Week 45 – 2021

Maandag 8 november
Na een uitermate teleurstellende week, begon ik deze week met frisse moed aan een nieuwe! En het ging goed, tot ik in de ochtend een telefoontje kreeg van de schilder die een afspraak wilde maken om mijn badkamer te schilderen. Nu zou iedereen blij zijn als dit gebeurt (zeker als je het niet zelf hoeft te doen en je er niet voor hoeft te betalen), maar de meneer van de woningvereniging die vorige week hier was, had uitgebreid naar mijn badkamer gekeken en foto’s gemaakt. Het is vreselijk verouderd, de leidingen liggen op de muur en de verf op die leidingen bladert enorm. De kit is oud en laat los dus hij was het ermee eens dat het er allemaal niet uitzag. Nu hebben we ook een slechte afzuiging in het huis, waardoor er schimmel op het plafond komt. Een aantal jaren geleden zei iemand van hun werklui dat ik het maar moest deppen met chloor, dan ging het wel weg.. verder konden ze toch niks doen. Lekker gezond allemaal he!? Enfin, hij zei dat het misschien wel even kon duren maar als ik een nieuwe badkamer zou krijgen, dan zou er uiteraard niet nog eerst een schilder komen.
Die komt er dus wel… dus die nieuwe badkamer kan ik op mijn buik schrijven. Mag ik nog langer in die oude zooi zitten, fijn! Ik had wel een pest humeur hierdoor en was blij dat ik na het werk met Mike kon gaan sporten om op andere gedachtes te komen. Dat hielp ook wel. Sport helpt altijd, overal. Na het koken en eten heb ik nog gestreken en daarna ben ik op de bank geploft. Rust.

Dinsdag 9 november
Vandaag was een prettig dag op kantoor, ik kon lekker doorwerken. Eigenlijk wilde ik na het werk gaan hardlopen, maar toen ik de kinderen aan tafel zag zitten, ben ik bij ze gaan zitten om te eten. Daar had ik meer behoefte aan. Na de afwas en het schrobben van het toilet, heb ik een film gekeken. Gertie kwam ook nog langs en het was een heerlijke, rustige avond.

Woensdag 10 november
Ook vandaag rockte ik weer op kantoor en zo kom ik weer helemaal bij met al mijn werk! Top!
Rond half drie ben ik al met Kyra naar Fit for Free gegaan en Mike kwam na school naar de sportschool (rond drie uur) en we hebben samen nog een uurtje gesport. Het sporten wordt steeds leuker zo! Al blijf ik het wel jammer vinden dat ik mijn eigen training meer naar de achtergrond moet duwen om hem te helpen. Misschien moet ik maar tijd maken om mijn eigen trainingen te doen als hij er niet is. Daar moet ik eens voor gaan zitten. Thuis heb ik gekookt en samen gegeten en na het eten hebben we nog een paar potjes Catan gedaan. Dat was echt hilarisch! De kinderen hebben vervolgens een serie gekeken en ik ben gaan schrijven. Maar ook vroeg naar boven gegaan want ik was moe en ik was het denken beu.

Donderdag 11 november
Zoals ik al verwacht had, ben ik vandaag weer opgeschoten met mijn werk en heb ik alles afgekregen. Biedt hoop voor de toekomst. Toen ik thuis kwam, kon ik gelijk aanschuiven, want Kyra had het eten al klaar. Na het eten, de afwas gedaan en daarna naar mijn ouders gegaan. We hadden yoga les maar ik had er helemaal geen zin in. Ik was moe, totaal niet spraakzaam en in tegenstelling tot de andere yoga lessen waar we altijd in een deuk liggen, was het nu een hele rustige yoga les. Ook wel eens lekker en het deed mij wel goed. Thuis ben ik gelijk naar bed gegaan.

Vrijdag 12 november
Om acht uur is Mike naar school vertrokken en ik ben gelijk door de winkel gerend. Daarna heb ik mijn auto bij de garage neer gezet en ben ik naar mijn ouders gelopen. Daar heb ik een kop koffie gedronken en daarna heeft mijn vader mij naar huis gebracht. Ik heb wat telefoontjes gepleegd omdat ik ineens een elektricien aan de lijn kreeg die een aansluiting wilde komen leggen voor een elektrisch fornuis. Dat was toch afgekeurd?? Nou.. niet dus! Ik krijg het gewoon gelegd en het kost mij niks! Ik snap die hele woningvereniging niet meer hoor, echt niet. Maar mij hoor je niet klagen, we hebben snel een afspraak gemaakt en binnenkort ben ik dus met koken van het gas af! Ik heb nog wat gepoetst en toen kwam mijn vader mij weer halen om te gaan sporten. Kyra ging ook mee en we hebben met z’n drieën een uur gezweet (Mike zat op school dus ik kon mijn rondje weer doen! Afzien hoor hahahaaha).
We zijn na het sporten gelijk met auto gaan ophalen, die is weer klaar voor een jaar op de weg (en ik ben weer twee ribben kwijt) en daarna thuis op Mike gewacht. Die kwam helaas beroerd thuis, voelde zich niet lekker en kroop gelijk op de bank. Ik heb gelijk zijn temperatuur gemeten (verhoging) en heb hem paracetamol gegeven. Akelig genoeg kreeg ik eerder deze week een mail van school dat er bij hem in de klas corona was vastgesteld en we onze kinderen in de gaten moesten houden.. het zal toch niet he!

Ik hou het maar in de gaten en blijf hem voorlopig maar paracetamol geven. We hebben met z’n drieën op de bank de oude seizoenen van the masked singer gekeken (Kyra op afstand hahaha). Nadat Kyra naar een feestje is vertrokken, zijn wij naar boven gegaan. Fingers crossed dat hij zich morgen weer beter voelt.

Zaterdag 13 november
Helaas voelde Mike zich vanmorgen nog net zo beroerd, het enige verschil was dat zijn verhoging weg was (zal wel door de lading paracetamol komen). Ik heb in de ochtend dan ook een afspraak gemaakt voor een test, want hij zou het zo maar kunnen hebben. Tot die tijd is het binnen blijven dus. Mijn afspraak met Steph moeten afzeggen (en die had ik al zo lang niet meer gezien 😦 ) en de rest van de middag maar wat gehangen en tv gekeken samen.

IMG_20211113_103900 (Klein)

Mike kreeg troost van Elvis 🙂

Semm en Kyra hadden bij ons afgesproken met vrienden voor een spellenavond dus rond vijf uur zijn Mike en ik verkast naar zijn slaapkamer. Ik ben op zijn bed gaan liggen en hij heeft zich achter zijn pc gezet. Toen ons eten bezorgd werd, kon ik het beneden bij de deur ophalen (ik wilde zo ver mogelijk weg blijven van die vier beneden, want als Mike echt corona zou hebben, dan was de kans aanwezig dat ik het ook had.. ). We hebben dus gezellig gegeten op Mike’s kamer en na het eten ben ik voetbal en Formule 1 gaan kijken.

Eigenlijk hebben we het best leuk gehad zo 😀 Rond half elf ben ik naar mijn eigen slaapkamer gegaan.

Zondag 14 november
Mike voelde zich vanmorgen wel al wat beter, alleen bleef hij keelpijn houden. Ik had vandaag eigenlijk de Groene Loper Run in Maastricht en ik heb lang getwijfeld over dit dilemma. Maar als je niet zeker weet of je iemand kunt besmetten, moet je thuis blijven en je zeker niet in grote groepen gaan mengen. Dus heb ik deze run langs mijn neus laten gaan (vond ik echt vreselijk jammer, want ik had hier echt zoveel zin in! 😦 ). In plaats daarvan ben ik ’s ochtends hier maar een uur gaan rennen. IMG_20211114_093552_753 (Klein)We hadden om kwart voor elf de afspraak in de teststraat en waren ook zo weer thuis. Nu is het afwachten dus. Toen Kyra en Semm beneden waren, zijn we de kerstboom gaan opzetten (zo vroeg? Ja, zo vroeg!) en we hoefden eigenlijk helemaal niet zoveel te doen.

Kyra wordt elk jaar preciezer in het opzetten van die boom, dus we laten het eigenlijk allemaal over aan haar 😛 We hebben zo nog wat versierd in huis en waren heel blij met het resultaat!IMG_20211114_185528 (Klein) Ik heb nog wat gespreken voor mijn vriend en uiteraard ook weer Formule 1 gekeken. Heerlijke dag gehad dus 🙂

Geen slechte week, maar wel jammer van die Groene Loper Run 😦

XmelX

En hoe gaat het met jou?

Het is nu dik drie weken geleden dat onze minister President te kennen gaf dat we maatregelen moesten gaan treffen om dit virus te beperken. Het kwam er eigenlijk op neer dat alles wat met sociaal contact te maken had, gesloten werd. Er werd gevraagd om alleen voor het hoognodige de deur uit te gaan en zelf sociale contanten tot het minimum moest beperken. Anderhalve meter afstand houden, handen vaak wassen en thuis blijven. Als iemand in het gezin bepaalde klachten had, moest men zelfs in thuis-quarantaine. Allemaal voorzorgen die nodig zijn om de capaciteit in de ziekenhuizen aan te kunnen en het virus te beperken.

Uiteraard houd ik mij hier ook aan.. Ik kom nergens meer, behalve bij mijn ouders waar ik soms nog een boodschapje voor doe. Zij komen uiteraard ook nergens.
Ik vind het vreselijk wat er in de wereld gebeurd, hoe dit virus om zich heen heeft geslagen. Maar ik denk dat iedereen heel erg zijn best doet en zich aan de maatregelen houdt. De hele wereld komt samen, de aarde krijgt een reset en het is te hopen dat we er ook wat van leren. Ik heb te doen met de mensen die ziek zijn, de mensen die geliefden hebben verloren zonder misschien ook afscheid te kunnen nemen. Het raakt mij absoluut, net als iedereen gok ik. En iedereen kent ook wel iemand die ziek is geworden, of die iemand verloren heeft… zo heftig is het wel.

Dit is een moeilijke tijd, voor iedereen. De één gaat er makkelijker mee om dan de ander. Sommige zijn aan het klussen geslagen, doen een grote opruiming of kunnen eindelijk hun series kijken waar ze nooit tijd voor hebben gehad. We gaan er allemaal anders mee om.

Ik heb het zwaar. Dat mag ik wel hardop zeggen. Ik kan hier heel slecht mee omgaan.
Vanaf het begin ben ik halve dagen op kantoor gaan werken en de rest van de dag werk ik thuis, omdat ik voor mijn gevoel de kinderen gewoon niet zo lang alleen kan laten. En voor hoe lang? Hoe lang blijft alles gesloten? Dat weet nog geen mens.. Dan zou ik een slechte moeder zijn, dat kon mijn gevoel gewoon niet verwerken.
Maar ik had niet gedacht dat ik zoveel moeite zou hebben om zoveel thuis te moeten zijn en op elkaars lip te zitten. Ik kon normaal even verdwijnen, naar de film, naar een vriendin, even een hapje eten ergens. Gewoon even weg.. Nu kan ik alleen een wandeling naar nergens maken en meestal neem ik mijn zoon dan ook mee, want anders krijgt hij totaal geen beweging. Doordat ik nu ook veel thuis werk, lijk ik ook veel minder tijd te hebben voor andere dingen. Het is net alsof de dag ineens nog maar 20 uur heeft..
De praktijkondersteuner heeft alleen nog telefonisch consult en daar kan ik dus niks mee. Ik hou niet van bellen en ik kan al helemaal niet over zulke dingen praten over de telefoon dus dat is ook opgehouden.
Langzaam begint dit mentaal wel zijn sporen achter te laten.. ik sluit mij af, voel steeds minder en de muren worden hoger en dikker. Ik begin weer achter zo’n pantser te zitten, waar ik jaren in heb gezeten en die ik veilig en prettig vond. Maar dat stopt je groei en dat is nooit goed dus daar wilde ik uit. Daar was ik ook uit en op weg om die groei weer in te zetten (door onder andere therapie), maar alles ligt ineen weer stil…
Ik ben niet blij wat er nu met mij gebeurt, maar ik heb de discipline momenteel ook niet om mijzelf op te rapen en recht te houden. Het lukt mij gewoon niet.
De automatische piloot gaat aan en daar word ik toch echt niet blij van 😦

Hoe gaat het met jullie??

XMelX