Aapjes kijken

Deze zaterdag had ik wat anders gepland dan normaal. Mijn dochter voetbalt altijd op zaterdag en daar mis ik eigenlijk nooit een wedstrijd van, maar vandaag had ik mijn zoon beloofd een middag naar Avonturenland te gaan met een vriendje van hem. Ergens steekt het dan vreselijk dat ik een wedstrijd van mijn dochter moet missen, maar belofte maakt schuld. Gelukkig kwam ze gisteren na de training met het nieuws dat ze na haar wedstrijd met D1, een wedstrijd mee mocht spelen met het C en dat is op groot veld. Ze is nu gewend op klein veld te spelen maar vanaf volgend seizoen moet ze op groot veld en ze gaan haar nu dan al af en toe meenemen blijkbaar, zodat ze al kan wennen. Die wedstrijd begin om half 4 en daar kan ik dus wél nog een groot deel van zien. In gedachte heb ik een blij sprongetje gemaakt, wat het stekende gevoel ook prompt deed verdwijnen 🙂

Momenteel zit ik nog in Avonturenland en de jongens zijn al anderhalf uur aan het spelen, ik heb inmiddels al een boek uit waar ik aan begonnen was (de Colorado Kid van Stephen King) en om mij heen kijkend vroeg ik mij af hoe ik in hemelsnaam de tijd moet doden tot half 4… Voordat ik het in de gaten had was er al een half uur voorbij, zonder enige verveling is rondkijken hier waar leedvermaak! Denk dat het half 4 is voordat ik er erg in heb 😃.

Er druppelen steeds meer ouders met kinderen binnen en er zijn een uurtje geleden 2 vrouwen tegenover mij komen zitten, duidelijk moeder en dochter. Ze hebben 2 jongens bij zich, eentje van een jaar of 6,7 en de ander is een jaar of 3 schat ik.. Je zou het niet zeggen aangezien hij gewoon de hele tijd rond rent met een speen in zijn mond! ( jaaaaa echt.. Hij praat zelfs met zijn speen in zijn mond en zijn moeder verstaat hem ook nog.. Best knap op zich). Enfin de kinderen gaan gelijk spelen en je ziet bij de jongste al een kwijlstraal langs zijn mond lopen, een leuke bijwerking van spenen (bleghz!) en de twee vrouwen kijken wat rond. Allebei hebben ze behoorlijk overgewicht, de oma heeft een topje aan en laat daardoor heel trots haar getatoeëerde armen zien, daaronder een strakke broek tot aan haar knieën waardoor haar behoorlijk flinke benen (en putten) ook goed zichtbaar zijn. Begrijp

mij niet verkeerd, ik heb niks tegen flinke of dikke mensen, ik veroordeel niemand want het kan altijd redenen hebben dat ze zo flink zijn en in mijn ogen is ieder mens “mooi”.  Maar als je dan wat overgewicht hebt, doe jezelf en anderen dan wel het plezier om je ernaar te kleden.. Dat is toch niet zo moeilijk?!

De appel valt niet ver van de boom, want de dochter is eveneens gekleed in een zwarte strakke broek tot haar knieën (en dezelfde oneffenheden) en een zwart shirt, met een kort mouwtje. Het doet mij pijn te zien hoe strak het mouwtje om haar arm zit en ik vraag mij dan ook af of ze hier geen last van heeft, want het priemt echt behoorlijk in haar vel. De tatoeages zitten bij haar niet op haar bovenarm maar op haar borst, die door de ver open gesneden decolleté toch iets teveel zichtbaar zijn. Al met al is het nou niet bepaald een genoegen dit in mijn directe blikveld te hebben en niet om het feit dat ze dik zijn, want dat zal mij een worst zijn, maar wél vanwege hun kleding en hoe ze het dragen. Moet ik er nou respect voor hebben dat ze zich zo durven te kleden en zich niks van een ander aantrekken of moet ik nou denken dat dit echt niet kan? In het uurtje dat ze hier zijn heb ik al vlaai voorbij zien komen, koffie met heel veel slagroom, snoep, chips en friet met snacks. Daarom laat ik de kinderen altijd eten voordat we ergens heen gaan hahahahahaha.

Over het algemeen zijn het niet de ouders die echt opvallen, maar meer de kinderen en hun gedrag tégen de ouders. Schreeuwen, stampvoeten als ze iets niet krijgen “ik wil” in plaats van “mag ik alsjeblieft” , het volledig negeren als de ouders iets vragen en een vreselijk grote mond, waarbij ik mij afvraag hoe je het in hemelsnaam zover kunt laten komen dat kinderen zó tegen je praten!

Het is echt net alsof je in een dierentuin bent, de tijd vliegt voorbij zonder dat je iets anders doet dan kijken…

Aapjes kijken 😛

*MB*

Rest in Peace Kleine Man.. #Papillon

Zondag 1 maart 2015..

We hebben net ons ontbijt op en genieten even van de rust in huis, ik zit op mijn stoel met een heerlijke kop koffie en mijn vrouwtje zit op de bank, bezig op haar Ipad toen ze ineens de opmerking maakt “Och kijk, er is weer iets aan de hand in de flat. Daar staat een ambulance en zo te zien ook politie.” Ze ziet nog net de ambulance-broeders over de galerij van de flat rennen en een huis in gaan, waar ook al een aantal politie agenten staan. Na een minuut of 10 komen de hulpverleners weer naar buiten en gaan in een rustig tempo weer naar beneden, nog een kwartiertje later rijden ze weg. De politie echter blijft staan, we zien weinig beweging bij de politieagenten, ze lopen soms heen en weer, maar blijven veelal bij één deur staan. We hadden toch wel door dat er iets aan de hand moest zijn dus bleven we het hele tafereel bekijken. Circa een half uur nadat de ambulance weg was gereden, reden er ineens 3 busjes achter elkaar het parkeerterrein op voor de flat. Onze eerste reactie was: “Oh oh, daar is iets niet goed…”. We zagen heel wat mensen uitstappen met dozen en koffers, de flat inlopen en uiteindelijk betreffende woning waar al zoveel politie stond, inlopen. Uiteraard hadden we wel in de gaten dat er iets aan de hand was, maar wát hadden we geen idee van. Nieuwsgierig bleven we kijken of we iets konden zien en ondertussen maakten we ons eigen scenario van wat zich daar nou kon afspelen. Misschien zat er iemand vast, of hield iemand wel een persoon vast, gewond was niemand want anders was de ambulance niet weg gereden, zou er iemand vermoord zijn ? nee, dan had de politie de boel wel afgesloten… er gebeurde wel vaker wat in die flat, daar wonen ook mensen die er nogal om vragen dus politie kwam er regelmatig, maar hier konden we geen touw aan vastknopen.

We hebben een tijdje zitten kijken en tussen de middag zijn we een aantal uurtjes weg gegaan. Toen we terugkwamen (rond de klok van 3 uur) en zagen dat er inmiddels heel wat mensen stonden te kijken en er dus nog altijd heel wat te doen was in de flat, besloten we onze overbuurvrouw maar eens in te schakelen. Zij kent wel wat mensen in die flat en mijn vrouwtje is samen met haar richting de flat gelopen om eens te vragen wat er nou allemaal aan de hand was. Ondertussen ben ik de was gaan vouwen en na nog geen 5 minuten stond mijn vrouwtje alweer, zwaar ademend onder aan de trap en vertelde mij dat een moeder haar zoontje om het leven had gebracht..  “Wát ???” dat was mijn eerste reactie, want dit is niet iets wat je verwacht, laat staan wat je horen wilt! Ik ben naar beneden gelopen en heb gevraagd wat er dan in hemelsnaam gebeurd was. Veel meer dan dat was er niet bekend, de moeder was al opgepakt en het kindje (7 jaar) lag nog in de woning. Dat waren al die mensen dus aan het doen met de koffers en dozen, sporenonderzoek.  Ik was sprakeloos, kon niet geloven wat ik net hoorde. Een moeder die haar eigen kind van 7 vermoordt? Je kent de situatie natuurlijk niet, het zal vast wel een probleemgezin geweest zijn, want iemand met een normaal verstand doet zoiets niet, maar dan nog.. Ik ben vanuit de woonkamer naar de flat gaan kijken en de hele situatie greep mij als een wurgslang om mijn nek. Daar hebben we de hele ochtend naar staan kijken.. het scenario van moord klopte, een moeder die haar kind heeft vermoord, op ± 100 meter afstand van waar ik stond… Ik kon het niet geloven en heb echt vrij lang uit het raam naar de flat gekeken. Tot het moment dat ik een zwarte auto zag aankomen die richting de flat reed en tegen mijn vrouwtje zei dat dit waarschijnlijk de auto was waarin het jochie vervoerd zou worden. Het duurde even maar inderdaad, rond 17:00 uur reed een brancard over de galerij richting betreffende woning en even later kwam het akelige moment, de brancard werd richting uitgang geduwd, deze keer lag er een zwarte zak op waar een knulletje van 7 levenloos in lag. De rillingen liepen over mijn rug, de slang die ik om mijn nek voelde trok zijn spieren nog eens wat steviger aan en ik voelde tranen opwellen in mijn ogen, wat een V R E S E L I J K aanzicht was dit!

We hebben die avond ongeveer elk nieuwsbericht gekeken en gelezen omtrent dit voorval, maar we hoorden ook al van onze overbuurvrouw dat er wel vaker problemen waren bij die vrouw, zoals je eigenlijk altijd hoort als het over dramatische gebeurtenissen als deze gaat. Een ouder die kind(eren) vermoordt en daarna de hand aan zichzelf wil slaan, die dingen roept als “Als ze mijn kind wegnemen doe ik hem/haar en mijzelf iets aan!”. Die dreigementen resulteren steeds vaker in gruwelijke daden zoals deze.. Ik zie het steeds vaker op het nieuws en dan vind ik het ook onbegrijpelijk: maar waarschijnlijk omdat dit zo vlakbij gebeurd is, heeft het zo´n enorme impact op mij gehad. Ik hunkerde naar een omhelzing van mijn zoontje van 6, dus toen hij thuis kwam van een weekend bij zijn vader, heb ik hem vastgehouden, zijn geur opgesnoven en toen ik hem aankeek, kon ik mij in geen verste verte voorstellen dat ik hem ooit iets zou kunnen aandoen… Hoe kun je dat doen!? Hoe kun je zoiets goeds, puurs, moois en liefs iets aandoen? Die vraag is de hele avond blijven hangen, sterker nog: ik vraag het mij nu nog af en een antwoord is er ook niet op te geven.

Papillon, een jochie van 7, volgens mensen die hem kenden het liefste jongetje die geen vlieg kwaad deed. Hij is de dupe van de maatschappij, want het is de maatschappij die mensen slecht maakt ! We worden allemaal goed geboren, zonder uitzondering. Mijn beide kinderen hebben maandagavond een knuffel gelegd bij de brug van Zeswegen, uit respect voor Papillon, uit medeleven voor degene die hij achterlaat en uit liefde voor de medemens.

Waar gaat het toch naar toe met deze wereld.. wanneer gaan we eens voor elkaar zorgen in plaats van elkaar zoveel pijn te doen?

MB

Bioscoop

Afgelopen vrijdag zijn we met heel veel zin naar de bioscoop gegaan, het derde deel van The Hunger Games, Mockingjay part I was de dag ervoor in première gegaan en die moesten we dus echt zo snel mogelijk zien. Deel I en II hebben we beiden meerdere malen gezien en we konden echt niet wachten om dit deel ook te zien.

Bepakt met enkel een fles Iced tea Green, zochten we een plekje in de zaal en omdat we vrij vroeg waren hadden we ook een mooie bemachtigd: in het midden en niet te dicht bij het scherm. Kon toch niet meer stuk! Als we eenmaal zitten, zetten wij altijd onze telefoon op stil en stoppen we hem terug in de tas. Elke keer verbaast het ons weer, dat wij echt (bijna) de enige in de zaal zijn, die na de telefoon op stil te hebben gezet, de telefoon ook daadwerkelijk wég stoppen. Tot het licht begint te dimmen en de voor-filmpjes starten, zit men driftig op de telefoon. Het komt blijkbaar niet in iemand op om gewoon eens met degene met wie je naar de bioscoop gaat, te praten. Geen appjes, filmpjes, games of wat dan ook, maar gewoon eens praten, face 2 face. Zou men toch eens wat vaker moeten doen LoL. Het werd toch al best druk in de zaal, mensen bleven binnen komen en sommige grotere groepen hadden al wat moeite om een plek te vinden waar ze alleen in één rij konden zitten. Nog voordat het licht begon te dimmen, kwamen er een drietal dames onze rij ingelopen, naast Carolien waren nog 5 plaatsen vrij, naast mij nog 2 en naast mijn 2 lege stoelen zat een ander koppel. Één van die 3 vrouwen keek naar de plaatsen naast mij en zei “Daar kunnen we zitten, zijn nog precies 3 plaatsen over”. Ik keek nog eens goed naast mij, maar zag toch echt maar 2 stoelen vrij, mijn tas lag op één stoel en de tas van een ander lag op de andere lege stoel. Ze zal het niet goed gezien hebben, dacht ik nog. Ze waren nog wat met elkaar aan het bespreken, maar ik lette er verder niet op en had mijn tas al op mijn eigen schoot gepakt, zodat ze in ieder geval daar gewoon konden gaan zitten. Toch leken ze zich ineens te vinden in de vrije plaatsen naast Carolien en toen weer diezelfde vrouw een opmerking maakte, kon ik het niet laten om mijn mond ook maar even open te trekken. “Ja, dat is zo irritant, als iedereen gewoon aansluit in de rij, hoef je ook niet zo te zoeken.” Ik leunde naar voren en gaf van repliek: “Hier zijn 2 vrije stoelen, geen 3.” De vrouw keek geschrokken op en zei een beetje gepikeerd: “oh, oke”. Waarnaar ik nog vrij hard tegen Carolien zei dat ze misschien gewoon wat eerder moeten komen als ze de beste plaatsen willen hebben. Vind je het gek dat je alleen aan de zijkanten nog plaats vindt, als je 1 minuut voor start van de film binnen komt. Ik ga echt niet opschuiven als ik er al een kwartier zit, daarvoor ga ik juist wat vroeger!! De zaal zat goed vol en het was ook best een rumoerige zaal, maar toen het licht uit ging en de film begon, interesseerde het mij totaal niet wat anderen deden: ik kwam voor de film en daar had ik zin in ! Het gedeelte voor de pauze was best een beetje saai eigenlijk, het moest allemaal nog op gang komen en je merkte wel in de zaal dat er hier en daar een woordje gewisseld werd, mij stoort dat totaal niet want ik zit ook wel eens met Carolien te praten onder een film (wel met een zachte stem uiteraard). Helemaal rechts in onze rij zat een groep die echt heel onrustig was, maar ook daar kon ik mij niet aan storen, je hoorde ze wel maar als je op de film let, moeten die sporadische geluiden je totaal niets doen. Echter zaten er voor ons wat dames die daar wél een probleem van maakten en ineens heel kinderachtig “Ssssssttt!!” begonnen te roepen. Hahahahahaha, het eerste wat ik dacht was: are you kidding me ?! Ga je nou serieus Sssst roepen in een bioscoop, omdat er af en toe eens een geluid vanuit de zaal komt !? Niet veel later dan die Sssst van de mevrouw voor ons, was het pauze en toen het licht weer langzaam aan ging zei ik heel hard (extra natuurlijk) “Gelukkig, mogen we tenminste weer wat zeggen” waarop Carolien zei: “Ja, hoeven ze tenminste geen Sssst meer te roepen”. De betreffende dames voor ons keken achterom en wij keken vrolijk terug met een afwachtende blik. Helaas zijn mensen niet zo van het directe contact, dat bleek deze avond wel weer. Men roept graag iets in het openbaar, maar direct iemand aanspreken op iets zit er niet vaak toch niet meer in. Het bleef in hun geval dus ook alleen bij kijken naar wie dit zei en verder niets. Oké, in dit geval sprak ik betreffende dame ook niet direct aan, maar haar Sssst was dan ook niet voor mij bedoeld, dus moest ik mij eigenlijk buiten deze discussie houden. Ik kon het echt niet laten om een opmerking te maken over zoiets kinderachtigs als die Ssssst. De vrouw eerder op de avond duidde duidelijk wel op ons, omdat zij vond dat het belachelijk was dat wij niet waren doorgeschoven en dan reageer ik ook persoonlijk op iemand.

Voordat de film weer hervat was, kwam de Sssst-mevrouw terug en begon heel stoer te vertellen aan haar vriendinnen dat zij dit geklets had gemeld bij de balie, ze zouden het even komen controleren tijdens de film. Whoehahahahaha, hoe sneu kun je daadwerkelijk zijn zeg !? Ik moest er zo om lachen, Carolien had al dat geklets niet meegekregen en toen ik haar vertelde wat ze gedaan had, draaide haar ogen weg. Sneu !! Het licht ging weer uit, de film begon weer en alsof de hele zaal het met ons eens was, kwam er ineens vanuit alle hoeken een Sssst tevoorschijn hahahahahahaha, geniaal! Betreffende zeurkous zat zich vast op te vreten van ergernis hahahahahaha. Wij konden er natuurlijk hartelijk om lachen en hebben nog genoten van de film, want het tweede deel was beduidend spannender dan het eerste deel!

Een zeer geslaagde bioscoopavond, dat absoluut. En zelfs in een bioscoop merk je dat mensen elkaar gewoon wat meer in hun eigen waarde moeten laten, niet te snel moeten oordelen en commentaar moeten geven, maar gewoon eerst eens naar zichzelf moet kijken voordat men hun mening zo resoluut in een opmerking de wereld in gooit. Respect people and you will be respected.

MB