren voor mij niet al te geweldig. Ik probeer zo goed als ik kan te kijken naar de leuke dingen die we in het afgelopen jaar meegemaakt hebben, gelukkig zijn er dat nog wel genoeg, maar het was gewoon een zwaar jaar. We hebben allemaal (ja echt, allemaal !!) de nare eigenschap om de negatieve en slechte dingen makkelijker te onthouden en te gebruiken, dan de positieve of leuke dingen. Waarom dat is, geen idee, maar dat is blijkbaar heel menselijk. Ik gruwel mij hieraan, vind het vreselijk!! Zelf betrap ik mij er ook vaak genoeg op, mijn denkpatroon is dan volledig op het negatieve ingesteld, terwijl je hele instelling verandert, alles mooier en leuker wordt, als je dat simpelweg achterwege laat en je focust op leuke, positieve, vrolijke en fijne dingen.

Wat heeft het voor zin om eeuwig na te denken over de dingen die misgaan, die je vervelend vindt of waar je een rot gevoel van krijgt? Je kunt er toch niks meer aan doen, dus waarom zou je er je hoofd nog over breken? Probeer het eens in een ander licht te bekijken, probeer het eens bij jezelf te zoeken en er iets van te leren, het dus omdraaien in iets positiefs. Het is zo simpel (dat lijkt niet zo, dat ís gewoon zo!), maar toch zo moeilijk. Ik neem mijzelf gewoon als voorbeeld, ik ben een vrij positief ingesteld persoon, doe mijn uiterste best om dat ook zo te houden, maar als het eens goed tegenzit, dan is het zo makkelijk die hele manier van denken om te gooien en jezelf als slachtoffer te zien en te zeggen: Ja maar.. (daar beginnen die zinnen altijd mee, let er maar eens op). Of nog erger, denken: Waarom gebeurt mij dit nou weer? Totaal nutteloos om zo te denken, je schiet er niks mee op, sterker nog: als je zo denkt, verandert je hele houding, de sfeer die om je heen hangt en je eigen manier van doen. Dat beïnvloedt dan weer de mensen die om je heen staan, zij pikken dit op (of je het nu wilt of niet), met als resultaat dat de hele sfeer negatief beïnvloed wordt.

Wat je veel beter kunt doen, is zeggen wat je denkt, uit het feit dat je je rot voelt en waarom, laat weten wat je zo moeilijk vindt aan een situatie of de manier waarop je er mee om moet gaat en praat er gewoon over. Zo laat je je naasten weten wat er speelt, snappen ze je beter, kun je er over praten en is dat gevoel veel sneller van je af. Wederom iets wat zo simpel is, maar het uitvoeren ervan toch lastiger lijkt dan men denkt. Het is veel makkelijker weg te duiken in je gedachten, de dingen in je hoofd proberen te regelen (wat 9 van de 10 x toch niet lukt) en het maar bij jezelf te houden. Echter werkt dit altijd veel slechter dan je zelf denkt, want zo weten de mensen die om je heen staan niet wat er is, kunnen ze niet plaatsen waarom je zo neerslachtig bent en begrijpt niemand meer iets van je. Ik geloof niet dat dat de insteek is van dingen oplossen. Je mond open trekken op het moment dat je zo´n gevoel hebt, zeggen wat je denkt op het moment dat het gebeurt en niks in je hoofd laten zitten wat van belang is, dán maak je alles bespreekbaar en kun je veel beter omgaan met tegenslagen.

Ik heb genoeg tegenslagen gehad, al bijna 3 jaar lang moet ik omgaan met een regelmatige tegenslag en heel vaak kan ik daar prima mee omgaan door mijn positieve instelling. Maar zelfs ik ben af toe menselijk om weg te kruipen en te denken dat ik het allemaal niet meer trek, zonder dat te delen met de mensen om mij heen. Ik kan mezelf wel voorhouden dat niemand er dan iets van merkt omdat ik probeer zo normaal mogelijk te doen, maar zo werkt het bij ons (gelukkig) niet. Vaak wordt het al opgemerkt voordat ik het zelf in de gaten heb (dat is best raar soms hahahaha) en het gekke is dat ik er dan elke keer van op kijk dat het zo gemerkt wordt. Denk ik dan echt dat ik dingen bij mezelf kan houden die een last voor mij zijn zonder dat iemand het merkt? Blijkbaar denk ik dat wel, elke keer weer.. maar niets is minder waar en daar kan ik allemaal maar heel blij mee zijn. Dit maakt duidelijk dat ik kan praten over wat ik maar wil, dat ik kan zeggen wat ik maar wil en mijn gevoel over wat dan ook kan uiten, zonder dat hier vreemd, naar of stom op gereageerd wordt.

Ik ben niet van de goede voornemens, als ik iets wil veranderen dan wacht ik niet tot het nieuwe jaar begint, dan begin ik er gewoon meteen mee. Dit is echter iets wat ik echt uit mijn systeem moet gooien, ophouden met weg te kruipen in mijn gedachten en de dingen die in mijn hoofd spoken, ook uitspreken. Het feit dat ik er nu zo over nadenk, dat ik mij bewust ben van mijn hele slechte eigenschap en het dan ook nog net toevallig 2 januari is, zie ik dit dan maar als een goed voornemen voor 2015. Maak mijn leven en het leven van mijn naasten wat gemakkelijker door te zeggen wat ik denk, wat ik voel en wat ik wil.

Voor een ieder die het leest: ik wens iedereen geluk, liefde en gezondheid toe, leef je leven elke dag, geniet elke dag, help een ander die hulp nodig heeft en ben dankbaar voor alles dat je gegeven is.

MB