Week #29

Maandag heb ik na mijn werk Kyra naar haar mentor van school gebracht, zij had een barbecue georganiseerd bij haar thuis met de hele klas (2 Atheneum). Grappig is dat Kyra´s mentor een goede kennis van ons is, waar wij … Lees verder

Kerstmis 2015

Kerstmis had ik heel rustig gepland. Kerstavond bij mijn ouders samen met mijn broer en hun kinderen (na 4 jaar geen kerst met hun te hebben gevierd.. heel apart weer). Het was met name voor de kinderen een onwijs leuke … Lees verder

Wat een weekend :o

Na een behoorlijk pittig weekend te hebben gehad, kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik er niet meer zo heel goed tegen kan :P.

Vrijdagavond had ik een vriendin op bezoek die ik echt al veel te lang niet meer gezien en gesproken had en we hadden dus behoorlijk wat in te halen. Ze kwam rond 21:00 uur en ineens was het 01:30 uur 😮 We hadden het niet eens door, (geeft alleen maar aan dat we inderdaad heel veel bij te praten hadden 🙂 ) dus dat was al een latertje.

Zaterdagochtend gewoon weer om half 8 wakker en na een hele gezellige dag met mijn meisje en buurvrouw, kwam tegen de avond een andere vriendin van mij op bezoek. We hadden een gin-tonic-night gepland… Dat is een drankje dat wij beiden ontzettend graag drinken, maar omdat we het eigenlijk nooit in huis hebben, hebben we er maar gewoon een Event van gemaakt :). Ook mijn buurvrouw kwam nog eentje drinken en het werd al gauw één grote, melige boel. Ook Kyra die met een vriendinnetje aan het Dubsmashen was, kwam met hilarische filmpjes aan. We hebben echt enorm gelachen, het ging soms echt nergens over, maar dat maakte de lol niet minder. 02:30 uur lagen we in bed en hebben we echt nog maar een bodempje Gin in de fles gelaten.. dus we hadden genoeg gehad, wat ook wel te merken was aan hoe we uiteindelijk in bed zijn gekomen hahaha.

Om half 8 gingen mijn luiken weer open, maar niet van harte.. Oef.. Ik had gelukkig geen hoofdpijn, was ook niet misselijk, maar ik durfde mij ook niet te bewegen in verband met mijn buik die vreselijk pijn deed (het was weer die tijd van de maand). Om half 9 zijn we opgestaan (vééél te vroeg natuurlijk) en ik ben een ontbijtje gaan maken. Lekker kopje thee, warm broodje met een gebakken eitje erbij, daar knappen we vast van op. We hadden gek genoeg weinig last van de enorme hoeveelheid alcohol die we tot ons hadden genomen de avond ervoor (daar ik normaal de dag erna volledig OUT ben!) dus het ging allemaal vrij goed. Mijn buik was echter de storende factor van die dag en ik heb dan ook wel een tijdje met een warme kruik op mijn buik op de bank gelegen. In de middag ben ik nog een lekker stuk gaan wandelen met de buurvrouw, want het weer was gewoon te mooi om binnen te blijven. Dat heeft mij ook wel goed gedaan, al bleef mijn buik mij parten spelen.

Door de 2 korte nachten, merkte ik toch wel dat mijn lichaam behoorlijk moe was, dus toen ik Mike om 20:00 uur naar bed bracht, ben ik zelf ook maar boven gebleven en ben ik mijn bed in gekropen. Ik denk niet dat ik heel lang wakker ben gebleven, want ik heb geen idee meer wat ik nog op tv heb gekeken. Ergens rond 22:00 uur heb ik half slapend de tv uit gezet en ben ik weer in een hele diepe slaap gevallen. Dat had ik ook nodig!

… en om 04:30 uur ging de wekker af.. *zucht*.. waarom heb ik mijzelf dit aangedaan om net vandaag die uitdaging aan te gaan om eens om 04:30 uur op te staan en te kijken of ik dat normaal vol kan houden.. Belofte maakt schuld, dus ik ben gewoon opgestaan en heb mij bezig gehouden tot 07:15 uur voordat ik Mike wakker ben gaan maken. Het klinkt nu alsof dat heel simpel was, maar van 04:30 uur tot 07:15 uur is best een lange tijd om te overbruggen.. zeker als je dan eigenlijk liever nog even je warme bed in wil kruipen. Maar ik heb woord gehouden en ik heb het volgehouden!

Mijn werkdag gisteren verliep best soepel en gezellig als altijd. Eenmaal thuis stond Kyra al druk te koken, ze had weer iets nieuws gevonden dat ze wilde uitproberen en dan lijkt het net alsof er een bom is ontploft in de keuken 🙂 Ik vind het heerlijk als ze zo bezig is, dus laat haar vooral haar gang gaan. Na het eten moest ik met Mike naar zwemles en nadat ik hem om 20:30 uur in bed had gelegd, heb ik samen met een vriend nog een aflevering van Under the Dome gekeken. 21:15 uur ging hij naar huis en toen kwam mijn buurvrouw nog even langs. Helaas moest ik ook nog de afwas doen, dus tussen het kletsen door hebben we samen even de afwas gedaan (altijd behulpzaam, mijn buurvrouwtje).

Uiteindelijk lag ik pas om 23:00 uur in bed en ik dacht dat ik net zoals zondagavond vrijwel direct zou slapen.. niets was minder waar helaas 😦 . Ik heb stug mijn ogen dicht gehouden, hield mijn mantra vol, maar ik kwam simpelweg níet in slaap! Om 00:30 uur heb ik een boekje gepakt (er ligt altijd pen en papier op mijn nachtkastje) en ben gaan schrijven. Mijn eerste gedachte schreef ik op, ik las het na en ben op dat onderwerp door blijven schrijven.. 4 pagina´s en 3 kwartier later heb ik alles weer weg gelegd en ben ik weer in mijn slaaphouding gaan liggen, heb ik mijn ogen gesloten en bleef ik de woorden: “je bent moe en valt nu in slaap” herhalen tot ik uiteindelijk ook echt in slaap ben gevallen. Het was een weekend met behoorlijke indrukken, veel informatie die ik duidelijk nog niet op een rijtje heb en die mij uit mijn slaap houden.

Dat wordt veel schrijven de komende tijd, zeker om meer van zo´n slapeloze nachten te voorkomen!

Helpt schrijven jou ook als je heel veel in je hoofd hebt ?

XMelX

Pijnlijk genot

Ik hou van sport!

Zolang ik mij kan herinneren doe ik ook al aan sport. Als jong meisje van een jaar of 8, 9 zat ik op judo, samen met mijn broer. Dat heb ik gedaan tot ik een jaar of 15 was denk ik. 2x per week trainen en op zondag meestal een toernooi. Ik heb heel wat medailles en bekers gewonnen, maar toen mijn broer er geen zin meer in had ben ik ook maar gestopt. Mijn judo-leraar van toen is naarmate ik ouder werd, een goede vriend geworden, eentje die ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven zal hebben, want door al bijna 30 jaar heen zijn we nog altijd goede vrienden en staan we voor elkaar klaar door dik en dun!

Na de judo periode heb ik American Football ontdekt, die sport is echt geweldig maar voor zo´n petit vrouwtje als ik bijna niet te doen om daadwerkelijk de sport uit te oefenen. Ik heb het wel geprobeerd, (was een verdomd goede receiver ook!) maar een kleine 55 kilo is natuurlijk voor de gemiddelde kerel die deze sport beoefent, een veertje die hij weg kan blazen. Dus voor mijn eigen veiligheid ben ik maar overgestapt op voetbal. Ik trainde 2 x per week, wedstrijd op zondag, was trainster van een meisjesteam en die hadden op zaterdag altijd wedstrijd, dus stond gewoon 6x per week op het voetbalveld.  Achteraf gezien was voetbal ook niet zo´n goede keuze want die sport heeft mijn knieën nogal verpest, maar ik was dol op voetbal en heb die sport ook altijd met heel veel plezier beoefend! Ook niet geheel onverdienstelijk, ik had behoorlijk wat doelpunten op mijn naam staan en mijn snelheid liet menige verdedigster gefrustreerd achter, maar uiteindelijk moest ik ook daar mee ophouden, vanwege een gescheurde kruisband. De intentie om verder te spelen na de operatie was er zeker wel, maar inmiddels had ik ook al een dochtertje en was de operatie (kruisbandreconstructie) niet geheel volgens planning gegaan, waardoor mijn knie een heel zwak punt bleef. Voetballen was geen optie meer.

Daarna heb ik nog wel wat gesport (crosstrainer, trilplaat, zwemmen), maar dat was toch niet zo mijn ding. In een fitnessruimte, met al die opgepompte kerels die zichzelf bewonderen in de spiegel en barbies die in hun nieuwste outfit gezellig komen buurten en degene die de beweging wél echt nodig hadden maar wat arrogant bekeken.. ik had er een hekel aan! Toen hield het dus al snel op met mijn beweging.. je krijgt kinderen, leven wordt hectisch, lichamelijk kan je de dingen die je echt leuk vindt niet meer en dan word je lui ! We beweren allemaal dat het niet zo is, maar echt.. we worden lui !!

Na jáááááren van niks doen, ben ik een tijdje geleden begonnen met Yoga, dat wilde ik al heel lang maar als je niets onderneemt dan gebeurt er ook niets. Dus ik heb mijzelf onder de kont geschopt en was na de proefles al verkocht. Het is geen sport waar je bezweet van thuis komt of een enorme conditie mee opbouwt, maar je bent wel heel bewust met je lichaam bezig en dat is momenteel in mijn leven veel belangrijker dan intensieve sport.

Ook af en toe een wandeling maken vind ik heerlijk, maar dat vinden mijn kindjes nogal saai dus dat doen we niet zo heel vaak. Tot ik vorige week met iemand had afgesproken die een wandeling samen gepland had. Ik dacht: Oh lekker! een stukje wandelen! Dus ik had mijn makkelijkste wandelschoenen aangedaan en ging enthousiast richting Maastricht. Na een kort gesprek zijn we gestart met lopen en hij zei dat het een wandeling was van ongeveer 8 kilometer… dat klonk in mijn oren niet zo heel lang.. dik 2 uur later dacht ik daar wel anders over!! De omgeving waar we liepen was geweldig, prachtige uitzichten zo nu en dan, midden door de bossen gelopen, langs weilanden, manoeuvrerend langs grote modderplassen, leuke gesprekken tussendoor, dat was oprecht mooi en leuk om te doen!  Maar ooooooh wat was ik blij toen we eindelijk aankwamen op ons eindpunt en ik even mijn voeten kon laten rusten! Mijn knie heeft het lang goed volgehouden, maar na de daling op de trappen begon hij wat tegen te werken en mijn gemakkelijke schoenen voelde toen ook niet meer zo gemakkelijk! Ik weet nog dat ik bijna aan het eind van de wandeling dacht: ik ben benieuwd of ik straks nog kan lopen als ik even gezeten heb. Na een heerlijke cappuccino en een lekker broodje, was het weer tijd om naar de auto te lopen en richting huis te rijden, maar dat “naar de auto lopen” was inderdaad wel een hels gevoel! De onderkant van mijn voeten voelde aan als één blaar en ik zei al lachend als een boer met kiespijn “oooh, mijn voeten doen nu wel pijn!” Het was echt maar een klein stukje naar de auto maar ik was blij toen ik eenmaal ín de auto zat!

De dagen erna waren het niet veel beter 🙂 De avond na de wandeling waren het nog altijd alleen mijn voeten die pijnlijk aanvoelden, maar de dag erna leken de spieren in mijn rug en benen tegen alles te protesteren. 2 dagen na de wandeling waren mijn billen, heupen en nog altijd benen aan de beurt. Ik had nooit gedacht dat ik die spieren ooit nog eens zo zou voelen en toen kwamen ineens hele fijne herinneringen terug.. spierpijn! Voor de meeste een ware kwelling maar ik vond spierpijn meestal echt een genot! Aan het eind van een week vol sport, kon je op je vrije dag bijna je bed niet uit, voelde je benen als betonnen blokken en voelde je elk spiertje in je lichaam trekken!! Heerlijk vond ik dat, zeker als ik die spieren nog eens extra oprekte en die spierpijn heel even nog heftiger aanvoelde.. Ik dacht dat ik dat nooit meer zou voelen en deze week heb ik het dus weer mogen voelen!! Door gewoon te wandelen 🙂

Zo kan beweging, een wandeling, leiden tot puur genot, een leuke middag en een mooi verhaal om te vertellen 🙂

Thanks Bart 😉

MB