Corona Moe !

Ik begin langzaam toch echt Corona moe te worden.
Als je er met een helder hoofd en logische denkwijze naar kijkt, dan sta je toch soms echt voor raadsels. 
Toen ik bijvoorbeeld een aantal weken geleden hoorde dat mijn zoon weer naar school mocht voor lessen (dan wel maar twee keer per week, maar toch!) was ik blij! Simpelweg omdat ik het fijn vond dat hij weer onder de mensen kon komen, dat hij weer irl kon sparren met leraren en klasgenoten. Het binnen zitten is niet goed voor zijn emotionele vooruitgang, dat is nou eenmaal bij alle mensen zo. En zeker voor de kinderen, die moeten gewoon met hun leeftijdsgenoten kunnen zijn. Ik vind dat heel belangrijk ik ieder geval. 
Hoewel mijn zoon het prima vindt om thuis les te krijgen (het is een echt binnen-kind), ging hij toch met een kriebel in zijn buik weer naar school. Stiekem toch wel leuk om zijn klasgenoten en leraren weer te zien. 
Wat blijkt nou !!! (en serieus: mijn mond viel open van verbazing!)
Ze zitten met hun groep in de klas, samen met hun mentor en krijgen in dat lokaal ONLINE LES !!! 
Mij valt dus niks meer in… 
Ze moeten dus naar school gaan, om daar vervolgens online les te krijgen? 23 kinderen in een klas, met koptelefoons op en starend op hun laptop, terwijl de mentor ook in de klas zit en online les geeft aan andere leerlingen ???
Schei toch uit mensen!!! 
En dan krijg ik voor het weekend ineens een mail dat er een drietal leerlingen in klas vier zijn, die Corona blijken te hebben en aangezien leraren hier ook mee in aanraking zijn geweest (eindexamenklassen krijgen wel gewoon les), wordt de school 10 dagen gesloten. 
WAAROM??? Ze krijgen toch online les??? What the fuck?!?!

En zo heb je nog meer van die “maatregelen” die gewoon niet kloppen.. er worden appels met peren vergeleken en blijkbaar vinden ze dat in de regering heel normaal maar wij “normaal” denkende mensen hebben hier toch echt wel een andere mening over. Het klopt niet.. het heeft nooit geklopt. 
En ik begrijp echt wel dat vorig jaar toen het allemaal begon, regeringen niet goed wisten wat ze nu moesten doen. Dit was tenslotte niet een scenario die zich vaak voordoet. Maar blijkbaar hebben we in een jaar niet veel meer geleerd dan idiote conclusies trekken en maar wat doen. 

Ik kan er niet meer van maken, ik ben er klaar mee en wil gewoon weer kunnen doen wat ik wil. Ik ben niet iemand die extreem veel onderneemt, maar als je mij een jaar berooft van het spontaan naar een bioscoop kunnen gaan, of spontaan een terrasje doen of een hapje eten. Een avondje gezellig naar mijn vriendin gaan zonder op te klok te hoeven kijken, of met mijn moeder yoga doen op een donderdagavond; en dat we na dat jaar nog geen stap verder zijn omdat Nederland ineens niet meer weet hoe ze grootschalig moeten inenten en dus de economie maar gewoon stil blijven leggen, dan geloof ik er niet meer zo in en word ik heel kriebelig. 
Dit gaat economisch ook nog veel gevolgen hebben. Dat voelen we nu al, maar dat gaan we nog jaren voelen. Dit gaat nog een klapper geven en ik kijk dan ook niet uit naar de komende jaren. 

Waar ik wel naar uit kijk, is dat ik weer in een bioscoop kan zitten, op het terras kan zitten met een drankje en wat tapas. Dat ik weer de stad in kan lopen en een winkel ik kan gaan als er nieuwe schoenen gekocht moeten worden (want nee: ik koop niet online!!!). De normale dingen, het normale leven.. 
Ik snak er naar, want ik ben echt Corona moe!

XmelX

En hoe gaat het met jou?

Het is nu dik drie weken geleden dat onze minister President te kennen gaf dat we maatregelen moesten gaan treffen om dit virus te beperken. Het kwam er eigenlijk op neer dat alles wat met sociaal contact te maken had, gesloten werd. Er werd gevraagd om alleen voor het hoognodige de deur uit te gaan en zelf sociale contanten tot het minimum moest beperken. Anderhalve meter afstand houden, handen vaak wassen en thuis blijven. Als iemand in het gezin bepaalde klachten had, moest men zelfs in thuis-quarantaine. Allemaal voorzorgen die nodig zijn om de capaciteit in de ziekenhuizen aan te kunnen en het virus te beperken.

Uiteraard houd ik mij hier ook aan.. Ik kom nergens meer, behalve bij mijn ouders waar ik soms nog een boodschapje voor doe. Zij komen uiteraard ook nergens.
Ik vind het vreselijk wat er in de wereld gebeurd, hoe dit virus om zich heen heeft geslagen. Maar ik denk dat iedereen heel erg zijn best doet en zich aan de maatregelen houdt. De hele wereld komt samen, de aarde krijgt een reset en het is te hopen dat we er ook wat van leren. Ik heb te doen met de mensen die ziek zijn, de mensen die geliefden hebben verloren zonder misschien ook afscheid te kunnen nemen. Het raakt mij absoluut, net als iedereen gok ik. En iedereen kent ook wel iemand die ziek is geworden, of die iemand verloren heeft… zo heftig is het wel.

Dit is een moeilijke tijd, voor iedereen. De één gaat er makkelijker mee om dan de ander. Sommige zijn aan het klussen geslagen, doen een grote opruiming of kunnen eindelijk hun series kijken waar ze nooit tijd voor hebben gehad. We gaan er allemaal anders mee om.

Ik heb het zwaar. Dat mag ik wel hardop zeggen. Ik kan hier heel slecht mee omgaan.
Vanaf het begin ben ik halve dagen op kantoor gaan werken en de rest van de dag werk ik thuis, omdat ik voor mijn gevoel de kinderen gewoon niet zo lang alleen kan laten. En voor hoe lang? Hoe lang blijft alles gesloten? Dat weet nog geen mens.. Dan zou ik een slechte moeder zijn, dat kon mijn gevoel gewoon niet verwerken.
Maar ik had niet gedacht dat ik zoveel moeite zou hebben om zoveel thuis te moeten zijn en op elkaars lip te zitten. Ik kon normaal even verdwijnen, naar de film, naar een vriendin, even een hapje eten ergens. Gewoon even weg.. Nu kan ik alleen een wandeling naar nergens maken en meestal neem ik mijn zoon dan ook mee, want anders krijgt hij totaal geen beweging. Doordat ik nu ook veel thuis werk, lijk ik ook veel minder tijd te hebben voor andere dingen. Het is net alsof de dag ineens nog maar 20 uur heeft..
De praktijkondersteuner heeft alleen nog telefonisch consult en daar kan ik dus niks mee. Ik hou niet van bellen en ik kan al helemaal niet over zulke dingen praten over de telefoon dus dat is ook opgehouden.
Langzaam begint dit mentaal wel zijn sporen achter te laten.. ik sluit mij af, voel steeds minder en de muren worden hoger en dikker. Ik begin weer achter zo’n pantser te zitten, waar ik jaren in heb gezeten en die ik veilig en prettig vond. Maar dat stopt je groei en dat is nooit goed dus daar wilde ik uit. Daar was ik ook uit en op weg om die groei weer in te zetten (door onder andere therapie), maar alles ligt ineen weer stil…
Ik ben niet blij wat er nu met mij gebeurt, maar ik heb de discipline momenteel ook niet om mijzelf op te rapen en recht te houden. Het lukt mij gewoon niet.
De automatische piloot gaat aan en daar word ik toch echt niet blij van 😦

Hoe gaat het met jullie??

XMelX